Islamitisch antisemitisme in Frankrijk: Op weg naar etnische zuivering

Vrijdag 12 januari 2018. Sarcelles. Een voorstad in het noorden van Parijs. Een 15-jarig meisje is op weg van school naar huis. Ze draagt een joods schooluniform en om haar hals een ketting met een Davidsster. Een man valt haar aan met een mes, snijdt haar daarbij in het gezicht en rent weg. Voor de rest van haar leven zal ze verminkt zijn.

29 januari 2018. Opnieuw in Sacelles: een 8-jarige jongen, die een keppeltje draagt, wordt door twee teenagers geschopt en geslagen.

Ruim een jaar geleden, in februari 2017, werden twee jonge Joden, die eveneens een keppeltje droegen, met stokken en ijzeren stangen in elkaar geslagen. Van een van de Joden werd met een metaalzaag een vinger afgesneden.

Daarvoor werd in Marseille een joodse leraar door een leerling van het gymnasium met een machete aangevallen. De leerling zei dat hij “een Jood had willen onthoofden”. De leraar probeerde zich te beschermen met de Thora, die hij bij zich droeg. Hij overleefde de aanval, raakte echter zwaargewond.

In Frankrijk zijn de antisemitische overvallen verviervoudigd.

De meesten vinden plaats op klaarlichte dag; Joden weten dat ze op hun hoede moeten zijn. Sommige aanvallers breken zelfs in joodse woningen in.

In september 2017 werd Roger Pinto, de voorzitter van “Siona”, een vooraanstaande pro-Israëlische organisatie in Frankrijk, in elkaar geslagen en urenlang werd vastgehouden door personen die zichzelf toegang hadden verschaft tot zijn woning.

Sarah Halimi, een oudere joodse dame, werd in haar woning in Parijs geslagen en gefolterd en daarna van het balkon gegooid.

Op 18 januari 2018, zes dagen na de mes-aanval in Sarcelles, werd een van de leiders van de joodse gemeente in het ten oosten van Parijs gelegen Montreuil de hele nacht door twee mannen, die via een raam naar binnen gekomen waren en hem in zijn slaap hadden aangevallen, gefolterd.

Leuzen op de huizen van joden waarschuwen hen “onmiddellijk te verdwijnen” als ze in leven willen blijven. Anonieme brieven met scherpe munitie worden, met de aankondiging dat de volgende kogel op het hoofd van de ontvanger wordt afgevuurd, in brievenbussen van Joden gegooid.

Het woord “Jood” wordt met grote letters op joodse winkels en restaurants geschilderd. Op de derde herdenkingsdag van de aanslag op een koosjere supermarkt in Parijs werd een andere winkel, waarin koosjere producten verkocht worden, in brand gestoken en verwoest.

“Eén op de drie gepleegde racistische handelingen in Frankrijk was in de afgelopen twee jaar tegen Joden gericht, terwijl Joden op dit moment minder dan 1% van de Franse bevolking uitmaken”, staat er in het nieuwste rapport van de Jewish Community Protection Service aan de Franse regering.

“Antisemitisme is de afgelopen tijd dusdanig toegenomen”, aldus het rapport verder, “dat agressieve handelingen, waarbij niemand gewond raakte, al helemaal niet meer gemeld worden. De meeste slachtoffers voelen zich machteloos en willen geen aangifte doen, omdat ze bang zijn voor represailles.”

De Franse Joden, die het zich kunnen veroorloven het land te verlaten, doen dit. De anderen, die nog niet hebben besloten weg te gaan of niet, of die niet over de noodzakelijke financiële middelen beschikken, verhuizen naar veiliger woonwijken.

De meeste Joden vertrekken halsoverkop; veel joodse gezinnen verkopen hun huizen en woningen ver beneden de marktwaarde. Enkele gezinnen komen in veel te kleine woningen terecht, wonen echter liever dicht op elkaar dan te riskeren overvallen of vermoord te worden.

De joodse gemeenschap van Frankrijk mag weliswaar op dit moment nog de grootste in Europa zijn, maar ze krimpt snel. In het jaar 2000 werd haar aantal leden nog op 500.000 geschat, inmiddels bedraagt dit aantal nog maar nauwelijks 400.000 en daalt het verder. Ooit bloeiende joodse stadswijken worden nu met uitsterven bedreigd.

“Wat hier plaatsvindt, is een etnische zuivering, ook al durft men dit niet bij de naam te noemen. Over enkele decennia zal er geen enkele Jood meer in Frankrijk zijn”, zegt Richard Abitbol, voorzitter van de Vereniging van Franse Joden en Israël-vrienden.

Zonder de Joden van Frankrijk zou Frankrijk niet langer Frankrijk zijn, zei de voormalige minister-president Manuel Valls in 2016. Maar hij deed niets.

Onlangs zei hij dat hij zijn best zou hebben gedaan, meer zou niet mogelijk zijn geweest. “Het probleem”, verklaarde hij, “is dat het antisemitisme dat we nu in Frankrijk meemaken, minder van de ultra-rechtsen komt dan van individuen die het islamitisch geloof of cultuurkring aanhangen.” Hij voegde er aan toe dat alle aanslagen op Joden in de afgelopen twintig jaar in Frankrijk, waarbij de daders geïdentificeerd konden worden, voor rekening van moslims kwamen; de jongste aanvallen zouden in zoverre geen uitzondering vormen.

Valls kreeg echter maar al te snel met de consequenties van zijn vrijmoedigheid te maken. Hij werd naar de rand van het politieke leven gedrongen. Islamitische internetsites noemden hem een “gevolmachtigde van de joodse lobby” en een “racist”. Voormalige vooraanstaande persoonlijkheden van zijn eigen partij, zoals de voormalige minister van Buitenlandse Zaken Roland Dumas, verklaarden dat Valls´vrouw Jodin is en gaven aan dat hij “beïnvloed” zou zijn.

In Frankrijk is het gevaarlijk om de waarheid over het antisemitisch antisemitisme bij de naam te noemen. Voor politici is het zelfmoord.

Franse politici van rechts en links weten allebei heel goed dat politieke correctheid het hoogste gebod is en dat het overschrijden van haar ongeschreven wetten ertoe leidt door media uitgesloten en geminacht te worden. Ze weten dat bepaalde woorden in Frankrijk niet meer uitgesproken mogen worden en dat “antiracistische” organisaties garanderen dat niemand de islam mag bekritiseren.

In de nieuwe uitgave van een bekend geschiedenisboek voor het onderwijs in de onderbouw van het voortgezet onderwijs staat expliciet dat het in Frankrijk verboden is de islam te kritiseren en het noemt tegelijk een gerechtelijk vonnis om deze aanspraak te onderbouwen.

De politici zien dat het aantal moslims in Frankrijk ondertussen zo groot is, dat het bijna onmogelijk is om zonder de islamitische stemmen een verkiezing te winnen en dat het verschil in de geboortecijfers tussen moslims en niet-moslims dit arrangement de komende jaren nog belangrijker zal maken.

De politici zien bovendien dat de 600 “No-Go-Areas” van het land groeien; dat geradicaliseerde moslims moorden plegen en dat er elk moment gewelddadige onlusten zouden kunnen uitbreken. In Frankrijk werden in minder dan vier jaar tijd meer dan 500 mensen door islamitische terroristen vermoord of verminkt.

De politici zien ook dat de migrantengolven uit het Nabije Oosten en Afrika krottenwijken hebben gecreëerd, die zich grotendeels onttrekken aan controle van de politie; dat Franse gevangenissen op het punt van overstromen staan en dat Joden geen gewicht bij de verkiezingen hebben en in principe machteloos zijn.

Om deze redenen beslissen de politici voor passiviteit, ontkenning en lafheid.

In islamitische stadswijken van Frankrijk veroordelen radicale islamitische imams de “slechte invloed” van de Joden en verbreiden ze antisemitische samenzweringstheorieën. De Franse politici zwijgen.

Islamitische boekwinkels in Frankrijk verkopen boeken die elders verboden zijn, zoals de “Protocollen van de Wijzen van Sion”, evenals Cd´s en DVD´s met gewelddadige antisemitische toespraken van radicale predikers. Zo zegt bijvoorbeeld Yussuf al-Qaradawi, de geestelijk leider van de Moslimbroederschap, die zowel in Frankrijk als in de VS een inreisverbod heeft, er spijt van te hebben dat Hitler “zijn karwei niet afgemaakt zou hebben”. De Franse politici zwijgen.

Hoewel synagogen in Frankrijk sinds 2014 niet het slachtoffer werden van aanslagen, worden ze rondom de klok door gewapende en door zandzakken beschermde soldaten met kogelwerende vesten bewaakt; zo gaat het ook met joodse scholen en cultuurcentra.

Ondertussen worden wetten, die er ooit voor bedoeld waren om antisemitische bedreigingen te bestraffen, ervoor gebruikt om diegenen te bestraffen die de bedreigingen veroordelen.

Zes jaar geleden publiceerde de schrijver Renaud Camus “Le Grand Remplacement” (“De grote vervanging”), een boek dat tot onderwerp heeft fat Joden en christenen niet alleen door moslims worden vervangen, maar vaak zelfs gepest en vervolgd worden. Hij klaagde over de vernietiging van kerken en beschreef de aanslagen op Joden als een “langzame pogrom”. Hij werd veroordeeld wegens “aanzetten tot haat”.

In de afgelopen tijd observeerde de journalist Éric Zemmour dat de moslims in islamitische stadswijken nu “volgens hun eigen wetten” leven en niet-moslims ertoe dwingen de buurt te verlaten. Hij werd schuldig bevonden aan “ophitsing” en kreeg een geldboete.

Een Israëlische onderzoeksjournalist, die onlangs een documentaire maakte over Franse moslimbuurten, kwam tot de conclusie dat de Moslimbroederschap en andere radicale islamitische organisaties in rap tempo de controle over Franse islamitische gemeenschappen overnemen, waarbij ze haat tegen de Joden en het Westen verbreiden, en dat ze talrijke scholen bezitten waar de jihad wordt gedoceerd.

De Franse regering, voegde hij er aan toe, financiert deze scholen en maakt zich zodoende tot handlanger bij het zaaien van een verwoesting, die heel gemakkelijk verder zou kunnen gaan dan de vernietiging van de Franse Joden. “De bezetting van het Westen”, zei hij, “zal niet plaatsvinden door middel van oorlog, maar stilletjes, door ondermijning en subversie.” Geen enkele Franse zender heeft de documentaire uitgezonden of is van plan dit te doen. De documentaire werd tot nu toe alleen maar in Israël uitgezonden.

Anti-Israëlische demonstraties ondersteunen het terrorisme. Mensen schreeuwen: “Dood de Joden!”, maar deze mensen worden er nooit voor opgepakt dat ze “hatespeech” verbreiden.

Uit peilingen blijkt dat de ongehinderde verbreiding van islamitisch antisemitisme en het daaruit voorkomende geweld geleid hebben tot een stijging van het wijdverbreide antisemitisme, dat heel duidelijk herinnert aan duistere periodes in de geschiedenis.

Een toenemend percentage Fransen is van mening dat de joden in Frankrijk “te talrijk” en “te zichtbaar” zijn.

Berichten voor het Franse ministerie van Onderwijs tonen aan dat uitdrukkingen zoals “Handel niet als een Jood”, waarmee leerlingen die verbergen wat ze werkelijk denken, bekritiseerd worden, op openbare scholen wijdverbreid zijn. Joodse scholieren worden steeds meer het mikpunt van spot – en niet alleen van de kant van islamitische medescholieren.

Enkele dagen geleden won de comédienne Laura Laune de TV-Reality-Show “La France a un uncroyable Talent”. In enkele van haar moppen maakte ze er grapjes over dat er in 1945 minder joden op de wereld waren dan in 1939. Joodse organisatrices protesteerden – vergeefs. Inmiddels treedt ze voor volle zalen op. Ook de antisemitische komediant Dieudonné vult de stadions waarin hij optreedt.

Niet zo lang geleden verkondigde de gerenommeerde uitgeverij Gallimard haar wens van een nieuwe oplage van de antisemitische geschriften van Louis Ferdinand Celine, een Franse bewonderaar van nazi-Duitsland en een groot ondersteuner van de vernietiging van de Europese Joden ten tijde van de Vichy-regering. De Franse minister-president Edouard Philippe verklaarde voor de hernieuwde publicatie te zijn en benadrukte dat men de “centrale positie van Celine in de Franse literatuur” niet zou kunnen ontkennen. De bekende nazi-jager Serge Klarsfeld zette hier tegenover dat de geschriften die zijn ouders in de dood geleid hadden “nooit meer beschikbaar gemaakt zouden mogen worden”. Gallimard stelde de publicatie tijdelijk uit.

De Franse president Emmanuel Macron zweeg. Hij publiceerde een tweet, waarin hij aan “Auschwitz” en de noodzakelijkheid om “vrede, eenheid en tolerantie te bewaren” herinnerde. Hij zei geen woord over Joden of de Holocaust. Het is moeilijk te herkennen waar in Frankrijk op dit moment “vrede, eenheid en tolerantie” heersen – vooral wanneer men een Franse Jood is.

door Guy Millière


Bron: in een vertaling uit het Engels door E.J. Bron van een artikel ‘Islamic Anti-Semitism in France: Toward Ethnic Cleansing’ op de site van The Gatestone Institute van 16 februari 2018

bron-logo

Advertenties