Mediamanipulatie omtrent Syrië ten nadele van de Joodse staat: Waarom Israël?

Afgelopen week gebruikte de Syrische dictator Bashar Assad chemische wapens voor zijn eigen mensen. De regering van Israël reageerde op die gruweldaad, evenals het gebruik van Syrië door Iran als een doorgangsroute voor wapenoverdrachten aan terroristische groeperingen zoals Hamas, door het bombarderen van de Syrische luchtmachtbasis T4.

De media reageerden hierop door Israël te kastijden: de Associated Press bijvoorbeeld kopte: “Spanningen nemen toe naarmate Israel de raketaanval door Syrië de schuld geeft”, en begeleidden dat verhaal met een foto van Syrische lijdende kinderen gericht tegen Assad, waardoor het leek alsof Israël zich had gericht de kinderen (zie foto’s boven en onder).

Die mediabehandeling was geen verrassing – de week daarvoor gebruikte de terroristische groep Hamas grootschalige protesten tegen Israël aan de grens met Gaza als dekmantel voor terroristische aanvallen op Israëlische troepen. Toen Israëlische troepen met geweld reageerden, stelden de media ten onrechte voor dat Israël klakkeloos op de menigte had geschoten. Ondertussen prezen verslaggevers het verhaal van een vermeende fotograaf die werd gedood door Israëlische troepen; achteraf bleek dat de fotograaf een bekende Hamas-officier was.

Een paar weken eerder en zo’n 2.000 mijl verderop in Frankrijk werd de 85-jarige overlevende van de Holocaust Mireille Knoll 11 keer gestoken en haar lichaam in brand gestoken door een moslimbuurman die haar goed kende en werd eerder veroordeeld voor verkrachting en aanranding. In 2017 waren er 92 gewelddadige antisemitische incidenten in Frankrijk, een stijging van 28 procent ten opzichte van het voorgaande jaar.

Over het Engelse Kanaal, werd Israël’s Labour Party eindelijk gedwongen om de banden met de leider van de Britse Labour Party, Jeremy Corbyn, volledig te verbreken, een oude antisemiet die routinematig de lof steekt van Arabische terroristen en openlijk Jodenhaat verdedigde. En, natuurlijk, in de Verenigde Staten blijft het anti-semitisme van alt-rechts het openbare discours verruwen en de Women’s March blijft de lof steken van antisemieten zoals Louis Farrakhan.

Met andere woorden, er is een reden voor Israël om te bestaan.

Die reden is natuurlijk bijbels: Israël is het voorouderlijk thuisland van het Joodse volk en de bron van de Joodse praktijk. Gods belofte aan de Joden is onlosmakelijk verweven met het bestaan ​​en de toekomst van de staat Israël.

Maar de voorbije decennia zijn te veel Joden vergeten dat de Joodse staat de facto praktisch nodig is. Op dezelfde manier negeerden veel Joden de Zionistische beweging, in de overtuiging dat assimilatie in tolerante niet-joodse maatschappijen de beste weg was naar een fatsoenlijk leven, te veel Joden zien Israël vandaag als een overblijfsel van een afgezaagd en contraproductief etnocentrisch wereldbeeld. Die afkeer van het bestaan ​​van Israël heeft ertoe geleid dat veel Joden graag uitpakken met hun ‘wereldburger’ attitude en geen gelegenheid laten voorbij gaan om uit te halen naar Israël.

Maar het bestaan ​​van Israël gaat niet over etnocentrisme. Israël is natuurlijk multi-etnisch en multicultureel: het Jodendom is veel meer een religie dan een etniciteit, zoals de Russische en Ethiopische Joden kunnen beamen. Het bestaan ​​van Israël, op een seculier niveau, gaat over het verankeren van een staat die veilig is voor Joden over de hele wereld – en die Joden en westerse waarden kan verdedigen tegen de regionale en internationale bedreigingen.

Wanneer Israël opkomt tegen Syrische gruweldaden, handelt het vanuit een Joodse toewijding om te voorkomen dat de degradatie van mensen naar Gods beeld geschiedt; wanneer Israël een weg biedt voor Europese Joden die op het punt van uitsterven staan, handelt het niet alleen uit solidariteit, maar ook uit fatsoen. Israël is een fatsoenlijk land, omdat het op een fatsoenlijk doel is gebaseerd – en omdat het is gebaseerd op een traditie van fatsoen.

Dat betekent niet dat de regering van Israël foutloos is. Verre van dat. Maar de wijze waarop de wereldgemeenschap omgaat met Israël, is  een demonstratie dat Israël een ongewone uitzondering is – en dat is een goede zaak. De Verenigde Naties die Israël veroordelen zit vol met repressieve dictaturen en corrupte plutocratieën; de veronderstelde ‘familie van naties’ is meer een fel ruzieënde groep van zelf-georiënteerde morele idioten.

Wanneer Syrische kinderen, meestal moslims, naar chloorvergiftiging happen, zijn het Israëlische straaljagers die een mogelijk uitstel bieden. Israël handelt niet vanuit de zuivere goedheid van zijn hart; het handelt vanuit eigenbelang. Maar het eigenbelang van Israël is goed voor de Joden, goed voor het Westen en goed voor de wereld. Dat vergeten betekent dat je moet vertrouwen dat de betere engelen van andermans aard zullen volharden boven hun interne duivels. Historisch gezien was dat een verrotte gok.

door Ben Shapiro

Mediamanipulatie



Bronnen:

♦ naar een artikel van Ben Shapiro “Why Israel?” van 11 april 2018 op de site van The Jewish Journal

♦ naar een artikel van Simon Plosker “Media Fail: Images of Syrian Chemical Attack Victims Linked to Israeli Air Strike” op de site van Honest Reporting

Advertenties