Over oude wonden wreken: Holocaust Dag in Israël – Nakba Dag in ‘Palestina’

Er lijken twee lezingen te zijn van de plaats van Israël in de 21ste eeuw. Aan de ene kant leeft er zelfs onder Joden een mening, niet zo populair, dat Israël een baken van licht is voor de naties, een inspiratie voor volkeren en naties overal ter wereld, over hoe je de verschrikkelijkste dingen overwint en er aan de andere kant weer uitkomt met je menselijkheid, niet enkel intact, maar ook bloeiend. Zoals Edward Alexander het zei:

“[..]de heroprichting van de staat Israël was een van de weinige verzoenende gebeurtenissen in een eeuw van bloed en schaamte, een van de grootste bevestigingen van de wil om te leven die ooit is gemaakt door een gemarteld volk, en een uniek hoopvol teken voor de mensheid zelf.”

Voor diegenen die van dit laatste Israël willen proeven, zij die opstijgt uit de diepten, die geen boosaardigheid draagt, voor wie de beste wraak is om verder te gaan met het leven, geniet van dit lied waarmee de Israëli’s hun herinnering aan de Holocaust markeren (video hieronder):

Aan de andere kant is er een anti-Zionistische school, erg in de mode bij de ‘progressieven’ (GPL/global progressive left) die Israël beschouwen als de belichaming van alles wat misgaat met de mensheid. Als “zij die kunnen doen wat zij willen en zij die niet kunnen lijden wat zij moeten”, belichamen de Joden het gedrag van zij die leden toen ze machteloos waren, maar zodra zij kracht kregen, dan lieten zij anderen lijden.

In deze ‘take’ belichamen de Joden alle ergste instincten voor bittere wraak, voor arrogante dominante en genadeloze haat, allemaal in de naam van hun speciale (en zelfverklaarde) status als ‘uitverkoren’. Jose Saramago verwoordde dit perspectief. Na een bezoek aan Yasser Arafat op het hoogtepunt van de terreurcampagne van 2001-2002, uitte hij zijn verontwaardiging:

“[…] besmet door de monsterlijke en gewortelde ‘zekerheid’: dat er in deze rampzalige en absurde wereld een door God gekozen volk bestaat en dat bijgevolg alle daden van een obsessief, psychologisch en pathologisch exclusivistisch racisme gerechtvaardigd zijn; opgeleid en getraind in het idee dat elk leed dat is toegebracht, of zal worden toegebracht aan alle anderen, vooral de Palestijnen, altijd minder zal zijn dan wat ze zelf hebben geleden in de Holocaust, krabben de Joden eindeloos aan hun eigen wonden om ze laten blijven bloeden, om het ongeneeslijk te maken, en ze laten het aan de wereld zien alsof het een spandoek is. Israël neemt de verschrikkelijke woorden van God in Deuteronomium in beslag: ‘Mij komt de wraak toe en ik zal worden terugbetaald.”

Deze school maakt zich gemakkelijk schuldig aan de meest extreme geledingen van het Palestijnse verhaal van lijden, waarin de Israëli’s de nieuwe nazi’s zijn en de Palestijnen de nieuwe slachtoffers van hun genocidale haat. En op de een of andere manier wordt het arme Palestijnse slachtoffer niets ontzegd als het erom gaat wraak te nemen tegen de Israëli’s.

Weer op het hoogtepunt van de terreur Intifada hadden een Palestijnse psychiater, Iyad Sattay en Ami Ayalon een ‘dialoog van de doven’ de die Ayalon, zonder zich zijn eigen doofheid te realiseren, berichtte meldde in (de documentaire film) The Gatekeepers:

“Op een gegeven moment maakte ik mezelf een kop koffie en werd ik benaderd door een Palestijnse kennis met de naam Iyad Satay, een doctor in de psychiatrie. Hij zei: ‘Ami, we hebben je eindelijk verslagen.’ Ik zei tegen hem: ‘Ben je gek geworden? Wat bedoel je met ons verslagen? Honderden van jullie worden vermoord. In dit tempo worden duizenden van jullie vermoord. Je staat op het punt om een ​​klein beetje van een staat die je hebt te verliezen en je zult je droom van een staat verliezen. Wat voor soort overwinning is dat?”

Hij zei tegen mij: ‘Avi, ik begrijp je niet. Je begrijpt ons nog steeds niet. Voor ons betekent de overwinning dat je lijdt. Dat is alles wat we willen. Hoe meer wij lijden, hoe meer jij zult lijden. Eindelijk, na 50 jaar, hebben we een evenwicht bereikt tussen kracht, balans, jouw F-16 versus onze zelfmoordterrorist.’

De verklaring van Saraj gaf me een heel duidelijk inzicht. Ik begreep plotseling het zelfmoordterroristenfenomeen. Ik begreep plotseling onze reactie heel anders. Hoeveel operaties hebben we gelanceerd omdat we pijn hebben, want wanneer ze bussen opblazen, doet het ons echt pijn en willen we wraak? Hoe vaak hebben we dat gedaan?”

Ayalon, eveneens verwikkeld in zijn wij-ook-isme, zag niet wat hem te wachten stond: een totaal ander idee van wraak, iemand die vrijwillig het welzijn van zijn eigen mensen offerde alleen maar om de vijand leed toe te brengen. Ayalon beweert dat deze opmerking een heel duidelijk inzicht heeft opgeleverd.

Helaas, hij miste het punt, waar hij geen moment over nadenkt, dat deze ‘droom van een staat’ die hij zich voorstelt de Palestijnen beweegt zoals de Israëli’s, slechts een projectie was, een verzinsel van zijn cognitieve egocentrisme. Omdat hij de culturele kloof niet kan zien, redeneert hij: “Als ze niet op ons lijken, dan moeten we zijn zoals zij.”

***

Degenen die diep getroffen zijn door de eerste video, zijn misschien niet blij met mijn onaangename vergelijking met de buren van Israël. Waarom zo’n mooi sentiment vervuilen met onaangename en vernederende opmerkingen over de Palestijnen?

Excuseer mij, maar gezien de immense populariteit van het anti-Zionistische narratief, vind ik het belangrijk om mensen te vertellen wat ze niet voor zichzelf lijken te kunnen doen.

door Richard Landes


Bronnen:

♦ naar een artikel van Richard Landes “On Revenging Past Injuries: Holocaust Day in Israel, Naqba Day in Palestine” van 12 april 2018 op de site van The Augean Stables

Advertenties

Een gedachte over “Over oude wonden wreken: Holocaust Dag in Israël – Nakba Dag in ‘Palestina’

Reacties zijn gesloten.