Het wijd verbreide misbruik van de herdenking van Anne Frank [Gerstenfeld]

Anne Frank is vermoedelijk de bekendste tijdens de Holocaust vermoorde persoon geworden. De herinnering aan haar is bovendien een van de meest misbruikte.

Plaatje hierboven: Amsterdam, 3 januari 2011, net om de hoek van de Portugese synagoge. De nagedachtenis aan Anne Frank door de islamistische drek gesleurd door anti-Joodse boycot-Israël groupies, die ‘PaleSStina’ kladden op de poster voor de musical over Anne Frank …

Deze mishandeling kent een lang verhaal. Er duiken steeds maar weer nieuwe voorbeelden van op. Een van de velen; in januari 2018 werd aan de Italiaanse voetbalclub Lazio Roma een boete van € 50.000,- opgelegd, nadat supporters voor een wedstrijd in oktober 2017 antisemitische Anne Frank-stickers lieten zien.

In de late jaren-80 gaf de toenmalige directeur van het Anne Frank-huis in Amsterdam geen toestemming aan de Nederlandse filmmaker Willy Lindwer om zijn film “De laatste zeven maanden van Anne Frank” in haar huis te laten zien. De documentaire behandelde haar lijden in de concentratiekampen en haar dood in Bergen-Belsen. Lindwer vertelt dat de directeur tegen hem zei: “Anne Frank is een symbool. Symbolen zouden niet stervend in concentratiekampen getoond moeten worden.”

Het Anne Frank-huis in Amsterdam heeft tientallen jaren geleden bij veel gelegenheden haar naam voor politieke doeleinden gebruikt, die niets te maken hadden met het eren van haar herinnering. De Nederlandse journaliste Elma Verhey becommentarieerde de rol van de Anne Frank-stichting in 1995 als volgt: “Niet alle Nederlanders vinden het gepast dat het Anne Frank-huis zich tot een van de belangrijkste toeristische attracties van Amsterdam heeft ontwikkeld. Veel Nederlandse Joden mijden het Anne Frank-huis vanwege enkele van de door haar dagboek gecreëerde mythen. Bovendien waren er bedenkingen dat de stichting in het verleden meer aandacht had geschonken aan een handvol neonazi´s in Duitsland en het leed van de Palestijnen dan aan het door de staat gesponsorde antisemitisme in de voormalige Sovjet-Unie.

Uit Nederland zijn ook andere instellingen van de herinnering aan Anne Frank afkomstig. In februari 2007 doken in Amsterdam graffiti op, die Anne Frank met een “Palestijnensjaal” laten zien. In 2008 werd van dezelfde foto een commerciële ansichtkaart gemaakt, ondanks het feit dat de grootste partij bij de enige Palestijnse parlementsverkiezingen in 2006 Hamas was, die streeft naar de volkerenmoord op de Joden. In 2006 postte een Belgisch-Nederlandse moslimgroep een karikatuur van Anne Frank in bed met Hitler.

Het motief van de Palestijnse Anne Frank keert regelmatig terug. Onlangs verscheen het op posters en flyers aan de Wits-universiteit in Johannesburg. Het werd tijdens de Israël Apartheid Week gepropageerd door de Palestijnse solidariteitscampagne. In 2017 vergeleek een freelance reisgids bij het Anne Frank-centrum in Berlijn het lijden van de Joden onder de nazi´s met dat van de Palestijnen onder Israëlische controle. Het centrum distantieerde zich van deze uitlating.

In Nederland werd een nieuw theaterstuk van Ilja Pfeiffer over Anne Frank opgevoerd. Het stuk maakt, volledig onhistorisch, van een van de personen die zich met haar verborgen – Fritz Pfeffer – een geweldpleger. Hij werd in de Holocaust vermoord. Het stuk, waarin de herinnering aan de Holocaust bezoedeld wordt, is nog een voorbeeld van de partiële ontwrichting van de Nederlandse samenleving, waarvan de regering niet zal toegeven hoe massaal haar voorganger in ballingschap in de Tweede Wereldoorlog zich überhaupt niet voor het lot van de vervolgde joden interesseerde.

De “Palestijnse” Anne Frank is een omkering van de Holocaust. Een andere verdraaiing van de Holocaust bestaat in zijn ont-judaïsering. In 1952 werd een Engelse vertaling van het dagboek voor de Amerikaanse markt gepubliceerd. Haar titel luidde: “Anne Frank: The Diary of a Young Girl”. David Barnouw, vroeger onderzoeker aan het “Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD), schreef dat Eleanor Roosevelt, de weduwe van de oorlogspresident Franklin Delano Roosevelt, het voorwoord schreef. In deze tekst werden de begrippen “Jood” of “vervolging” van Joden geen enkele keer gebruikt.

Frances Goodrich en Albert Hackett schreven een theaterstuk op basis van het dagboek, dat in 1995 in New York voor het eerst werd opgevoerd. Barnouw schrijft: “Natuurlijk kan de aanpassing van een boek of in dit geval van een dagboek [om daar een theaterstuk van te maken] niet volledig met het origineel overeenstemmen. Maar het feit dat er toen een Hitler en het nationaalsocialisme waren, werd naar de achtergrond gedrongen.” Een eerder geschreven stuk van Meyer Levin had meer joodse inhoud, werd echter door veel producenten afgewezen.

De historicus Tim Cole stelt vast: “De huidige oefening van tolerantie eist dat Anne´s woorden nieuw geschreven worden om leden van ´deze of die minderheid´ in te sluiten en dat alleen al maakt van de historische realiteit een farce.” Hij voegt er aan toe: “Met het oog op deze mythische status loopt de Holocaust het risico om tot een populair verleden te worden, dat ervoor gebruikt wordt alle mogelijke hedendaagse behoeften te dienen. Vooral de behoeften van de huidige linkse trends neigen ertoe een machtig verhaal van het verleden te kapen en dit universeel te maken om een serie nieuwe universele lessen te maken.” Cole sluit af: “Als er één les is die uit de Holocaust getrokken kan worden, dan is het exact die les da thet optimisme van Anne Frank bedroevend misplaatst was.”

Steven Goldstein, directeur van een kleine Amerikaanse organisatie die zichzelf Anne Frank Center for Mutual Respect noemt, valt Donald Trump aan. Hij heeft recht op zijn mening. Dit echter te doen voor een naar Anne Frank genoemd centrum is misbruik van de herinnering aan een gestorven persoon die zich niet meer kan verweren.

Wat betreft het gebruik van het dagboek als middel voor “universalistische” idealen, zou ook de rol van de vader van Anne, Otto Frank, genoemd moeten worden. Verhey beschrijft deze uitvoerig. Ze schreef bovendien dat Anne´s vader niets deed om de mythe te verspreiden dat Anne Frank “stil in de voorstelling stierf, dat haar niets ernstigs zou overkomen”.

Hetgeen hierboven beschreven is, is slechts een kleine selectie uit een enorm vervalsingscomplex over een jonge joodse vrouw die in de Holocaust vermoord werd. Helaas kan men er bijna zeker van zijn dat dit artikel, als het wellicht over een jaar geüpdate wordt, een serie nieuwe voorbeelden van het misbruik van de herinnering aan Anne Frank zal bevatten.

door Dr. Manfred Gerstenfeld


Bron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel Der weit verbreitete Missbrauch des Gedenkens an Anne Frank op de site van Heplev van 16 april 2018

bron-logo

Advertenties

Een gedachte over “Het wijd verbreide misbruik van de herdenking van Anne Frank [Gerstenfeld]

Reacties zijn gesloten.