Het dilemma van de Palestijnse staats- en demografische crisis

Ik werd herinnerd aan het Jiddische gezegde ‘bubba maisa’ (wat zich vertaalt in iets als oudewijvenpraat) toen ik deze week de apocalyptische koppen las die waarschuwde dat het aantal Joden en Arabieren in Israël de pariteit naderde, of misschien al gelijk was.

Ik herrinerde me specifiek aan een algemeen gezegde dat draait om de stompzinnigheid van de inwoners van Chelm, een Poolse stad van goedwillende dwazen die zichzelf als verlicht beschouwen. In werkelijkheid echter, verergeren ze consequent de problemen door essentiële feiten verkeerd te begrijpen of nieuwe problemen te creëren door te proberen dat wat niet verbroken is op te lossen.

Net als de dwazen in deze verhalen, zijn diegenen die demografie gebruiken om te zeggen ‘Blijf buiten!’ in werkelijkheid niet geïnteresseerd in het begrijpen van de feiten. De waarheid is dat we nog nooit van een betere demografische situatie hebben genoten: de Joodse geboortecijfers stijgen voortdurend en hebben de vruchtbaarheidscijfers voor 2017 in het hele land, inclusief Judea en Samaria, overschreden. Samen met de Joodse immigratie naar Israël betekent dit dat de Joodse meerderheid alleen in de toekomst zal toenemen.

Om de een of andere reden zijn er echter onder ons die liever vertrouwen op dubieuze statistieken van de Palestijnen die ze expres hebben opgeblazen. In het nep-register van de Palestijnse Autoriteit wordt bijvoorbeeld een Palestijn meegeteld die al 20 jaar in Brazilië woont. Op dezelfde manier kunnen we eenvoudig elke Israëliër tellen die is geëmigreerd, wat er ongeveer 600.000 of meer zou aan toevoegen.

De echte vraag hier is waarom we zelfs de moeite nemen om de Palestijnen te tellen die in gebieden wonen waaruit we ons een generatie geleden hebben teruggetrokken en die niet langer onder onze controle vallen? Israël brak in twee stappen met de Palestijnse bevolking: de oprichting van de Palestijnse Autoriteit (PA) in de jaren negentig via de Oslo-akkoorden en de eenzijdige terugtrekking uit de Gazastrook in 2005. Een van de belangrijkste rechtvaardigingen voor deze bewegingen was demografie. Tegenwoordig staat bijna de gehele Palestijnse bevolking onder Palestijnse controle – hetzij onder de PA in Judea en Samaria of onder Hamas in de Gazastrook.

Dus waarom horen we steeds maar hetzelfde alarmerende deuntje na onze terugtrekkingen? Zouden we op dezelfde manier ook het aantal Arabieren aan de andere kant van de Jordaan moeten bijtellen? Dit gezegd zijnde, het argument dat we om demografische redenen moeten scheiden wordt gebruikt slaat nergens op want: we zijn al gescheiden. Degenen die verslaafd zijn aan terugtrekking, eisen niet langer een extra scheiding van de Arabische bevolking, maar eerder een wijdverspreide ontworteling van de Joodse nederzettingen in Judea en Samaria en de vestiging van een Palestijnse staat in het hart van het land.

Maar als we inderdaad te maken hebben met demografie, hoe zal de oprichting van een dergelijke staat de demografische toekomst van het land van Israël beïnvloeden? In de huidige stand van zaken is Israël de enige autoriteit die de grenzen van het land controleert. Vanaf het moment dat de Palestijnen het gezag en de macht hebben om te bepalen wie het land binnenkomt, wordt een bevolkingsgolf verwacht van Arabieren vanuit alle hoeken.

Onlangs eiste PA-president Mahmoud Abbas dat 400.000 Palestijnse ‘vluchtelingen’ uit Syrië ‘worden opgenomen’ in PA-gebied. In tegenstelling tot alle geaccepteerde internationale definities van vluchtelingenstatus wordt voor Palestijnen de status van ‘vluchteling’ voor eeuwig en altijd doorgegeven van vader op zoon.  Volgens hun inschatting zijn er miljoenen Palestijnse vluchtelingen die, wanneer alles volgens plan verloopt, zullen terugkeren nadat hun staat werd opgericht.

Niet alleen zij – we moeten echter aannemen dat ijverige islamitische extremisten van over de hele wereld naar zo’n Palestijnse staat zullen stromen, omdat het de frontlinie zal zijn in de strijd tegen de ‘Zionistische entiteit.’ Ze zullen hier allemaal samenkomen, op slechts enkele kilometers verwijderd van onze belangrijkste bevolkingscentra. Dit zal een roemloze omkering zijn die bijna elke prestatie die de Zionistische onderneming heeft bereikt in gevaar brengt.

Simpel gezegd, naast het verlies van veiligheid die we zullen ervaren zal, God verhoede, een soevereine Palestijnse staat ook het verlies van demografische controle betekenen. In feite is de oprichting van een Palestijnse staat de enige manier om de Joodse meerderheid in Israël verloren te laten gaan. Niet alleen lost het oprichten van zo’n staat het demografische probleem niet op, het zal precies dàt zijn wat het  probleem veroorzaakt. En wat vertellen onze eigen wijzen van Chelm ons dan? Zeker meer materiaal voor bijgelovige volksverhalen.

door Gideon Sa’ar

De auteur is een voormalig minister (2009-2014) en een lid van Likoed


Bronnen:

♦ naar een artikel van Gideon Sa’ar “The Palestinian statehood-demographic crisis dilemma” van 29 maart 2018 op de site van Israel Hayom

Advertenties