Alleen een Israëlische militaire overwinning op de arabieren kan vrede brengen in het gebied

De ‘Mars van de Terugkeer’ symboliseert de weigering van Hamas om de nederlaag te erkennen en tot die tijd zal komen dat de Arabieren het bestaan ​​van Israël als een feit accepteren, is echte vrede en oplossing voor het conflict onmogelijk.

Plaatje hierboven: Vrouwelijke Israëlische soldaten van het door de Palestijnen zo gevreesde 33ste Karakal Bataljon op training in de Negev woestijn, Zuid-Israël, juni 2015 [beeldbron]

Eeuwenlang was Europa een van de meest gewelddadige regio’s op aarde. Het was het epicentrum van twee wereldoorlogen. Alleen de Tweede Wereldoorlog heeft het leven van minstens 50 miljoen mensen geëist. De lange en pijnlijke weg van Europa naar vrede en voorspoed kwam niet via een compromis, maar door middel van een beslissende overwinning op nazi-Duitsland en zijn bondgenoten Japan en Italië.

Daarentegen blijft het Arabisch-Israëlische conflict voortduren omdat Israëlische triomfen op het militaire slagveld niet zijn vertaald in een totale Israëlische overwinning om het conflict te beëindigen ten gunste van zowel Arabieren als Joden. Het misleide Oslo-vredesproces en de daaruit voortvloeiende internationale druk op Israël duwden de kansen op echte vrede nog verder weg in de toekomst door de continuïteit van de Arabische agressie mogelijk te maken.

Het Arabisch-Israëlische conflict wordt vaak verkeerd omschreven als een klassiek conflict over land en grenzen dat kan worden opgelost door middel van territoriale compromissen. Het Arabisch-Israëlische conflict ging echter nooit over specifieke grenzen, maar over een islamitische Arabische afwijzing van het recht van de Joodse staat om binnen om het even welke grenzen te bestaan.

De PLO (Palestijnse Bevrijdingsorganisatie) werd in 1964 opgericht terwijl Egypte Gaza bezet en Jordanië Judea en Samaria bezet hield. Op dat moment was de PLO echter niet geïnteresseerd in Judea en Samaria, die door de Jordaniërs etnisch waren gereinigd van Joden. Het grondgebied dat de PLO van Arafat wilde ‘bevrijden’, was Tel Aviv, Haifa en heel Israël binnen haar internationaal erkende staakt-het-vuren lijnen.

De ‘Mars van de Terugkeer’ grensagressie van Hamas tegen Israël heeft niets te maken met’ vrijheid van meningsuiting ‘of’ vrijheid van vergadering ‘, zoals absurd wordt beweerd door Federica Mogherini, hoofd van het buitenlandse beleid van de EU. De enige ‘vrijheid van meningsuiting’ die Hamas in Gaza toelaat, is ophitsing tegen Israël, Joden en politieke rivalen.

In werkelijkheid is de ‘Mars van de Terugkeer’ een weigering van Hamas om een ​​nederlaag te accepteren en een poging om de klok terug te draaien naar de pan-Arabische aanval op Israël in 1948. Hamas en Fatah zijn politieke rivalen, die het vaak oneens zijn over de tactiek ten opzichte van Israël en de internationale gemeenschap. Ze hebben echter allebei als uiteindelijke doel om Israël te vernietigen en Joodse nationale zelfbeschikking binnen grenzen te verwerpen.

Net als de Arabieren in 1948 waren de Duitsers en de Japanners getraumatiseerd en vernederd door het verliezen van hun agressieoorlog in 1945. Na de Tweede Wereldoorlog vluchtten minstens 12 miljoen Duitsers uit Oost- en Centraal-Europa. Er was onmiskenbaar geen ‘recht van terugkeer’ op die gebieden voor Duitse vluchtelingen, die allemaal door Duitsland werden opgeslorpt.

Tegenwoordig is er niet eens één Duitse vluchteling. In 1945 waren noch de Duitsers noch de Japanners in staat om iets te eisen van de zegevierende bondgenoten. De onvoorwaardelijke overgave aan Berlijn en Tokio was een vermomde zegen, die Duitsland en Japan veranderden van oorlogvoerende dictaturen in bloeiende en vreedzame democratieën.

In zijn voortijdig optimistische boek Het Nieuwe Midden-Oosten, bedacht wijlen de Israëlische leider Shimon Peres een bloeiend en vredig Midden-Oosten, geïnspireerd door de Europese ervaring, die bittere vijanden zoals Frankrijk en Duitsland veranderden in partners binnen de Europese Unie. Deze visie heeft het Oslo ‘vredesproces’ gestimuleerd

Afgezien van het negeren van de afwezigheid van democratische tradities in de Arabische wereld, hebben links-liberalen systematisch de politieke kaart van het Midden-Oosten verkeerd gelezen. Ideologisch en emotioneel zijn PLO en Hamas nu waar Duitsland zich bevond in 1918, niet in 1945. De nederlaag van Duitsland in de Eerste Wereldoorlog leidde niet tot vrede maar voedde de Duitse bitterheid die uiteindelijk de weg effende voor Adolf Hitler en de Tweede Wereldoorlog.

Ondanks vele spectaculaire militaire verliezen tegen Israël weigeren de Arabieren de nederlaag te accepteren. Internationale druk op Israël heeft de meeste van de Arabische wereld ervan overtuigd dat de tijd aan hun kant staat en dat Israël uiteindelijk zal worden vernietigd door een combinatie van militaire, demografische en politieke middelen. Deze genocidale Arabische fantasie is gevoed door dezelfde internationale gemeenschap die officieel beweert de vrede tussen Israël en haar Arabische buren te bepleiten.

Misleide Israëlische unilaterale concessies hebben ook de Arabische vastberadenheid tegen het bestaan ​​van Israël verhard. Wijlen de Israëlische VN-ambassadeur Abba Eban vatte deze Orwelliaanse absurditeit welsprekend samen na de militaire overwinning van Israël in de Zesdaagse oorlog in 1967:

“Ik denk dat dit de eerste oorlog in de geschiedenis is dat de overwinnaars tot vrede hebben opgeroepen en de overwonnenen opriepen tot een onvoorwaardelijke overgave.”

Aangezien het Arabisch-Israëlische conflict existentieel is, kan het alleen maar eindigen als de Arabieren hun doel opgeven om Israël te vernietigen of als de Joden afstand doen van hun nationale vrijheid. Omdat het Joodse volk niet van plan is zijn zwaar bevochten nationale wedergeboorte op te geven, is er geen alternatief voor een Israëlische overwinning die de Arabieren dwingt zich over te geven en hun doel van vernietiging van Israël opgeeft.

Pas wanneer de Arabieren het bestaansrecht van Israël erkennen, kan een zinvol politiek vredesproces beginnen. Omdat dit in een verre toekomst is, hebben Israel en haar bondgenoten geduld en doorzettingsvermogen nodig in een wereldorde die nog steeds bevooroordeeld is tegen Israël. Echter, de krimpende Arabische olie-inkomsten en de opkomst van Israël als een technologische en militaire grootmacht, schuiven geleidelijk de balans op in het voordeel van Israël.

In zijn klassieke werk omtrent het Midden-Oosten, ‘A Peace to End all Peace’, documenteert David Fromkin de val van het Ottomaanse Rijk en de opkomst van het turbulente moderne Midden-Oosten. Omwille van zowel Joden als Arabieren, moet Israël de oorlog winnen om een ​​eind aan alle oorlog te maken.

door Daniel Krygier


Bronnen:

♦ naar een artikel van Daniel Krygier “Peace, Only Through Israeli Victory” van 9 april 2018 op de site van MIDA

Advertenties