Een Britse premier Corbyn? De Joden en Israël [Manfred Gerstenfeld]

Drie jaar geleden grensde de voorspelling dat de parlementariër van Labour, Jeremy Corbyn, op zekere dag premier van het Verenigd Koninkrijk zou kunnen worden aan waanzin.

Plaatje hierboven: Jeremy Corbyn (midden met geel hemd), leider van de Britse socialisten, in Londen op een pro-Hamas manifestatie tegen Israël in de zomer van 2014 [beeldbron: i24 News]

Volgens informatie van de huidige cijfers van de bookmakers staat hij na de rechts-conservatieve Brexit-voorstander Jacob Rees-Mogg op de 2e plaats van de favorieten. Mocht Corbyn gekozen worden, dan zou dat wel eens gevolgen voor zowel de Britse Joden als Israël kunnen hebben.

korte documentaire met de titel “Whitewashed, Antisemitism in the Labour Party” gepubliceerd, waarin David Hirsh, een Brits socioloog en langjarig activist tegen antisemitisme, de uitingen van de haat tegen Joden en Israël in de Labour Party ontmaskerde. De film begint met hoe Jeremy Corbyn vanaf 2009 de Arabische terreurorganisaties Hezbollah en Hamas prijst. Hij noemt hen zijn vrienden en heet ze van harte welkom in het Britse Lagerhuis. Zijn veel te late verontschuldiging kan als bijna irrelevant worden beschouwd. Corbyn´s verleden is bovendien inclusief financiële en actieve ondersteuning voor de door de Holocaust-ontkenner Paul Eisen geleide groep Deir Yassin Remembered.

Kort na zijn verkiezing tot voorzitter van de Labour Party benoemde Corbyn twee extreem anti-Israëlische personen in belangrijke functies. Ken Livingstone, voormalig burgemeester van Londen, die een voortdurende historie van het aanwakkeren van haat tegen Israël en de Joden heeft, werd benoemd tot vicevoorzitter van de defensiecommissie van de partij. Hij werd later door de partij geschorst, maar er werd nooit een onderzoek tegen hem ingesteld. Ondertussen wil hij weer toetreden tot de partij. Seamus Milne werd benoemd tot “Director of Strategy and Communications” – met andere woorden, tot spindoctor van Corbyn. Deze fan van Hamas heeft de oprichting van Israël een “misdaad” genoemd.

In februari 2016 trad Alex Chalmers, een van de beide vicevoorzitters van de “Oxford University Labour Club” (OULC), af. Hij klaagde erover dat veel leden van de organisatie “problemen met Joden hadden”, Dat leidde tot een onderzoek door het partijlid barones Jan Royall. Het “National Executive Committee” (NEC) [het partijbestuur] gaf toestemming voor de publicatie van een deel van haar rapport. Enkele maanden later werd het desondanks algemeen toegankelijk.

Ed Miliband, zoon van een Holocaust-overlevende, was van 2010 tot 2015 de voorganger van Corbyn als partijvoorzitter. Ook onder Miliband waren er extreme uitingen van anti-Israëlisme, vaak door gekozen islamitische vertegenwoordigers, die normaal gesproken kieskringen met veel islamitische kiezers vertegenwoordigden. De uitlatingen van deze opstokers tot haat kregen destijds maar weinig aandacht.

Corbyn´s indiensttreding als partijvoorzitter gaf antisemitische ophitsers het gevoel dat er nu meer is toegestaan. Een van de meest extreme uitlatingen kwam van het parlementslid Naz Shah, die de kieskring Bradford vertegenwoordigt, een islamitisch bolwerk. Zij stelde voor Israël naar de VS te verplaatsen. Shah verontschuldigde zich en trok het boetekleed aan. Desondanks nam ze samen met andere parlementariërs deel aan een manifestatie die georganiseerd werd door activisten die van antisemitisme beschuldigd worden. Voelt ze zich nu onkwetsbaar? Tegenwoordig worden in de mainstream media af en toe berichten over het antisemitisme in Labour-filialen gepubliceerd. Veel meer daarvan zullen de media vermoedelijk nooit bereiken.

In 2016 probeerde Corbyn de beschuldigingen van antisemitisme tegen zijn partij te stoppen door de mensenrechtenactiviste Shami Chakrabarti opdracht te geven een bericht over het onderwerp op te stellen. Dit in juni van datzelfde jaar gepresenteerde document was uitermate onprofessioneel en toonde aan dat Chakrabarti weinig begreep wat betreft antisemitisme. Haar geloofwaardigheid werd nog verder ondermijnd, toen ze korte tijd later op aanbeveling van Corbyn lid werd van het Britse Hogerhuis.

De joodse afgevaardigde Luciana Berger heeft duizenden haatmail ontvangen; in eentje daarvan werd zelfs met moord gedreigd. Dat gebeurde als reactie op haar kritiek op de afwijzing van de Labour Party om antisemitisme te veroordelen. Een andere joodse afgevaardigde, Ruth Smeeth, ontving 25.000 beledigende mails. Smeeth verscheen op de jaarlijkse conferentie van Labour in september 2016 met een persoonlijke beveiliger.

Een week voor de parlementsverkiezingen in juni 2017 publiceerde de “Jewish Chronicle” een opiniepeiling. Deze stelde vast dat 13% van de joodse kiezers Labour ondersteunden, terwijl 77% zei van plan te zijn op de Conservatieven te stemmen. Verder werd de kiezers verzocht om de partijen te beoordelen op een schaal van 1 tot 5. Hoe hoger het cijfer, des sterker beoordeelt men het antisemitisme bij de leden en gekozen vertegenwoordigers van de partij. Labour kreeg met 3.94 de hoogste beoordeling. De anti-EU partij Ukip volgde met 3.63. De liberaal-democraten kregen 2.7 en de door premier Theresa May aangevoerde Conservatieven 1.96.

Tijdens de verkiezingen in juni 2017 deed Corbyn het goed in de verkiezingscampagne, terwijl May zwak was. Toen May de verkiezingen plande, lieten de peilingen zien dat de conservatieven veel zetels zouden winnen. In werkelijkheid verloor de partij haar meerderheid en was afhankelijk van de Noord-Ierse partij DUP om een meerderheidsregering te vormen.

Corbyn blijft zijn greep op de Labour Party verstevigen. Sinds januari 2018 controleert hij de NEC. Weldra zal een aanhanger van Corbyn gekozen worden tot secretaris-generaal van de Labour Party. Voor de volgende verkiezingen zal men proberen vele gematigde afgevaardigden van Labour te vervangen door Corbyn-vriendelijke kandidaten. Als Corbyn gekozen wordt, zal hij waarschijnlijk de niet bestaande Palestijnse staat erkennen en veel andere anti-Israëlische maatregelen nemen. Met betrekking tot de vele misbruiken van Iran zal hij veel toleranter zijn dan de Verenigde Staten.

Ondertussen blijft er voor de Britse jeugd een grote hoeveelheid onzekerheid en zorgen. Mocht Corbyn premier worden, dan zou dit ook de antisemieten en diegenen kunnen aanmoedigen die extreme lichamelijke aanvallen op Joden zouden plegen. Wanneer zulke voorvallen een paar keer plaatsvinden, zou dat op de lange termijn voor meer emigratie kunnen zorgen. Peilingen hebben aangetoond dat op een of ander moment een derde deel van de Britse Joden erover nagedacht heeft het land te verlaten.

door Dr. Manfred Gerstenfeld


Bron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel “Ein britischer Premierminister Corbyn? Die Juden und Israel” op de site van Heplev van 5 maart 2018

bron-logo

Advertenties