Het behoud van het Status Quo vormt een gevaar voor Israël

Dat het Land van Israël historisch Joodse grond is staat buiten kijf en daar delen van wegschenken in ruil voor een vermeende “vrede met de Arabieren” komt niet eens in ons op. Echter de tweestatenoplossing, die als een donkere schaduw boven Israël hangt, vormt een existentiële, spirituele, ideologische en veiligheidsdreiging voor ons land.

De Israëlische soevereiniteit toepassen over Judea en Samaria heeft natuurlijk bepaalde consequenties. Het zou duidelijk een catastrofe zijn om het land opnieuw te verdelen en een vijandige Arabische staat in zijn hart te vestigen, maar het toepassen van soevereiniteit over de ‘betwiste gebieden’ in Judea & Samaria is bijzonder complex.

Vandaar de vraag: “Zou het daarom niet beter zijn om de zaken te laten zoals ze zijn? Zou het niet beter zijn om het status-quo te handhaven?” Dat zou inderdaad beter zijn moest de tegenpartij, de Arabieren en hun aanhang in Oost en West, dat ook doen en zich daar leterlijk en op het terrein zelf aan houden. Maar dat is thans helemaal niet het geval. Integendeel.

De diepe en dagelijkse betrokkenheid van het IDF op het terrein voorkomt vele terreuraanslagen en zorgt ervoor dat het algehele niveau van terreur relatief laag is, ondanks de telkens weerkerende diepe pijn en verdriet over enig verlies of letsel dat zich onregelmatig manifesteert.

Vandaar dat het er soms op lijkt dat alles rustig en kalm is en dat we onszelf niet in gevaar hoeven te brengen door een Palestijnse staat op te richten. Wie wil tenslotte de kwestie van de status van de Arabieren behandelen, die we zullen moeten bespreken als we de soevereiniteit over Judea en Samaria willen toepassen?

Ondanks de schijn is er ‘geen status-quo.’ De rust die we zien is niets meer dan een illusie. We leven naast een tikkende tijdbom en elke minuut die verstrijkt, worden feiten aan de grond vastgesteld. Deze nieuwe feiten leiden tot nog meer feiten die de staat Israël van zijn land verdrijven.

Onder de camouflage van kalmte en rust neemt de Palestijnse Autoriteit meer en meer gebied van Area C over, land dat zelfs volgens de Oslo-akkoorden onder het exclusieve gezag van Israël zou moeten staan. Elke dag wordt het plan van Salam Fayyad voor de Arabische overname van land gerealiseerd door de ontwikkeling van Joodse vestiging en bouw te wurgen.

De inwoners van Judea en Samaria zien deze realiteit elke dag om zich heen ontplooien. Heuvels die tot voor kort dorre grond waren, worden ontwikkeld door de Arabieren – gefinancierd en gesteund door de Europese Unie – en hoe dichter de aanleg is voor verkeersaders die leiden naar de Joodse gemeenschappen, hoe meer steun er wordt gegeven.

En naast de illegale bouw is er ook illegale landbouw bestaan er illegale steengroeven. Gronden die door Joden zijn gekocht, worden enclaves, omringd door Arabische bouw en landbouw; soms worden deze gronden onrechtmatig door Palestijnen toegeëigend zonder adequate en noodzakelijke Joodse reactie. De Arabische landroof loopt onverminderd door met steun van het Westen.

De Palestijnen leggen feiten vast op de grond en bouwen met kenmerkend Arabisch geduld rustig een staat voor zichzelf zonder enig bezwaar en zonder handdrukken of ondertekende documenten in helder verlichte zalen. Ze begrijpen de waarde van land goed en wij, met onze diaspora-complexen, geven nog steeds de voorkeur aan een ondertekend stuk papier zonder echte waarde.

En we zijn ervan overtuigd dat de kalmte het bewijs is dat het heilige status-quo ook door de andere kant wordt gehandhaafd. We zijn als vissen die in een aquarium zwemmen zonder te weten dat iemand een klein gaatje in de bodem heeft geboord en dat het water langzamer weglekt.

Het is tijd dat we wakker worden en moeten begrijpen: Er bestaat niet zoiets als de ‘status-quo’. Het is een gevaarlijke en bedwelmende illusie die een Palestijnse staat in staat stelt om een ​​realiteit te worden recht onder onze neus, met alle gevaren die het presenteert voor de toekomst op de lange termijn van de staat Israël.

Vandaar opnieuw herhalen dat het toepassen van de Israëlische soevereiniteit over Judea en Samaria een dringende noodzaak is. De zandloper loopt langzaam leeg en het zand zelf gaat verloren. Er moet zo snel mogelijk een beslissing worden genomen – hetzij een Palestijnse staat met al zijn existentiële gevaren, of anders de soevereiniteit opleggen.


Bronnen:

♦ naar een door Brabosh ingekort artikel van Yehudit Katsover en Nadia Matar “The Status Quo Poses A Danger To Israel” van 26 april 2018 op de site van The Jewish Press

Advertenties

2 gedachtes over “Het behoud van het Status Quo vormt een gevaar voor Israël

  1. De EU zou beter niet zomaar geld ter beschikking kunnen stellen, maar beter eerst inzicht en garanties willen eisen zoals we dat in het internationale handelsverkeer ook doen. Zo zouden er cijfers moeten cijfers van de economie van Gaza, van de Westbank, van handel tussen Westbank en Gaza. Hoe homogeen is die bevolking eigenlijk in de Westbank? De leiders in Gaza beweren dat de bevolking voor meer dan 50% uit Egypte komt en dat er veel uit Saoedie-Arabië gekomen zijn. Geen Kanaänieten daar of hooguit een paar.
    Een deel van de bevolking van de Westbank zal wel inheems zijn, neem ik aan. Nu zijn dat allemaal Palestijnen, maar als ze samen moeten wonen, dan weet ik niet of de vrede lang duurt. Jammer dat de EU zo kortzichtig is. De propaganda heeft goed gewerkt. Dit is niet zo in het belang van de Palestijnen/Arabieren die wat willen opbouwen en geen kwaad in de zin hebben.
    Het kan niet anders dat bijna iedereen geïnfecteerd is door vele oorlogen en aanslagen. Een labiele staat in een welvarend Israël lijkt mij levensgevaarlijk. Daarnaast vrees ik dan een burgeroorlog.
    Misschien kan de aandacht beter op de Westelijke Jordaanoever worden gericht, zoals in dit artikel wordt bepleit met bestuurlijke methodes die in het internationale handelsverkeer gebruikelijk zijn, zodat iedereen een goed inzicht krijgt van de stand van zaken. Stijgt de welvaart en is er goed bestuur is, dan verwacht ik wel veranderingen.
    Israël zal zelf het bestuur niet durven overnemen vanwege de publieke opinie. Een leider, zoals Abbas, die aan de macht is zonder verkiezingen en die volledig afhankelijk is van steun van anderen, inclusief Israël, ligt beter bij het publiek. Hij heeft nog steeds voldoende legitimiteit onder zijn aanhangers.
    Een mentaliteitsverandering zou heel wat schelen. Dan zouden beide partijen gewoon met elkaar zaken kunnen doen (wat uiteindelijk toch de normale situatie moet worden). Een kwestie van onderhandelen. Dus stap-voor-stap naar resultaat i.p.v. status quo.

    Like

  2. Het gevaar voor Europa met hun slappe leiders is 10x groter dan dat in Israel waar capabele mensen precies weten waar ze mee bezig zijn.

    Het is vermakelijk om de EU en hun gezwets te bekijken vanuit Israel.

    Like

Reacties zijn gesloten.