Om het Zionisme te begrijpen: lees Theodor Herzl en niét Mahmoud Abbas

2018 begon met een zeldzaam cadeau aan Israël-voorstanders van Mahmoud Abbas, voorzitter van de Palestijnse Autoriteit. Een van de mythes in het Midden-Oosten die het meest wordt geaccepteerd door de westerse media, is de zogeheten ‘gematigde‘ pose van de PA-leider.

Hij wordt routinematig afgeschilderd als een toegewijde vredeszoeker, gefrustreerd in zijn pogingen om een ​​deal te bereiken door de ‘harde lijn’ (of, soms, ‘extreemrechtse’) Israëlische regering van Benjamin Netanyahu. Laat staan ​​dat dit een man is die weigerde het meest concessionele Israëlische tweestatenaanbod in de geschiedenis te accepteren, met name dat van Ehud Olmert in 2009; sindsdien is hij twee keer weggelopen van door de VS gemedieerde onderhandelingen met Netanyahu, zelfs nadat de ‘hardline’ premier van Israël de bouw in de ‘nederzettingen’ (in eerste instantie) bevroor en de Palestijnse terroristen op vrije voeten liet (in de tweede).

Dus hoe heeft Abbas ons aan het begin van het jaar geholpen? Welnu, in een lange, historisch ongeletterde en samenzweringstheorie tirade, die vol van razernij was voor de PLO Centrale Raad, leverde hij al het bewijsmateriaal dat nodig was om de ‘moderatie’-mythe te doorbreken. De toespraak bevatte een litanie van verzinsels die als ‘antisemitisch’ werden bestempeld, niet door Netanyahu maar door Avi Gabbay, leider van de linkse oppositie in de Knesset.

De lijst met boosaardige kwakkels omvatte een ontkenning van Joodse connecties met Jeruzalem; een kinderlijke poging tot historisch eenmanschap, bewerend dat de Palestijnen afstammelingen zijn van de bijbelse Kanaänieten; en het ongelooflijke citaat ‘Wanneer hebben we onderhandelingen ooit afgewezen?’ (Een aantal gefrustreerde Israëlische en Amerikaanse onderhandelaars kon hem meteen een ​​lijst met datums geven.)

En toen was er dit. Een korte verwijzing naar het formatieve bezoek van Theodore Herzl aan Palestina aan het einde van de 19de eeuw:

“Toen Herzl in Palestina aankwam, zag hij mensen, menselijke wezens, burgers. Dus zei hij: ‘We moeten de Palestijnen uit Palestina verwijderen, zodat het een land zonder volk wordt voor een volk zonder land.”

Dit vond ik om twee redenen belangrijk. Eerstens was het een ongelukkige timing; Ik was net klaar met het lezen van een uitstekende biografie van Herzl (Herzl – Theodor Herzl and the Foundation of the Jewish State) door de beroemde Israëlische professor Shlomo Avneri. In tegenstelling tot Abbas is Avineri een expert op het gebied van Zionisme en een serieuze academicus. (Dr. Mahmoud Abbas’s proefschrift betoogt dat Zionisten het aantal slachtoffers van de Holocaust overdreven en samenwerkten met de nazi’s.)

Avineri wijdt een hoofdstuk van zijn boek aan Herzl’s utopische roman uit 1902, Altneuland, zijn voorstelling van de Joodse staat die de Zionistische beweging zou creëren. In dit ingebeelde Joodse staatsbestel leven Arabieren daar als gelijke burgers. In feite is de schurk van de roman een racistische Joodse verkiezingskandidaat, die gelooft dat niet-Joden het recht om te stemmen zou moeten worden ontzegd. Hij wordt verslagen in de verkiezing door een kandidaat die op een platform van gelijke rechten voor alle burgers loopt.

Tot zover over Herzl als de zogenaamde ‘etnische zuiveraar’.

Het Zionisme van Herzl beschouwde de Arabieren van Palestina expliciet als “gelijken, partners in burgerschap die zouden stemmen en gekozen zouden worden in de openbare instellingen van de samenleving.” Een visie die realiteit werd toen het echte ‘altneuland‘, de staat Israël, werd opgericht in 1948, met de gelijke rechten van zijn niet-Joodse burgers verankerd in zijn Onafhankelijkheidsverklaring.

De tweede reden waarom het besmeuren van Herzl door Abbas zo belangrijk is, is de implicatie en het effect van die implicatie. De bewering dat Herzl – en dus het Zionisme vanaf het begin – racistisch, imperialistisch en brutaal was, ligt aan de basis van veel van de anti-Israëlische propaganda waarmee we te maken hebben in de media, op universiteitscampussen en elders. Hoewel de VN uiteindelijk haar verachtelijke ‘Zionisme-is-racisme’ resolutie van 1975 heeft herroepen, blijft het Zionisme een vies woord in linkse progressieve kringen in de westerse wereld. (VN-Resolutie 3379 werd zestien jaar later herroepen door Resolutie 46/86 van 16 december 1991.)

De Israëlische ambassadeur aan de Verenigde Naties, Chaim Herzog, verscheurt in de VN een kopij van Resolutie 3379 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (UNGA) die het Zionisme veroordeelt als “een vorm van racisme en raciale discriminatie” in 1975 [beeldbron: HR]

Wat dit verhaal nog gevaarlijker maakt, is dat het het bredere debat over Israël infecteert. Elk land handelt soms op manieren die kritiek van de internationale media aantrekken; maar alleen Israël heeft zijn legitimiteit als een staat die ter discussie staat vanwege het controversiële beleid. Het Zionisme, de grondleggende ideologie van de staat, is moreel bedorven; daarom blijft Israël constant ‘op proef’.

We kunnen de giftige resultaten hiervan zien in talloze nieuwsverslagen over het conflict met de Palestijnen. Israëls geconstateerde tekortkomingen en fouten worden benadrukt, maar niet die van de Palestijnen. Bouw in de nederzettingen blijft belangrijk nieuws, maar geen Palestijnse aansporing tot terreur die het nieuws haalt. De Palestijnen zijn hulpeloze slachtoffers, een onderdrukt volk dat niet verantwoordelijk is voor zijn daden; infantiel en verwend bij elke bocht, ongeacht het geweld dat ze plegen – en het doet er niet toe dat hun armoede en wanhoop evenzeer een gevolg is van de corruptie en criminaliteit van de Palestijnse Autoriteit als van het Israëlische beleid.

Zo gaat het verhaal, hier is de realiteit. Vanaf het begin voorzag de Zionistische beweging een democratisch Israël. Israël werd opgericht als een democratie in 1948, in een tijd dat er niet meer dan twintig democratieën op de planeet waren. En in tegenstelling tot bijna elk ander nieuw land dat ontstond tijdens dat tijdperk van staatsvorming na de ineenstorting van de Europese rijken, is het van de eerste tot de laatste dag een democratie gebleven.

Israël is een militaire supermacht geworden, maar dit heeft niets te maken met een of andere inherente zionistische militaristische impuls. Israël heeft meerdere oorlogen gevoerd tegen staten en, meer recent, terreurorganisaties, die zich expliciet inzetten voor de vernietiging ervan. Israël heeft vandaag Hamas aan één grens, Hezbollah aan een andere, en de door Iran gedomineerde ruïnes van wat aan een derde grens met Syrië was. Elk van deze lastige buren ziet de vernietiging van Israël als een religieus imperatief. Wanneer de enige manier om een ​​vijand te sussen is door zelfmoord te plegen, heeft de situatie stokken en geen wortels nodig; militaire macht en de bereidheid om die in te zetten.

Ik zal afsluiten met een ander recent nieuwsverhaal, een verhaal dat veel minder aandacht trok dan de Abbas-toespraak. Dit was de onthulling dat de militaire inlichtingendienst van de Israel Defense Forces afgelopen zomer een ISIS-terreuraanval op een Australisch passagiersvliegtuig had afgeweerd. Europese landen die zo vaak zwaaien met de diplomatieke vinger naar Israël, waren de inlichtingendiensten genoeg dankbaar voor de hulp die ze ontvangen van de Mossad en de IDF bij het dwarsbomen van terroristische complotten. In het huidige wereldwijde conflict tussen vrije en open samenlevingen, en islamistische terroristen en de staten die hen sponsoren, staat Israël niet alleen aan de rechterkant van het gevecht, het is ook de leider.

Ondertussen heeft onze ‘vredeszoekende’ vriend Mahmoud Abbas de jaarlijkse betaling aan de families van Palestijnse terroristen juist verhoogd tot $ 403 miljoen, zeven procent van de begroting van de Palestijnse Autoriteit. Abbas en andere propagandisten zullen leugens en desinformatie blijven verspreiden, en veel te veel van de wereld zal het blijven doorslikken. Israël, dat zijn 70ste verjaardag nadert, zal blijven doen wat het moet doen om te overleven en te gedijen als de Joodse en democratische staat waar Theodore Herzl alleen maar van kon dromen.

door


Bronnen:

♦ naar een artikelTo Understand Zionism, Read Herzl Not Mahmoud Abbas” van 8 maart 2018 op de site van Honest Reporting (HR)

Advertenties