Hoe Arabieren de vrije pers in het M-O smoren in bloed, zweet en tranen

Het Midden-Oosten staat al sinds het begin van het jaar in rep en roer. De ene revolte na de andere, het ene Arabische land na het andere, er is gewoon geen houden meer aan. De eerste weken van die protesten noemden naïeve Westerse journalisten dit nog de Arabische Lente, waar een ‘democratiseringsproces’ op gang was gekomen, de moslimwereld waar eindelijk de dageraad van de lang verwachte verlichting was aangebroken en meer van die sentimentele onzin…

Tot niemand meer naast de beken bloed naast kon kijken, beken die snel aanzwollen tot rivieren van bloed en ellende als gevolg van een nooit geziene repressie. De maskers vielen af. Presidenten van zogenaamde vrije Arabische staten, jarenlang trouwe westerse bondgenoten, blijken nu echte monsters te zijn, zonder het minste respect voor de mensenrechten.

Alsof we dat al niet lang wisten, maar bewust de andere kant opkeken [behalve dan wanneer het om Israël draait!] Vleesgeworden slagers en slachters zoals Khaddafi in Libië en Assad in Syrië doen ons achteruit deinzen van afschuw en… het ergste moet nog komen. Niemand die zelfs bij benadering kan zeggen hoeveel doden en gewonden er al zijn gevallen. En de westerse wereld kijkt toe met hun onderlip tot op hun borst gezakt van verbazing, ontzetting en ongeloof.

De repressie in die landen is meedogenloos en journalisten zijn daar de eerste getuigen van en helaas ook dikwijls de eerste slachtoffers. Door hun ogen kunnen wij rondkijken hoe het in deze gesloten maatschappijen van het Midden-Oosten wordt omgegaan met vrije meningsuiting en de rechten van de mens. Die journalisten lopen voortdurend gevaar, want zij vertellen en verslaan dingen waarvan sommigen niet willen dat die openbaar worden gemaakt.

Journalisten worden geïntimideerd, in elkaar geslagen, opgepakt en zonder vorm van proces opgesloten, soms – als het meezit – het land uitgezet, maar ook dikwijls koudweg vermoord, ergens in een achtersteegje afgemaakt met een nekschot. Achtervolgd door autoritaire regimes, geheime politie en media manipulators die werken voor de terreurorganisaties.

Journalisten zijn lastige en vervelende klanten voor regimes die het daglicht niet verdragen en geen vervelende pottenkijkers dulden. Zij moeten, indien ze niet willen zwijgen, met geweld tot zwijgen worden gebracht, geïntimideerd en gecensureerd als middel om de waarheid te onderdrukken in een poging om een essentieel getuigenis van belangrijke gebeurtenissen te laten verdwijnen.

Wanneer journalisten uit het Midden-Oosten gedwongen worden om het nieuws voor zich te houden; door Honest Reporting


Bronnen:

♦ naar een artikelWhen Mideast Journalists are Forced to Keep the News to Themselves” van 28 april 2011 op de site van Honest Reporting – Canada

Advertenties