UNRWA en de Palestijnse ‘vluchtelingen’: de langst durende zwendel van de wereld

Terwijl Israël zijn 70ste verjaardag van onafhankelijkheid nadert, is het moment aangebroken om het Palestijnse vluchtelingenprobleem eindelijk op te lossen. Daarmee bedoel ik het échte probleem – en niet het nepnieuws dat onophoudelijk wordt verspreid door de Palestijnen, hun linkse bondgenoten en de UNRWA (de organisatie die zichzelf bedruipt met de immer groeiende populatie van de ‘uitgevonden’ vluchtelingen.)

UNRWA – het Hulpagentschap van de Verenigde Naties voor Palestijnen – werd in 1949 opgericht voor de waardige zaak om Palestijnse vluchtelingen bij te staan ​​die ontwricht waren als gevolg van een oorlog die was geïnitieerd door de Arabische staten tegen Israël. De personen ten laste van de UNRWA werden gedefinieerd als “personen van wie de gewone verblijfplaats Palestina was in de periode van 1 juni 1946 tot 15 mei 1948, en die zowel thuis als middelen van bestaan ​​verloren als gevolg van het conflict uit 1948” uitgevoerd door de Arabische staten om Israël te vernietigen.

Het grootste VN-agentschap, UNRWA, is nu een arbeidsorganisatie voor 30.000 medewerkers – de overgrote meerderheid van hen zijn Palestijnen. Tussen 2010-2016 waren de Verenigde Staten de meest genereuze weldoener van de organisatie en verstrekten ze jaarlijks meer dan $ 3 miljoen – voordat ze de oplichterij uiteindelijk erkenden en hun maandelijkse bijdragen met de helft verminderden.

Het onderliggende narratief voor deze ongekende vrijgevigheid wordt duidelijk verwoord door De Palestijnse Recht op Terugkeer Coalitie (Al-Awda):

“Het Zionistische beleid probeerde een exclusief thuisland te creëren voor Joden in Palestina,” dat reeds bewoond werd door “een inheemse bevolking met een geschiedenis die duizenden jaren teruggaat” [sic]. Joodse “terroristische groeperingen … verwoestten dorpen en roeiden hele Palestijnse families uit” om hun doel realiseren “om de Palestijnse bevolking te vernietigen.” Toegewijd aan een “systematisch beleid van etnische onteigening en eliminatie”, verdreef Israël met geweld 737.166 Palestijnen uit hun huizen en land .”

Dientengevolge – en absurd genoeg – beweert deze Coalitie dat er “wereldwijd ongeveer 7,2 miljoen Palestijnse vluchtelingen zijn.” Aangezien ze onvermijdelijk in aantal toenemen met de geboorte van (niet-vluchtelingen) baby’s tot (niet-vluchtelingen) gezinnen, kunnen hun opgeblazen aantallen doorheen de tijden alleen maar toenemen. Het probleem met dit klaagverhaal van eeuwig lijden (gebaseerd op onverbiddelijke vluchtelingeninflatie) is dat het flagrant vals is. Toch heeft deze mythe veel toegewijde aanhangers weten aan te trekken.

Neem bijvoorbeeld The New York Times. Het eerste redactioneel verslag over de benarde situatie van Palestijnse vluchtelingen (11/9/52) noemde een cijfer van 850.000. Twee jaar later verwees Cyrus Sulzberger, de neef van de uitgever, naar 900.000 (1/31/55). Het aantal bereikte vervolgens een piek van 925.000 (4/2/57).

Onderweg werd het mantra van de Times van “Al het nieuws dat geschikt is om te drukken” omgevormd tot al het nieuws dat paste in het verhaal van de Times over de Israëlische schuld voor het Palestijnse lijden. Al lang tegengesteld aan het idee van de Joodse staat, had de Times – en nu en dan nog steeds – moeite met de omgang met de realiteit van Israël als de enige bloeiende democratie in het Midden-Oosten.

Wat betreft het werkelijke aantal Palestijnse vluchtelingen uit de oorlog die Israël door zijn Arabische buren is opgedrongen, is de meest betrouwbare bron Palestine Betrayed (2010) van historicus Efraim Karsh (2010). Uitgebreid onderzocht in Britse en Israëlische archieven concludeerde Karsh dat het werkelijke aantal Palestijnse vluchtelingen schommelde tussen de 583.000 en 609.000. Iedereen kan de droevige Palestijnse uittocht van stad tot stad van 1947-48 traceren die hij minutieus heeft gedocumenteerd.

Indien de Palestijnse leiders bereid waren geweest om de VN-resolutie van november 1947 te accepteren waarin wordt opgeroepen tot de verdeling van Palestina in twee onafhankelijke staten – een Joodse en een Arabische – dan zouden de Palestijnse vluchtelingen naar hun eigen soevereine staat zijn teruggekeerd in Palestina. Het zou het conflict hebben beëindigd.

Zoals de toekomstige Israëlische premier Golda Meyerson (Meir) de Israëlische celebranten heeft verteld: “Onze handen worden in vrede uitgestrekt naar onze buren. Beide staten kunnen in vrede met elkaar leven en samenwerken voor het welzijn van hun inwoners.” In plaats daarvan koos de Arabische Hoge Commissie, geleid door Haj Amin al-Husseini, voor oorlog. De Palestijnse ontheemding was het gevolg.

Snel zeven decennia vooruit. Geschat wordt dat 99% van de momenteel door de UNRWA aangewezen Palestijnse ‘vluchtelingen’ in feite slechts afstammelingen zijn van feitelijke vluchtelingen. Dat betekent dat er enkel zowat 30.000 bonafide vluchtelingen zijn – hetzelfde aantal mensen dat UNRWA in dienst heeft. Het is hoogdringend tijd voor de Verenigde Staten (en zelfs The New York Times) om zich te distantiëren van ’s werelds langstdurende zwendel.

door Jerold S. Auerbach


Bronnen:

♦ naar een artikel van Jerold S. Auerbach “The Lie of Palestinian ‘Refugees’” van 9 april 2018 op de site van The Algemeiner

Advertenties

2 gedachtes over “UNRWA en de Palestijnse ‘vluchtelingen’: de langst durende zwendel van de wereld

  1. Zolang de Westerse agenda bestaat om de ‘fout’ van 1948 te herstellen om hierdoor Hitlers werk te kunnen afmaken zal het probleem niet opgelost worden.

    Het probleem is niet UNWRA & Palestijnen….maar hun financiers!

    Like

Reacties zijn gesloten.