Het Palestijnse ‘recht op terugkeer’ is louter boerenbedrog; dat bestaat wettelijk niet

De Palestijnse Arabieren zijn bezig met een ‘protest’ aan de grens van Gaza met Israël om de aandacht te vestigen op hun ‘Recht van Terugkeer’ om Israël binnen te komen. Pro-Palestijnse organisaties zoals Al Jazeera (Qatar) en Press TV (Iran) hebben video’s geproduceerd met betrekking tot de rechten van de Arabieren.

Het gebruik van animatie en live interviews doen echter niets om mensen op te voeden met feitelijke feiten, en hoe de eis van een Palestijnse ‘Grote Mars van Terugkeer’ slechts een grote schijnvertoning is, zonder dat daar de minste juridische basis voor bestaat die dat zogenaamde ‘Palestijnse recht’ ondersteunt.

Het internationaal recht
De Verenigde Naties ontwikkelden een Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) die de fundamentele mensenrechten onderstreept die geldt voor alle mensen ter wereld. De UVRM vermeldt duidelijk in Artikel 13 dat:

  1. Eenieder heeft recht op vrijheid van verkeer en verblijf binnen de grenzen van elke staat.
  2. Iedereen heeft het recht om elk land te verlaten, inclusief het zijne, en om terug te keren naar zijn land.

Merk op dat de relevante clausule is dat een persoon het recht heeft om zijn LAND te verlaten en vervolgens naar dat land terug te keren. Voor Joden betekent dit dat de resterende overlevenden van de 850.000 mensen die zijn uitgezet uit Arabische landen, waaronder Irak, Egypte, Libië en Marokko, het fundamentele mensenrecht hebben om naar dat land terug te keren, als ze dat zouden willen.

De Statenloze Arabieren van Palestina (SAP’s) hebben dat recht echter niet, omdat Palestina nooit een land was maar een bestuurlijke regio van 1924 tot 1948 (aka het Britse Mandaat voor Palestina).

Het principe van terugkeer naar een huis, land of stad is niet gebaseerd op universele normen, maar te vinden in een niche resolutie om enkele tientallen jaren geleden de kwestie van de SAP’s aan te pakken.

Bijzondere resolutie voor Palestijnen schiet eveneens tekort
Op 11 december 1948 nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties Resolutie 194 aan in het midden van Israël’s Onafhankelijkheidsoorlog (1947-1949). Artikel 11 luidde:

“Besluit dat de vluchtelingen die naar hun huizen willen terugkeren en in vrede met hun buren willen leven, dit op de vroegst mogelijke datum mogen doen, en dat compensatie moet worden betaald voor het eigendom van degenen die ervoor kiezen niet terug te keren en voor verlies of beschadiging eigendommen die volgens de beginselen van het internationale recht of het eigen vermogen door de regeringen of de verantwoordelijke autoriteiten moeten worden goedgemaakt.”

Dit is de clausule die het Palestijnse verhaal luidkeels blijft roepen, maar in veel opzichten faalt:

  • Er zijn minder dan 30.000 ‘vluchtelingen’ uit 1948 die vandaag nog in leven zijn. De miljoenen afstammelingen die een recht op terugkeer eisen, hebben daar geen recht op omdat ze geen vluchteling zijn;

  • De acties van de Palestijnen hebben duidelijk aangetoond dat ze niet willen ‘in vrede leven met hun buren’, zoals blijkt uit de vele oorlogen en terreuraanslagen tegen Israël, de verkiezing van een holocaustontkenner tot president die mensen betaalt om Israëlische Joden te vermoorden en de verkiezing van de terroristische groep Hamas tot een meerderheid van het Palestijnse parlement.

Bedenk verder dat dezelfde UNGA Res. 194 andere verklaringen aflegde die de Palestijnse Autoriteit afwijst, zoals de Artikelen 7 en 8:

“gedetailleerde voorstellen voor een permanent internationaal regime voor het grondgebied van Jeruzalem …”

“Besluit dat, gelet op de associatie met drie wereldreligies, het gebied rond Jeruzalem, inclusief de huidige gemeente Jeruzalem plus de omliggende dorpen en steden, waarvan de meest oostelijke plaats Abu Dis zal zijn; de zuidelijkste, Bethlehem; de meest westelijke, Ein Karim (inclusief ook de bebouwde kom van Motsa); en de meest noordelijke, Shu’fat, die een speciale en aparte behandeling zou moeten krijgen van de rest van Palestina en onder effectieve controle van de Verenigde Naties zou moeten worden geplaatst;

De Palestijnen proberen Oost-Jeruzalem (het antieke Jeruzalem dus) te veranderen in hun eigen hoofdstad, niet in een permanente stad die wordt bestuurd door de Verenigde Naties (Res. 181). De PA beweert dat zij reeds controle heeft over een deel van dit Corpus Separatum – Bethlehem – dat zij in december 1995 overnamen.

Gaan de Palestijnen Bethlehem en de plannen voor Oost-Jeruzalem naast zich leggen, of zullen ze gewoon de UNGA Res. 194 uitkiezen om een ​​invasie van Israël te valideren?

Men zou kunnen beweren dat ongeveer 30.000 SAP’s van meer dan 70 jaar oud die geïnteresseerd zijn om naar Israël te verhuizen en in vrede met hun buren te leven, dat zouden moeten doen, maar de vrijdagprotesten aan de grens met Gaza zitten vol met jonge mensen.

Deze mensen hebben geen wettelijk recht om naar Israël te verhuizen en hun acties aan de grens vormen een dreiging van een invasie en moeten als dusdanig worden aangepakt.

En als de PA-waarnemend president Mahmoud Abbas de VN-resolutie 181 (die de hele Arabische wereld in 1947 verwierp) en VN-resolutie 194 citeerde, zou hij bereid moeten zijn om Bethlehem en zijn dromen over Oost-Jeruzalem op te geven.

De “Grote Mars van de Terugkeer” van de Palestijnse Arabieren is in feite niets anders dan de “Grote MYTHE van de Terugkeer.


Bronnen:

♦ naar een artikelThe ‘Great Myth of Return’” van 27 april 2018 op de site van First One Through

Advertenties

Een gedachte over “Het Palestijnse ‘recht op terugkeer’ is louter boerenbedrog; dat bestaat wettelijk niet

  1. Hoe dan ook, behalve een beperkt aantal door de Israëlische regering te bepalen, immigranten kan er natuurlijk geen sprake zijn van het toegeven aan dergelijke dwaze eisen.
    Ze zijn nooit tevreden. Ook zou er geen massale emigratie zijn. De economie van Israël zou verwoest worden en de anderen zouden uiteindelijk ook geen reden meer hebben om steun te krijgen van andere landen. Het kan hier wel honderd keer uitgelegd worden, maar de Palestijnen zouden beter zelf kunnen inzien dat dit een heel slecht idee is. Ik denk vooral aan jongere Palestijnen die wat van hun leven willen maken.

    Like

Reacties zijn gesloten.