Israël en wij, deze Shoah die niet voorbij gaat

Ik geloof dat alle christelijke volkeren de Shoah (aka Holocaust) nooit hebben verteerd. Dat de relatief late onthulling, de omvang, de nauwgezette precisie en vooral de systematische en zinloze vernietiging van een heel volk een grotere schok hebben veroorzaakt dan men vermoedt, niet uit speciale sympathie voor de slachtoffers, maar omdat de ‘eindoplossing’ (Endlösung) dermate overweldigend was om te ontdekken dat de mens misschien van nature slecht was en van God inherent verlaten.

De mensheid heeft andere uitroeiingen ervaren, zeker, maar niet vergelijkbaar. Vijanden, tegenstanders, krijgers, de bewoners van een te veroveren gebied werden uitgeroeid. De Fransen, om alleen over hen te spreken, roeiden de protestanten uit, martelden de Algerijnen; de Amerikanen hebben de Indianen afgeslacht; de Sovjets hebben overal mensen en volkeren afgeslacht; de lijst is eindeloos lang. Maar de mens had nooit methodisch andere mensen zonder reden uitgeroeid, door een gril, op een wijze – en met miljoenen.

Ik geloof dat deze onthulling van het kwaad dat leeft in het hart van Europese verlichte mensen, die gedurende meerdere generaties in het christelijk geloof zijn opgevoed, zonder onderscheid onverdraaglijk, onverdedigbaar en verstikkend is geweest. Dit is naar mijn mening de reden waarom degenen zij, die Holocaust Ontkenners worden genoemd, de realiteit van de Holocaust duidelijk ontkennen.

Voor de goede logica en voor zover ze zich openlijk verklaarden vijanden van de Joden te zijn, hadden ze zichzelf gefeliciteerd met het feit dat al die Joden tegelijkertijd in één klap waren verdwenen en dat deze daad van hygiëne op rekening van het nationaal-socialisme kon worden afgeschoven. Echter, diegenen die [de Shoah] ontkennen, verdragen deze niet beter dan anderen.

En hoewel de jaren voorbijgaan, draagt ​​iedereen met ergernis, soms met irritatie, zijn klein deel van schuld in de meest opmerkelijke uitroeiing van de geschiedenis omdat het zonder doel gebeurde. Omdat het niet het twaalfde ongeluk van de Joden is dat ze heeft geopenbaard, maar waartoe de hedendaagse, geciviliseerde, ontwikkelde, geschoolde mensen in staat waren om dit doen, wij zelves dus.

“Elke keer dat een Jood tijdens de oorlog werd gedood,” zei een christen moralist, “is het Jezus die we hebben gedood, de eerste onder hen.”

door Françoise Giroud (1916-2003), journaliste, schrijfster en Frans politicus.


Bronnen:

♦ naar een uittreksel uit het artikel van Françoise Giroud (gepubliceerd in Le Monde op 13 juni 2002) werd opgepikt door het Belgische weekblad Pan in een artikel getiteld “Israël et nous, cette Shoah qui ne passe pas” (13 april 2018).

♦ naar een artikel “Françoise Giroud: “Cette Shoah qui ne passe pas” (2002)” van 18 april 2018 op de site van Philosémitisme

Advertenties