Frankrijk: zijn binnenkort alle Joden weg uit angst voor op hen gericht moslimgeweld?

Telkens waneer een moslim op Frans grondgebied een antisemitische misdaad pleegt, trachten Franse politici en journalisten te verbergen wie de crimineel is of wat zijn beweegredenen waren. Vaak leggen ze uit dat de crimineel ook een ‘slachtoffer’ is.

Plaatje hierboven: De geest van Mohammed Merah dwaalt door Frankrijk. Merah is de koude killer die op 19 maart 2012 een rabijn en drie Joodse kinderen vermoordde in Toulouse. Merah en zijn volgelingen bezorgen vele Joden nachtmerries. “Blijven of vertrekken?” is bijna dagelijks onderwerp van gesprek onder Franse Joden [beeldbron]

Wanneer een crimineel een bericht achterlaat waarin staat dat hij handelde om het leed van “Palestijnen” te wreken, herhalen Franse politici en journalisten bijna unaniem dat wat er in het Midden-Oosten gebeurt in het Midden-Oosten moet blijven, en dat dan een ‘rechtvaardige oplossing‘ moet gevonden worden voor het “Palestijns lijden”.

Ze negeren dat, ondanks alle pogingen van Israël om de Arabieren humaan te behandelen, elk Frans rapport over Israël begint met het voorstellen van Israëlische soldaten als meedogenloze moordenaars, die zogenaamd blij zijn om de Arabieren te vernederen.

Tegenwoordig is Frankrijk het enige land in de Westerse wereld waar Joden worden vermoord eenvoudig omdat ze Joden zijn. Sinds 2006 zijn elf Franse Joden gedood – mannen, vrouwen, kinderen. Op de Ozar Hatorah-school in Toulouse, in maart 2012, werden kinderen van drie, zes en acht van erg kortbij doodgeschoten.

Giulio Meotti schreef over de slachtoffers van Toulouse:

“Als ze moslims waren geweest, zouden hun verhalen een universele waarschuwing zijn geworden tegen intolerantie, racisme, etnische en religieuze haat … Politici zouden hun naam hebben gegeven aan straten en scholen.”

Maar het waren Joden, dus in Frankrijk wordt het antisemitisme niet benoemd. Een paar weken geleden, tijdens het jaarlijkse diner georganiseerd door de Joodse organisatie CRIF in Parijs, zei president Emmanuel Macron dat Frankrijk in oorlog is met antisemitisme. In de nasleep van de moord op Mireille Knoll zei hij net hetzelfde.

Al decennia lang hebben alle Franse presidenten vrijwel dezelfde zinnen gebruikt. Macron herhaalde vele malen dat “zonder Joden Frankrijk niet langer Frankrijk zou zijn”. Wat er thans lijkt te gebeuren, is precies dat: een Frankrijk zonder Joden.

In twintig jaar tijd heeft meer dan 20% van de Franse Joden het land verlaten. Volgens een onderzoek wil 40% van de Joden die nog in Frankrijk wonen, vertrekken. Hoewel de Joden nu iets minder dan 0,8% van de Franse bevolking vertegenwoordigen, wacht de helft van het leger en de politie die op straat in Frankrijk is ingezet voor de Joodse scholen en plaatsen van aanbidding.

Franse Joden zien dat wat overblijft van de Joodse aanwezigheid in Frankrijk wordt gewist. Ze weten dat ze hun joodsheid moeten verbergen en dat, zelfs als ze straatgewijs zijn en hun deur zorgvuldig op slot doen, er overal risico’s zijn. Ze weten ook dat wat hen overkomt de rest van de Franse bevolking niet interesseert.

De Franse Nationale Assemblee telt 577 leden. Slechts één van hen trekt onvermoeibaar en moedig de aandacht naar wat er gebeurt: Meyer Habib. Hij vertegenwoordigt de Fransen die in het Midden-Oosten wonen en werd gekozen dankzij de steun van de Franse Joden die nu in Israël wonen, maar nog steeds hun staatsburgerschap hebben. Zonder hen zou hij geen kans hebben om verkozen te worden.

Na de moord op Sarah Halimi werd een eerbetoon aan haar georganiseerd in de straat waar ze woonde. Alleen Joden waren aanwezig. Ze werden verwelkomd met beledigingen en werden met flessen uit de ramen van gebouwen bekogeld.

door Guy Millière

Lees hier het volledige artikel van de auteur


Bronnen:

♦ naar een door Brabosh ingekort artikel van Guy MillièreFrance: Soon with No Jews?” van 7 april 2018 op de site van The Gatestone Institute

Advertenties