Israël 70 jaar jong: Rechtvaardigheid staat aan de kant van de Joodse Staat

Op 70-jarige leeftijd is de staat Israël volwassen geworden en misschien onherkenbaar voor degenen die hem hebben opgericht. Vanuit een relatief dorre imperiale binnenstroom is het een bloeiende, levendige en innovatieve regionale leider geworden. Van een bevolking van 500.000, is het nu de thuisbasis van meer dan 8 miljoen mensen. Van een klein land dat vecht voor zijn leven, is het een militaire macht geworden. En van een door socialisten gedomineerde eenpartijstaat is het een bloeiende kapitalistische democratie geworden.

Toch heeft een vooraanstaande Israëlische historicus deze week tegen Algemeiner gezegd dat Israël in veel opzichten helemaal niet is veranderd. De kern nationale identiteit als een Joodse staat blijft zo sterk als dit ooit was.

“Uiteraard is Israël veranderd”, zei Efraim Karsh, de directeur van het Begin-Sadat Centrum voor Strategische Studies en een professor emeritus van Middle East and Mediterranean Studies aan het King’s College in Londen. “Allereerst is het toegenomen op een manier dat geen enkele andere westerse of ontwikkelde natie in deze periode is gegroeid. Ik bedoel, meer dan vertienvoudigd.

Dan natuurlijk de verschillende soorten bevolkingsgroepen die zijn aangekomen. In essentie van overwegend Europees gebaseerde Joden aan degenen die uit andere landen kwamen – velen werden verdreven in de Onafhankelijkheidsoorlog en dan onmiddellijk daarna – sommige verdreven in de jaren ’50, en toen in het midden van de jaren zestig uit Noord-Afrika, later later kwam de omvangrijke Russische immigratie, en dan natuurlijk de Ethiopiërs.”

Israël’s smeltkroes van origines en culturen is goed zichtbaar op dit plaatje van deze soldaten van verschillende eenheden van de IDF [beeldbron: United With Israel]

“Israël is een smeltkroes”, zei Karsh, “en over het algemeen denk ik dat het een succesverhaal is geweest. En ik denk dat het op een bepaalde manier opmerkelijk is, omdat je niet veel samenlevingen hebt, westers of anderszins, waarin enorme populaties verschillende malen hun omvang opneemt en dat doet op zo’n succesvolle manier dat uiteindelijk, met alle moeilijkheden en de grieven van bepaalde gemeenschappen op bepaalde tijden vandien, het een relatief gelijkwaardige samenleving is geworden.”

“Dus ik denk in dit opzicht, ja, Israël is veranderd,” vervolgde hij. “Maar over het geheel genomen niet in de slechte manier. Integendeel, je ontwikkelt een Israëlische identiteit in de tijd die alle verschillende secties uitkristalliseert.”

Op de vraag of de identiteit van de Israëlische sabra, de inheemse, gespierde “nieuwe Jood” uit de tijd van de oprichtingsperiode van Israël, nog steeds bestaat, zegt Karsh: “Ja, daar is de Sabra, maar de Sabra is vandaag anders dan vroeger. Je zou kunnen zeggen dat die meer mediterraan is geworden, meer oostelijk dan het ooit was. Maar de Israëlische Sabra is zeker een unieke identiteit. Als je naar veel Joodse gemeenschappen over de hele wereld gaat, zie je overal overeenkomsten en verbanden tussen Joodse gemeenschappen en Israël, de Israëli’s hebben hun eigen identiteit.”

“Dus ik denk niet dat de sabra is verdwenen”, vervolgde hij. ‘Ze zijn op een bepaalde manier veranderd. Weet je, ik ben niet een van deze mensen die nostalgisch terugkijkt naar het verleden en zegt: ‘O, onze generatie was beter.’ Ik denk dat ze op hun eigen manier heel goed zijn. Natuurlijk zijn ze anders omdat de wereld is veranderd. Je leeft in een andere tijd. Toen ik opgroeide in Israël, hadden we niet eens een telefoon. Alleen in de jaren ’50. Televisie kwam pas na de Zesdaagse Oorlog. … Vandaag is de wereld open. Ik bedoel, mensen gaan veel vrijer de wereld rond. Je hebt internet.”

Degania Kibboets Kinneret, 1908, in de buurt van het Meer van Galilea, poseren arbeiders van de 2de Aliyah voor de camera na een dag van hard labeur in het Land van Israël [beeldbron: Zionism.il]

“Dus de jonge generatie is natuurlijk anders,” merkte Karsh op. “Je kunt op bepaalde manieren zeggen dat het individualistischer is dan vroeger. Je kunt hen niet opleiden zoals ze ons hebben opgevoed. Maar wanneer het moment van de waarheid komt, of je ziet momenten van moeilijkheden, zie je dat er sociale cohesie is. We voelen allemaal een gedeelde lotsbestemming, een gedeelde geschiedenis.”

Karsh is al heel lang een criticus van Israëls ‘nieuwe historici’, een groep Israëlische intellectuelen – meestal links – die in de jaren negentig het Palestijnse verhaal over de geschiedenis van Israël begon te adopteren. Gevraagd of het revisionisme van de nieuwe historici de Israëlische cultuur en samenleving heeft veranderd, antwoordde Karsh dat dit alleen in de academische wereld plaatsvond en werd aangedreven door een reactie op wijdverspreide vijandigheid tegenover de Joodse staat.

“Israël is een Joodse staat, de enige Joodse staat in de wereld, en de enige Joodse staat die al duizenden jaren bestaat,” zei hij. “En als zodanig draagt ​​het de zeer lastige last van het Joodse volk, wat meestal onaangenaam is. En zo gaat het zo door. Voor academici is het veel gemakkelijker om lid te worden van de bende.”

De hoop van Karsh, zo stelt hij, ligt bij de jeugd van Israël. “Ik hoop dat het de jonge generatie is die blijft vechten,” zei hij. “Omdat het verhaal in het eindverslag vrij eenvoudig is. Rechtvaardigheid staat in dit opzicht aan de kant van Israël.”

Als een historicus met een grondige kennis van de grote invloed van de Israëlische geschiedenis, blijft Karsh een voorzichtige optimist over de toekomst van het land.

“Ik ben een realist,’ zei hij. “Ik denk dat Israël nooit alleen zal blijven. Het zal de last blijven dragen. Dus het is niet zoals mensen zeggen, ‘Ok, je zult morgen vrede hebben met de Palestijnen, als je ze elke centimeter van de West Bank geeft’ – het zal het probleem niet oplossen. Ze zullen blijven vragen om meer. En dan kun je ze de Galilea geven, en dan zullen ze om meer vragen. Dus ik denk niet dat het Israëlisch-Palestijnse probleem zal worden opgelost.”

“Aan de andere kant,” voegde hij eraan toe, “is Israël zo energiek, zo succesvol op zoveel manieren. Kijk naar alle prestaties in de wetenschap, in cultuur, in muziek, in zoveel opzichten. Dus hoe sterker het wordt, des te populairder het zal zijn. Er zijn dus veel van deze dualiteiten om aan de ontvangende kant te zijn en uitgekozen voor onevenredige kritiek, terwijl je aan de andere kant al deze mensen hebt die willen dat Israël hen op vele manieren helpt, of het nu politiek of militair is, of wetenschappelijk, of cultuur, technologie – alle hightech, de startende natie – enzovoort.”

“Ik denk dat als Israël aan zijn lot wordt overgelaten en een groot succesverhaal zal blijven, maar dan heb je ook vijanden”, merkte hij op. “We blijven achter om te blijven strijden. Maar over het algemeen denk ik dat ik realistisch ben, maar licht optimistisch.”

door Benjamin Kerstein


Bronnen:

♦ naar een artikel van Benjamin Kerstein “Noted Historian on Israel’s 70th Birthday: Justice Is on Jewish State’s Side” van 18 april 2018 op de site van The Algemeiner

Advertenties

Een gedachte over “Israël 70 jaar jong: Rechtvaardigheid staat aan de kant van de Joodse Staat

Reacties zijn gesloten.