Israël beweegt naar annexatie als de ultieme oplossing aka de ‘Groter Jeruzalem Wet’

Het Israëlische kabinet zou begin november 2017 de belangrijke ‘Groter Jeruzalem Wet‘ goedkeuren, in een poging om officieel 19 gemeenschappen in Judea en Samaria die Jeruzalem omringen en deel gaan uitmaken van de gemeente Jeruzalem in wat volgens critici een annexatie is. Hoewel, onder druk van de Verenigde Staten zag premier Netanyahu zich verplicht om deze stemming tijdelijk op te schorten. Maar het wetsvoorstel ligt nog steeds op tafel.

Feit is dat Israël het afgelopen jaar stilletjes naar annexatie is toegegroeid. Natuurlijk zijn er niveaus van annexatie en de strategie is om de Israëlische wet waar mogelijk toe te passen op gemeenschappen in Judea en Samaria. Zonder fanfare of publieke aankondigingen, heeft de Israëlische regering stilletjes wetten gebruikt die voor hen beschikbaar zijn om een ​​defacto verandering op de grond te creëren binnen gemeenschappen voorbij de ‘groene lijn’.

Handhaven van het status-quo
Minister van Justitie Ayelet Shaked heeft al een nieuwe wetgeving voorgesteld die de Israëlische wet zelfs voor buiten de groene lijn levende Israëli’s van toepassing wordt gemaakt.

Hoewel door critici verguist als een ‘sluipende annexatie’, is voormalig militair pleitbezorger de gepensioneerde generaal majoor Danny Efroni, naar buiten gekomen ter ondersteuning van dergelijke wetgeving vanwege het praktische beheer van Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria en de behoeften van het dagelijks leven. “De uitdaging,”zegt Efroni, “is het handhaven van het status-quo terwijl we de belangen van burgers in het gebied bewaken.

Dit lijkt de strategie te zijn die Israël nu volgt, die een mix is ​​van unilateralisme en praktische ontwikkeling in een deel van het land dat nu 50 jaar onder Israëlisch bestuur staat. Van premier Netanyahu wordt gezegd dat hij het status quo geweldig vindt, maar als hij een kans ziet om onomkeerbare feiten op de grond te creëren, stappen onderneemt om een ​​de facto annexatie te creëren zonder grote aankondigingen.

Door eenvoudig de Israëlische wetten gelijkelijk toe te passen op Israëlische gemeenschappen, ongeacht hun locatie, en door de jurisdictiecontrole over Jeruzalem uit te breiden naar die gemeenschappen die dicht bij de hoofdstad zijn, kan de kwestie van soevereiniteit worden gereserveerd voor een meer praktische annexatie die alle betrokken partijen rond de tafel lijkt te houden.

Maar opnieuw heeft de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), ondanks hun onhandelbaarheid, terecht gezegd dat de Groter Jeruzalem Wet de 2-statenoplossing zal vernietigen, waardoor de doorgang van het wetsvoorstel een trigger kan zijn voor een brede Arabische opstand. Zou het?

De realiteit erkennen
Netanyahu’s spelstrategie ging altijd over het toelaten van de realiteit te laten pauzeren om uiteindelijk, wanneer de realiteit van kracht werd, de denkbeeldige dromen van de ‘Palestijnse’ Arabieren te doen verdwijnen.

Het gebruik van het status-quo als een concept om vertrouwen te krijgen in het Israëlische politieke lichaam, terwijl er altijd een situatie ontstaat waarin het Joodse leven in Judea en Samaria echt kan floreren door alleen wettelijke en bureaucratische veranderingen aan te brengen, lijkt misschien overdreven voorzichtig voor velen aan de politieke rechterzijde, maar deze strategie is nu duidelijk de beste en meest evenwichtige benadering om ervoor te zorgen dat Judea en Samaria in Joodse handen blijven.

Het kabinet verandert de Oslo Akkoorden niet (die overigens al lang niet meer bestaan), maar past de soevereiniteit zorgvuldig toe binnen de grenzen van eerder overeengekomen bevoegdheden. Uiteindelijk kan de PLO klagen, maar ondertekenden ze hun rechten op wat nu Gebied C is op het moment dat Arafat Rabins hand op het gazon van het Witte Huis schudde. Nergens in die overeenkomst voorkomt Oslo dat Israël zijn eigen regels toepast op gemeenschappen die zich in Area C bevinden.

Waarom is dit zo belangrijk? Omdat niemand kan beweren dat Israël iets buiten de grenzen doet, omdat de ‘Palestijnse’ Arabieren ermee instemden om Israël die rechten te geven. Laten we onthouden dat Gebied C tussen 60% en 70% van Judea en Samaria ligt.

Hoewel het land niet rechtstreeks wordt geannexeerd, past het toepassen van de Israëlische wet en het reorganiseren van de regionale raad van Gush Etzion evenals Givat Ze’ev, Maale Adumim en anderen in een Groter Jeruzalem-blok een voorzichtig pad in de richting van normalisatie zonder voorgaande overeenkomsten te verbreken. Dit plaatst de PLO verstandig weg in zijn eigen losse retoriek.

Bovendien erkent de benadering die nu door Israël wordt genomen, dat het Joodse gemeenschapsleven een onvoorwaardelijke realiteit is in Judea en Samaria. Die realiteit in combinatie met een ‘Palestijnse’ leiding die basisfeiten niet kan accepteren en een bereidheid om een ​​praktische oplossing te bespreken, betekent dat een nieuwe zorgvuldige benadering noodzakelijk is.

De ‘Groter Jeruzalem Wet’, het door minister Shaked voorgestelde Israïsche wetsvoorstel en andere kwalitatieve verbeteringen van het dagelijkse leven zoals het goedkeuren van huisvesting voor duizenden Joden in Judea en Samaria, vormen de meest intelligente benadering van juridische annexatie die nu op tafel ligt. Is het perfect? Helemaal niet, maar het manoeuvre is vooral praktisch en drijft de PLO verder in de hoek en op geleende tijd.

door Orit ben Tzvi


Bronnen:

♦ naar een artikel van Orit ben Tzvi “Israel Moves to Annexation as the Ultimate Solution” van 26 oktober 2017 op de site van Israel Rising hervat in een artikel op de site van The Jewish Press op 16 maart 2018

Advertenties