De échte blokkade van Gaza waar iedereen over zwijgt, inclusief Palestijnen

De wekelijkse demonstraties langs de grens tussen de Gazastrook en Israël, die gepland staan ​​om hun zesde week deze vrijdag in te gaan, zullen ongetwijfeld de aandacht blijven trekken van de internationale gemeenschap en de media. Ondertussen zal niemand aandacht besteden aan wat er gebeurt aan de andere grens van de Gazastrook met Egypte, die het grootste deel van de afgelopen 10 jaar is gesloten.

De demonstraties bij de grens met Israël worden georganiseerd door Hamas en andere Palestijnse facties in de Gazastrook als onderdeel van de ‘Grote Mars van de Terugkeer’ – een zes weken lange campagne van protesten waarvan wordt verwacht dat deze zijn hoogtepunt bereiken op ‘Nakba Day’ (‘De Dag van de Catastrofe’), de term die door Palestijnen wordt gebruikt om de oprichting van de staat Israël in 1948 te beschrijven.

De Arabische landen in die tijd verzetten zich tegen de oprichting van een thuisland voor het Joodse volk en stuurden hun legers om Israël aan te vallen, maar verloren – een resultaat dat waarschijnlijk beter vooraf in overweging was genomen vooraleer aan te vallen. Sindsdien herdenken de Palestijnen en Arabieren hun verlies door anti-Israëlische protesten te houden en hun weigering kenbaar te maken om het bestaansrecht van Israël te erkennen.

Er zijn natuurlijk geen demonstraties langs de grens van Gaza met Egypte gepland om te protesteren tegen de voortdurende sluiting van Gaza’s bekendste grensovergang, Rafah – de oversteek naar Egypte.

De zwaar bewaakte Philadelphia Corridor tussen Egypte en Gaza

De Palestijnen voelen zich niet op hun gemak als ze praten over de Egyptische blokkade van de Gazastrook. Ze geven de voorkeur aan een oogje dichtknijpen voor de strenge reisbeperkingen die Egypte oplegt aan de inwoners van Gaza en leggen in plaats daarvan de schuld op Israël. Momenteel kunnen Hamas-leiders de Gazastrook niet verlaten zonder de toestemming van Egypte. Ze zijn bang om de Egyptenaren voor schut te zetten, anders wordt hun de toegang tot de Gazastrook volledig ontzegd.

De organisatoren van de ‘terugkeermars’, waaronder verschillende Hamas-leiders, hebben de voorbije weken herhaaldelijk duidelijk gemaakt dat het echte doel van de campagne is om ‘het recht op terugkeer te bereiken’ voor Palestijnse vluchtelingen en hun verschillende generaties nakomelingen naar hun voormalige huizen en dorpen in Israël.

Voor de Palestijnen betekent het ‘recht op terugkeer’ dat Israël miljoenen Palestijnen zou toestaan ​​naar Israël te verhuizen – een eis die geen enkele Israëlische regering ooit zou kunnen accepteren, aangezien dit zou betekenen dat de Joden in hun eigen staat tot een minderheid worden gemaakt. De ‘terugkeermars’ gaat dus nauwelijks over een ‘humanitaire crisis’ in de Gazastrook. In plaats daarvan is het een campagne die is opgezet om de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen centraal te stellen en de wereld te laten weten dat de Palestijnen niet zullen opgeven wat zij hun ‘recht op terugkeer’ noemen.

De ‘Mars van Terugkeer’, zoals Hamas-leider Ismail Haniyeh een paar dagen geleden zei, markeert het begin van een nieuwe Palestijnse intifada, of opstand, tegen Israël. Zoals Haniyeh en andere organisatoren van de campagne de afgelopen weken duidelijk hebben verklaard, zijn de Palestijnse protesten gericht op het dwarsbomen van het nog te verschijnen plan van de Amerikaanse president Donald Trump voor vrede in het Midden-Oosten. De Palestijnen beweren dat het plan primair gericht is op het ‘liquideren’ van de Palestijnse zaak en de nationale rechten.

Sommige Palestijnen hebben betoogd dat de ‘terugkeermarst’ ook gericht is op het beëindigen van de blokkade die is opgelegd aan de Gazastrook sinds Hamas’s gewelddadige overname van de enclave aan de kust in de zomer van 2007. Ondanks de blokkade houdt Israël zijn grensovergang met de Gazastrook open, behalve wanneer Hamas en andere gewapende groeperingen terreuraanslagen plegen tegen Israëliërs. Zelfs dan sluit Israël de grensovergangen slechts enkele uren of dagen.

De civiele en commerciële grensovergangen stonden ook open voor sommige Palestijnen en voor vreemdelingen die de Gazastrook bijna dagelijks binnenkomen en verlaten. Alle ogen zijn dus gericht op de grens tussen de Gazastrook en Israël – maar hoe zit het met de andere grensovergang van Gaza, die met Egypte?

De grensovergang bij Rafah is de enige opening van de Gazastrook naar Egypte en de rest van de Arabische wereld. Die grensovergang is waar het echte lijden van de Palestijnen heeft plaatsgevonden. Het is het afgelopen decennium grotendeels gesloten, wat de ellende van de twee miljoen Palestijnen in de Gazastrook nog heeft verergerd.

De Egyptenaren noemen vaak ‘veiligheidsredenen’ als de hoofdoorzaak van de sluiting. Volgens Egyptische veiligheidsbronnen zijn er de afgelopen jaren steeds meer tekenen van samenwerking tussen Hamas en enkele jihadistische terreurgroepen in de Sinaï. De Gazastrook kan een leefbare omgeving zijn als de Egyptenaren de Rafah-terminal openen om de wereld te laten komen en de Palestijnen te helpen die daar wonen.

Rafah, de poort naar de vrijheid in Egypte maar …
al 10 jaar gesloten voor Palestijnen 


Bronnen:

♦ naar een door Brabosh ingekort artikel van Khaled Abu ToamehPalestinians: The Real Gaza Blockade” van 2 mei 2018 op de site van The Gatestone Institute

Advertenties