Ambassadeur Friedman: Het ‘nieuwe’ antisemitisme baart me meer zorgen dan het oude

De Amerikaanse ambassadeur aan Israël David Friedman vertelde een volgepakt huis bij de opening van het 6de Wereldforum voor Antisemitismebestrijding (19 tot 21 maart 2018) dat het ‘nieuwe’ antisemitisme wordt gekenmerkt door “de irrationele, bedrieglijke en sluipende belastering van Israël en zijn aanhangers onder het mom van politiek commentaar” hem meer zorgen baart dan het ‘oude’ antisemitisme.

Plaatje hierboven: De Amerikaanse ambassadeur aan Israël David Friedman aan de Westelijke Muur (aka Kotel/Klaagmuur) in Jeruzalem op 15 mei 2017 [beeldbron: Rob Ghost/Flash90].

Friedman sprak namens president Donald Trump en zijn regering op het International Convention Centre in Jeruzalem, en vertelde het publiek dat “het bestrijden van” antisemitisme “het juiste werkwoord is.” “Meestal als we spreken over pogingen om een ​​ziekte te beëindigen – en begrijp me niet verkeerd: antisemitisme is een ziekte, een virulente ziekte – spreken we erover om ze uit te roeien,” zei hij. “Maar we praten niet over het uitroeien van antisemitisme en ik denk dat dat waarschijnlijk de juiste aanpak is. Uitroeiing is waarschijnlijk een brug te ver.”

Onder verwijzing naar de passage in het Haggadah (van de Joodse Pasen/Pesach) waarin staat dat “in elke generatie zij opstaan ​​tegen ons”, merkte Friedman op: “De auteurs van de Haggada zagen dat het antisemitisme zo’n 2000 jaar geleden niet uitgeroeid zou kunnen worden. En helaas, vandaag, geloof ik ook van niet… Maar het bestrijden ervan is iets dat we kunnen doen. Het is een heilige verantwoordelijkheid die we geërfd hebben van onze ouders en iets dat we aan onze kinderen moeten doorgeven.”

Friedman probeerde echter onderscheid te maken tussen wat hij het’ oude ‘antisemitisme en het’ nieuwe ‘noemde. Hervattend hoe de Amerikaanse stad Bal Harbour ooit Joodse inwoners de toegang weigerde (van 1946 tot 1982!), zei Friedman: “Ik wou dat ik kon zeggen dat het oude antisemitisme tot het verleden behoort,” maar “met het internet heeft het oude antisemitisme een distributiekanaal gevonden waarvan de oude antisemieten alleen maar van konden dromen… ik maak me zorgen over het oude antisemitisme, maar ik twijfel er nooit aan dat we zullen zegevieren in onze strijd ertegen.”

Dit ‘oude’ antisemitisme is echter achterhaald. “Het nieuwe antisemitisme baart mee een beetje meer zorgen,” zei Friedman. “Het is de irrationele, bedrieglijke en verraderlijke belastering van Israël en zijn aanhangers onder het mom van politieke commentaar. Het is gewoon een slim herverpakte vorm van haat tegen het Joodse volk.”

Friedman benadrukte tevens dat dit nieuwe antisemitisme aanvaardbaar is in de beleefde samenleving op een manier die het oude antisemitisme niet is. “Er zijn plaatsen in Manhattan – waar ik 35 jaar heb gewerkt – waar je, als je een cocktailfeest bijwoonde en zei: “Ik haat Joden”, je beleefd naar de deur wordt begeleid” zei hij. “Maar als je zei: ‘Is het niet jammer dat na de Joden de Holocaust hebben overleefd, ze zelf nazi’s zijn geworden tegenover de Palestijnen”, als je dat zou zeggen, zou je een andere drank kunnen aangeboden worden en worden uitgenodigd om over je interessante punt van meningte wisselen.”

Uiteindelijk, zei Friedman: “Om Israël te beschuldigen van nazisme, apartheid of institutionele onverdraagzaamheid vanwege goedbedoelde, te goeder trouw geleverde inspanningen om zijn inwoners te beschermen tegen terrorisme, is het eenvoudig om een antisemiet te zijn.” In de VS, vervolgde Friedman, bevindt zich het epicentrum van dit nieuwe antisemitisme in de academische wereld. “Ik denk dat onze grootste kwestie met betrekking tot de Verenigde Staten het antisemitisme is op de universiteitscampussen,” verklaarde hij. “Pro-Israël-studenten worden belegerd. Pro-Israël professoren krijgen geen vaste aanstelling.”

Hij vertelde een anekdote over een debat aan de Columbia Universiteit met de anti-Zionistische intellectueel Edward Said, zeggende: “het gesprek was respectvol, het was beschaafd en het was attent.” In 2007, was de toenmalige Iraanse president Mahmoud Ahmedinejad, een openlijke genocidale antisemiet – uitgenodigd om in Colombia te spreken, waar hij “respectvol werd behandeld, veel meer dan Israëlische sprekers”.

In 2017 merkte Friedman op dat de Israëlische ambassadeur bij de VN, Danny Danon, “die amper een controversieel figuur is binnen de Israëlische politiek, het zwijgen werd opgelegd toen hij de studenten van Columbia aansprak. … En dat kun je vermenigvuldigen door hogescholen en universiteiten in de hele Verenigde Staten.” “We willen ons nooit bemoeien met academische vrijheid,” zei Friedman,  “maar we moeten een einde maken aan academische hypocrisie.”

De ambassadeur sloot af met het verzoek van president Trump om Jeruzalem te erkennen als de hoofdstad van Israël, en noemde het “een schot dwars door het hart van het nieuwe antisemitisme. En laten we hopen dat het nog maar het begin is.”

door Benjamin Kerstein


Bronnen:

♦ naar een artikel van Benjamin Kerstein “Ambassador Friedman to Jerusalem Antisemitism Conference: The ‘New’ Antisemitism Worries Me More Than the Old” van 19 maart 2018 op de site van The Algemeiner

Advertenties

Een gedachte over “Ambassadeur Friedman: Het ‘nieuwe’ antisemitisme baart me meer zorgen dan het oude

Reacties zijn gesloten.