Over de ‘Grote Mars van het Bedrog’ aan de grens van Gaza met Israël

De grootste misleiding van alle in de zogenaamde ‘Grote Mars van de Terugkeer’ is dat de Palestijnen zelf denken dat ze enige hoop hebben om terug te keren naar “hun” huizen in het huidige Israël die hun voorouders misschien al vóór 1948 bezet hadden.

Plaatje hierboven: Gaza, 30 maart 2018. Ca. 30.000 Palestijnen stappen op naar de grens met Israël. Geen enkele van hen heeft ooit in Israël gewoond en geen enkele van hen was niet eens geboren in 1948. Toch willen ze ‘terugkeren’, wat in feite een kwaadaardig eufemisme is voor gewelddadige verovering en kolonisatie van grond en land waar ze geen recht op hebben. Volgens het internationaal recht hoort dit land toe aan de Joodse Natie van Israël en is ook als zodanig in 1948 erkend door de Verenigde Naties en de rest van de wereld met uitzondering van de Moslimwereld.

Wat zouden de Verenigde Staten doen als 30.000 Mexicanen, georganiseerd door een bekende terroristische groepering, naar de grens met Texas marcheerden en eisten terug te keren naar de huizen van hun voorouders, waarbij veel van de demonstranten stenen en molotovcocktails gooiden, snijtangen meedroegen om het veiligheidshekken door te knippen en brandende vliegers lanceerden om het Amerikaanse grondgebied vlak bij de grens in lichterlaaie zetten, autobanden in brand steken en zelfs met geweren schieten naar Amerikaanse agenten over de grens?

Als de Verenigde Staten geweld zouden gebruiken om hun grens te beschermen tegen zo’n ‘vreedzaam protest’, welk percentage van de 30.000 Mexicanen zou dan dood of gewond raken? Zou het meer of minder zijn dan 40 (ongeveer, 13%)? En hoe zouden de wereldwijde media en mensenrechtenorganisaties op deze incidenten reageren?

Beschouw nu de reactie op de verdediging van Israël tegen precies deze manier van aanvallen op zijn soevereine grens, de ‘Grote Mars van de Terugkeer’ en georganiseerd door Hamas, een door het Amerikaanse ministerie van BuZa als een terreurgroep opgelijste verboden organisatie.

Hamas heeft erkend dat ten minste vijf van zijn leden tot de doden in de mars behoorden. Het aantal terroristen dat betrokken is bij het gerelateerde geweld is waarschijnlijk veel groter. Volgens het informatiecentrum van Meir Amit Intelligence and Terrorism “waren 32 van de 40 gedode Palestijnen (80%) terroristische agenten of personen die met hen verbonden waren.”

Als de ‘Grote Terugkeer Maart’ enige grond van waarheid zou hebben, zou het door de Hamas georganiseerde propaganda-offensief de ‘Grote Mars van Misleiding & Bedrog’ worden genoemd omdat het volledig gebaseerd is op misleiding. Ongelooflijk genoeg benadrukte op 6 april een adviseur van Mahmoud Abbas, leider van de Palestijnse Autoriteit (PA), het bedrieglijke karakter van de mars en beschuldigde Hamas ervan “alleen illusies te verkopen en handel te drijven in lijden en bloed.”

Mahmoud Al-Habbash, Abbas’ adviseur voor Islamitische Aangelegenheden en Opperste Sharia Rechter, hield een preek, uitgezonden op officiële PA-TV, in aanwezigheid van Abbas, waarin Al-Habbash Hamas beschuldigde van het opzettelijk zenden van Palestijnen in Gaza om er te “gaan sterven” , alleen zodat Hamas zijn verhalen kan aanvullen  over dode Palestijnen voor “de televisie en de media.”

Hamas heeft een lange geschiedenis van het gebruik van menselijke schilden om de slachtoffers van Gaza te maximaliseren en daardoor het imago van Israël te besmeuren. Zoals elk van de laatste drie Gaza-Israëlische oorlogen heeft aangetoond, hoe meer Gazaanse slachtoffers Hamas kan produceren, des te gemakkelijker deze ‘slachtoffers’ door de media en hun gebruikers kunnen worden gebruikt om Israël te demoniseren. Een dergelijke demonisering ondersteunt het bredere doel om Israël op ‘legale’ wijze te delegitimeren, met aanvallen van rechtspleging in de internationale fora en economisch schade berokken via boycots, desinvesteringen en sancties (aka de BDS-beweging).

Hamas weet dat de meeste waarnemers zich eenvoudig zullen concentreren op beelden van gewonde en gedode Gazanen, in plaats van Hamas de schuld te geven van het sturen van kinderen naar een gemilitariseerde grens. Het is duidelijk dat er geen gevaar is voor een krachtige reactie van de Israëlische grensbewakingsdiensten als de protesten vredig worden gehouden op een afstand van ten minste 500 meter van de grens. Maar in plaats daarvan probeerden de betogers actief de grensafrastering zelf te beschadigen, terwijl ze Israëli’s aan de andere kant ervan bedreigden. Verwachtten ze knuffels en bloemen als antwoord?

Maar de grootste misleiding van alles achter de zogenaamde ‘Grote Terugkeer Mars’ is dat de Palestijnen zelf denken dat ze enige hoop hebben om terug te keren naar elk huis of gebied in het huidige Israël dat hun voorouders vóór 1948 zouden hebben bezet Hebben de Israëlische Joden ooit een ‘terugkeer’ geëist van de miljoenen huizen die hun voorouders verloren in Europa, tijdens de Holocaust, of in de Arabische en islamitische wereld, van waaruit ongeveer een miljoen vervolgde Joden werden verdreven tussen de jaren 1940 en de jaren 1970? In plaats daarvan accepteerden de Joden de wreedheid van de geschiedenis en concentreerden hun energie op het opbouwen van een levendige staat in de kleine strook land die ze de kans hadden gekregen zich te ontwikkelen in 1948.

Daarentegen, toen de Gazanen een historische kans ontvingen, na de eenzijdige terugtrekking van Israël uit Gaza in 2005, om te bewijzen dat ze een verantwoordelijke en vreedzame staatsopbouw konden doen, kozen ze ervoor om Gaza in een Somalië te veranderen in plaats van in Singapore. In plaats van te kiezen voor coëxistentie en samenwerking, heeft Hamas een cultuur van anti-Israëlische haat gepropageerd, waarbij de middelen van Gaza worden gebruikt voor terroristische raketten en aanvalstunnels, zelfs na het lanceren en verliezen van drie oorlogen tegen Israël in de tijdsspanne van zeven jaar (2008, 2012 en 2014) ).

Slecht bestuur heeft gevolgen, omdat de Gazanen pijnlijk hebben geleerd van een tekort aan banen, elektriciteit, sanitaire voorzieningen en andere basisgoederen die Hamas niet heeft kunnen afleveren.

Toch toont de wereldwijde reactie op de ‘protesten’ van de Gazastrook hoezeer de Grote Misleidingsmars erin slaagde zoveel mensen te bedriegen, die uiteindelijk Israël de schuld geven, terwijl ze Hamas’ rol in het geweld negeren en, meer in het algemeen, Hamas zijn wreedheid,  corruptie en desastreus beleid negeren.

door Noah Beck


Bronnen:

♦ naar een door Brabosh ingekort artikel van Noah Beck “The Great Deception March on Gaza’s borders” van 2 mei 2018 op de site van Arutz Sheva

Advertenties