Over het tweede en het derde mirakel van Israël

Veel van de commentaar op de 70ste verjaardag van de stichting van Israël heeft zich geconcentreerd op de wonderbaarlijke herschepping van de Joodse staat na 1878 jaar, op hetzelfde land waar al eeuwenlang Joodse koninkrijken bestonden, met Joden die in 1948 dezelfde taal spraken in 1948 als die zij spraken in de eerste eeuw, toen de Romeinen hen uit hun land verbanden.

Het tweede mirakel: eenheid
Maar er was nog een ander wonder in 1948. David Ben-Gurion beschreef het in een essay dat hij schreef in 1954, toen Israël zes jaar oud was, getiteld “De eeuwigheid van Israël”.

Het tweede mirakel schreef Ben-Gurion, was de buitengewone Joodse eenheid op 14 mei 1948. Het Zionisme was nooit een enkele ideologie geweest. De beweging omvatte zeer uiteenlopende facties – Arbeiderszionisten, religieuze zionisten, socialistische zionisten, revisionistische zionisten, algemene zionisten, culturele zionisten – en de conflicten tussen hen waren hevig geweest.

Maar elke groep ondertekende de Onafhankelijkheidsverklaring van Israël na het oplossen van een laatste, schijnbaar onhandelbare kwestie: sommige zionisten benadrukten dat het document God dankte, terwijl anderen volstrekt tegen waren, omdat zij dachten dat de Joodse staat uitsluitend het resultaat was van menselijke inspanning, in een wereld waar God onverschillig was of niet bestond.

Ben-Gurion slaagde erin een compromis te bereiken door een bekwame uitdrukking te gebruiken. In zijn definitieve vorm verwoordde de verklaring het geloof van de ondertekenaars in de ‘Rots van Israël’. Het was een uitdrukking die kon worden gelezen als een verwijzing naar God – of beter gezegd als een metafoor voor Joodse nationale kracht.

Iedereen ondertekende de verklaring – inclusief de niet-zionistische joden, van (in Ben-Gurion’s woorden) de communisten, die altijd hadden gestreden tegen de zionistische onderneming die zij als reactionair, burgerlijk, chauvinistisch en contrarevolutionair beschouwden, tot tegen de Agudat Yisrael, die zij zagen als afvallig tegenover elke poging om de verlossing van Israël via natuurlijke middelen tot stand te brengen.” Van politiek links tot rechts sloot elke Joodse groep zich aan.

In zijn essay concludeerde Ben-Gurion dat het “moeilijk te beoordelen was welke van de twee mirakels groter was – het mirakel van onafhankelijkheid of het mirakel van eenheid.”

Terwijl Israël 70 wordt, is eenheid geen opmerkelijk kenmerk van de Israëlische democratie. De huidige Knesset omvat 17 politieke partijen. De regering is een wankele coalitie die bestaat uit vijf van hen, die een nipte meerderheid van zetels hebben. De premier is omringd door politici die denken dat ze het beter kunnen dan hij kan.

Josephus, de historicus uit de eerste eeuw, beschreef de Joodse politiek in die tijd als bestaande uit geschillen tussen religieuze en seculiere partijen, met tal van joodse leiders die “streden om suprematie omdat geen prominente persoon kon worden onderworpen aan zijn gelijken.” Twee millennia later er is niet veel veranderd.

Derde mirakel: verscheidenheid
Israëlische regeringen zijn sinds 1948 een coalitie van zowel seculiere als religieuze partijen, met een constante politieke strijd tussen tegengestelde leiders, in een land dat bekend staat om zijn luidruchtige politiek. In zijn 15 mei 2008, toespraak tot de Knesset, ter gelegenheid van het 60-jarig jubileum van Israël, merkte president George W. Bush op dat het “een zeldzaam voorrecht is dat de Amerikaanse president tot de Knesset spreekt”, maar dat de premier “me vertelde dat er iets zelfs nog zeldzamer is – om slechts één persoon in deze kamer tegelijkertijd te laten spreken.”

En dat is het derde Israëlische mirakel. Samen met zijn verdeelde politiek – tijdelijk onderbroken door de wonderbaarlijke eenheid van 14 mei 1948 – heeft Israël een van ’s werelds meest levendige democratieën en meest dynamische economieën voortgebracht, een civiele militaire strijdmacht die Israël heeft verdedigd (een staat zo groot als Nieuw Jersey) tegen genocidale oorlogen gevoerd door veel grotere vijanden, en een samenleving die de rechten van vrouwen, homoseksuelen en Arabieren respecteert (die – zowel mannen als vrouwen – aanzienlijk grotere burgerrechten en religieuze vrijheid gaven dan aan de Arabieren in Arabische staten en niet minder dan drie Arabische partijen hebben in de Knesset).

Het derde Israëlische mirakel laat zien dat een breekbare democratie in feite een noodzakelijke voorwaarde kan zijn voor het genereren van de verscheidenheid aan ideeën en leiders die een samenleving vooruit kunnen helpen – net zoals de verschillende benaderingen van het zionisme opmerkelijke leiders hebben gevormd over de linkerzijde van het zionisme (Ben-Gurion), rechts (Zeev Jabotinsky) en centrum (Chaim Weizmann), die een nationale beweging creërden die het hele Joodse politieke spectrum overspanden.

De Rots van Israël
De Israëlisch-Palestijnse vrede blijft ongrijpbaar, maar toch is een aanzienlijk deel van het probleem dat de Palestijnen geen politiek systeem hebben dat hen in een andere richting kan sturen dan degene die ze zolang hebben gevolgd ten koste van hun eigen lijden. Tegenwoordig wordt de helft van hen geregeerd door een terroristische dictatuur en de helft door een autocratische president die nog steeds in functie is 10 jaar nadat zijn termijn is verstreken. Niets een de helft van de Palestijnse politiek heeft een werkende wetgevende macht, laat staan ​​een verscheidenheid aan politieke partijen, en nergens is er vrijheid om verschillende benaderingen zonder angst te bespreken.

In de afgelopen 80 jaar hebben de Palestijnse Arabieren niet minder dan zes aanbiedingen van een staat afgewezen: in 1937 (de Peel Commission), 1939 (het Britse Witboek), 1947 (VN-resolutie 181), 2000 (het Israëlische Camp David-aanbod ), 2000-01 (de Clinton-parameters) en 2008 (het Israëlische aanbod aan het einde van het Annapolis-proces). Hun overblijvende president zegt regelmatig dat hij een Joodse staat “nooit” zal erkennen. Israëlische terugtrekkingen uit Libanon en Gaza leverden alleen nieuwe raketoorlogen op van zijn vijanden, van nieuwe voorwaartse posities.

Ondanks zijn wonderbaarlijke succes, blijft Israël leven onder existentiële dreiging. Door Iran gesteunde troepen houden meer dan 100.000 raketten op Israël gericht, zowel vanuit het noorden als het zuiden, en Iraanse proxies (tussengroepen of -personen) komen steeds dichter bij Israël vanuit het oosten. Het Iraanse nucleaire programma is slechts in de tijd beperkt, terwijl het raketprogramma zich snel verder ontwikkelt. Iran maakt voortdurend zijn uiteindelijke doel onmiskenbaar duidelijk.

De Joodse staat vereist eeuwige waakzaamheid. Vorige mirakels zijn geen garantie voor de toekomst: in de woorden van de Talmoed moet men in mirakels geloven, maar er niet van afhankelijk zijn. Voor het Joodse volk is er nooit een einde aan de geschiedenis. Maar op zijn 70ste verjaardag kunnen we even stilstaan ​​bij het feit dat Israël een levend monument is voor wat geloof, vrijheid en democratie kunnen bereiken. De Rots van Israël heeft meerdere wonderen voortgebracht.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Rick Richman “The Second and Third Israeli Miracles” van 2 mei 2018 op de site van The Jewish Journal

Advertenties

3 gedachtes over “Over het tweede en het derde mirakel van Israël

  1. We zien hier dat God zijn beloftes aan het invullen is, er zullen nog veel mirakelen volgen , maar ook veel strijd !!!

    Like

  2. De Joden werden nooit uit hun land verbannen, de Romeinen verbanden de Hebreeuwen uit Jeruzalem, waar ze in de vierde eeuw onder de Byzantijnse regering al mochten terugkeren.

    Like

  3. De Joden werden uit hun land gedeporteerd, en het land werd hernoemd in Palestina, om alle herinnering aan het Joodse Volk uit de geschiedenis uit te wissen. Wat de Romeinen deden noemen wij tegenwoordig genocide. Het land geheel van Joden ontdoen lukte hen echter niet, omdat kleine Joodse gemeenschappen wisten te ontkomen aan de verdrijving. Daarom behoort dit land toe aan de Joden, omdat ze er al ononderbroken duizenden jaren wonen. Ook al werden ze door steeds wisselende bezetters overheerst, betekent het niet dat ze daarom geen recht meer hadden op hun land.

    Like

Reacties zijn gesloten.