De wereld haalt zijn neus op voor de zwakkeren

De boze schreeuwerige leden van de VN, de EU en andere internationale actoren over de acties en het beleid van Israël sinds de Joodse natie-staat weer op het podium in 1948 staat, klinkt steeds obsessief, benadert zelfs een soort massahysterie, die door heen de jaren alleen maar is toegenomen.

Plaatje hierboven: De vluchtelingencrisis. Boedapest, Hongarije oostelijk Europa, 4 September 2015. Vrouwen en kinderen onder Syrische vluchtelingen trachten de aandacht te trekken op het spoorwegplatform van het treinstation van Keleti in Boedapest [beeldbron: MIDA]

Deze fixatie op Israël’s doen en laten is des te opmerkelijker in het kader van de dodelijke conflicten die zich rondom Israël’s grenzen afspelen, niet in het minst in Israël’s buurland Syrië.

De internationale actoren die graag denken dat ze het morele geweten van de internationale gemeenschap hebben, doen weinig meer dan enkel hun schouders ophalen in de richting van de verschrikkingen die zich hebben afgespeeld in Syrië, bijvoorbeeld door het inreisverbod in de afgelopen zeven jaar.

Diezelfde actoren knipperen nauwlijks met de ogen als ze horen over gruwelijkheden zoals marteling, verkrachting en massamoord van Syriërs en Irakezen – Yezidi, Koerden, christenen en moslims. Deze internationale gemeenschap heeft recentelijk zijn morele pose gediskrediteerd door met name de Turkse militaire aanval op Afrin, de Koerdische enclave in het noorden van Syrië, grotendeels te negeren.

De les – aan zelfs de meest amateuristische historicus – maakt duidelijk dat de wereld in het algemeen slechts één enkele valuta accepteert: Kracht.

De internationale Gemeenschap laat de zwakkeren in de steek – met name diegenen die op anderen vertrouwen om te overleven – zonder zo veel als een nakomertje en laat hen haast letterlijk achter om te sterven. Israël heeft lang geleden die les geleerd, toen de internationale gemeenschap gezamenlijk de ogen sloot voor de brutale moord op zes miljoen Joden tijdens WOII.

In het geval van Israël, maken de wereldgemeenschap, de meerderheid van de reguliere media en een groot deel van de links georienteerde politieke en culturele organisaties, met z’n allen aanspraak maken om te strijden voor de ‘vrede’, zelfs als een dergelijk concept zich nauwelijks vertaalt in om het even wat zinvol kan zijn in de regio.

Moslims hebben elkaar eeuwenlang vermoord, evenals niet-moslims, in sektarische oorlogen. Het hele Midden-Oosten is doorkruist met de overblijfselen van de bloedbaden van bloeddorstige moslims in hun eeuwigdurende islamitische oorlog.

En nog steeds klinkt het idee van het kromme, haast krankzinnige idee dat mensen die onder elkaar tot de dood vechten, de aanwezigheid van een universeel gehate vijand – de Joden – in hun midden moeten aanvaarden. Dat niet enkel wordt beschouwd als een licht waanzinnig zij het ietwat optimistisch idee, maar wel degelijk als een imperatief dat Israël niet mag weigeren. Israël beet in het aas van 1993 – Oslo – en betaalt sindsdien de prijs in bloed.

De internationale gemeenschappelijke obsessie met Israël heeft geleid tot een fixatie op ‘vrede’, maar alleen met betrekking tot het conflict tussen Israël en de PLO, niét over Koerdistan bijvoorbeeld. Deze fixatie, die de concrete vorm van enorme financiële en politieke investering in Arabische infrastructuur heeft aangenomen, is voornamelijk gewijd aan politieke en terroristische oorlogsvoering tegen Israël en heeft in feite elke vorm van denkbeeldige ‘vrede’ versmoord, in het heden en voor de komende generaties.

Met andere woorden, in de praktijk ondermijnt de internationale gemeenschap de vooruitzichten voor de Arabisch-Israëlische vrede door het voeden van islamitische Arabische fantasieën over het vernietigen van de Joodse staat. Letterlijk door het voortbestaan van terroristische entiteiten, zoals de PLO financieel te ondersteunen. Terwijl de internationale gemeenschap christenen, Yezidis en Koerden uit de boot laat vallen, hebben ze nooit de Palestijnse Autoriteit de rug toegekeerd, ondanks haar openlijk bedrijven en aanmoedigen van de terreur en de trage gefaseerde vernietiging van Israël.

Dat is nauwelijks een toeval.

Een groot deel van de internationale gemeenschap heeft in de eerste plaats nooit echt het herstel van Israël gesteund. De wereld werd meer gedreven door hun schuld voor de Holocaust dan een echte erkenning van de terugkeer van het Joodse volk naar de voorouderlijke vaderland. Enkele besluitvormers op dat moment geloofden dat de Joden de suïcidale grenzen van het VN-partitie plan van 1947 zou den accepteren. Nog minder van hen geloofden dat Israël in 1948 de pan-Arabische aanval op de Joodse staat zou overleven.

Israël viert deze maand haar 70ste verjaardag als een herboren moderne Joodse staat. Na meer dan zeven decennia van moorddadige Arabische vijandigheid probeert de internationale gemeenschap Israël nog steeds een verdeelplan op te dringen, thans bekend als de tweestatenoplossing. Zij doet dit door het conflict ten onrechte te presenteren als een territoriaal conflict eerder dan een existentiëel, en daarmee zware druk uitoefent op Israël om zich eenzijdig terug trekken uit Judea en Samaria, zoals het deed met Gaza.

De internationale gemeenschap negeert de genocidale propaganda van Hamas en de PLO tegen Israël en Joden, terwijl het Israël het universele recht op zelfverdediging ontzegt door ten onrechte – en automatisch – alle Israëlische militaire operaties bestempelt als “disproportioneel” en ” buitensporig”. Dit werd bekroond door een Orwelliaanse waaier van propaganda waarin de Arabische aanvallers als “slachtoffers” worden gezien, terwijl Israël wordt bestempeld als de “schurk” omdat het waagt te vechten voor haar bestaansrecht.

Wanneer Israël de Shoah herdenkt, de les van de Holocaust die de afgelopen jaren bij herhaling werd uitvergroot door de volslagen passiviteit van de internationale gemeenschap in het gezicht van dodelijke bloedbad tegen de zwakkere groepen van het Midden-Oosten, is dat Israël alleen op zichzelf kan vertrouwen.

Als de Holocaust zich ooit zou herhalen, ou gebeuren, zou de internationale gemeenschap zijn schouders ophalen en verder gaan. Dit is de moeite waard om in het achterhoofd te houden, naarmate Israël verdergaat met de aanpak van de dringende militaire en politieke problemen van de komende maanden en jaren.

door Judith Bergman


Bronnen:

♦ naar een artikel van Judith Bergman “The World Shrugs at the Weak” van 16 april 2018 op de site van MIDA

Advertenties