Quo Vadis Palestijnen? De Palestijnse droom speelt zich af in … Chili

Palestijnen worden voortdurend door hun leiders aangespoord om zich in woede te manifesteren. Abbas liep inderdaad weg uit de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties (UNSC) en nam niet de moeite om naar de toespraak van de Amerikaanse ambassadeur Nikki Haley te luisteren.

Plaatje hierboven: Santiago de Chile, mei 2015. Mahmud Aleuy (midden) ondertekent een decreet. Deze ondersecretaris van Binnenlandse Zaken en Openbare Veiligheid is een nakomeling van Palestijnse immigranten [beeldbron: Wiki]

Omdat de tijd blijkbaar niet in hun voordeel lijkt te werken, naast veranderende politieke landschappen in de VS en Europa, frustratie van traditionele Arabische bondgenoten die nerveus naar Iran kijken en met donaties aan de UNRWA die opnieuw worden beoordeeld en algemeen beschouwd worden als een deel van het probleem, kunnen Palestijnen alleen maar worden misnoegd wanneer hun leven nergens naar toe lijkt te gaan.

De minder bedeelde zal misschien zeggen dat ze ten onder gaan. Helaas zijn woede, hebzucht, verduistering van internationale hulp en voortdurend slachtofferschap geen beleid, laat staan ​​dat het een veelbelovende toekomst biedt voor getalenteerde Palestijnen die dromen van een welvarend en vredig leven.

Palestijnse droom in Chili
Terwijl experts verschillende oplossingen voor het Palestijnse probleem overwegen, variërend van een tweestatenoplossing, landruil, een enkele staat, een Jordanië-oplossing, een Gaza-Sinai-oplossing, bevolkingsoverdracht met compensatie en andere varianten, die geen van allen de Palestijnse Autoriteit hebben behaagd, is misschien Chili een voorbeeld van wat mogelijk zou kunnen zijn.

Naar verluidt heeft Chili de grootste Palestijnse gemeenschap buiten het Midden-Oosten, geschat op 500.000 op een totale bevolking van bijna 18 miljoen die de locale Joodse gemeenschap met 25.000 ruimschoots overschaduwt. Palestijnen zijn daarom een ​​veel groter deel van de bevolking van Chili dan Joden ergens in Europa. In Frankrijk zijn er ook ongeveer 500.000 Joden, maar op een bevolking van bijna 67 miljoen.

Naast de wanhopige geschoolde millennials in Judea & Samaria zijn alle vergeten Palestijnen in Libanon en Syrië verarmd en afgeslacht. Aan de andere kant blijven de Palestijnen in Chili aanzienlijke successen boeken, ongeacht de normen.

Palestijnen arriveerden in Chili in de tweede helft van de negentiende eeuw, meestal arm en ongeletterd, en begonnen in te schepen in de havens van Haifa, Beiroet en Alexandrië. Dit gebeurde tijdens de Turkse Ottomaanse heerschappij, lang voor de vestiging van Israël in 1948.

Aanvankelijk werden ze niet verwelkomd. De Chileense krant El Mercurio schreef in april 1911: “Of ze nu moslims of Boeddhisten zijn, je kunt ze van verre zien komen en ruiken, want ze zijn viezer dan de honden van Constantinopel.”

Een jaar later richtten de Palestijnen hun eerste Arabisch-Chileense krant op, Muerched. Maar toch, zo’n veertig jaar later, had deze gemeenschap aanzienlijke economische en politieke macht gekregen. Ze blijven tot op vandaag een prominente plaats innemen in politiek, handel, literatuur, media, sport en kunst.

Plaatje hierboven: De nationale voetbalploeg van Chili verspreid voetbaltruitjes waarop heel Israël van de kaart wordt geveegd en vervangen werd door de nepstaat ‘Palestina’ [beeldbron: The Jewish Press]

Terwijl de Palestijnse bakkerijen, cafés en restaurants woekeren in de wijk Patronato in Santiago, is de openbare showcase van deze gemeenschap misschien wel de Palestijnse sportclub. De 27-acre Club Palestino beschikt over state of the art tennis-, zwem- en eetgelegenheden die een grote bron van trots zijn. Het Palestijnse voetbalteam is een van Chili’s topteams, waarbij sommige spelers ook deelnemen aan het nationale team.

De Wereldbank rangschikt Chili als een land met een hoog inkomen, welvarend en politiek stabiel. De jongere generatie Palestijnen is Spaanssprekend, van wie velen een Palestijnse lagere en middelbare school hebben bezocht. Ongeveer 70% vinden een huwelijkspartner buiten hun gemeenschap. Palestijnse families behoren tot de rijkste in Chili. Politiek gezien is 10% van de senatoren in Chili en 11% van de afgevaardigden in het lagere huis van Palestijnse afkomst.

De Palestijnse Lobby
De ondersecretaris voor Binnenlandse Zaken en Openbare Veiligheid is Mahmud Aleuy. Ondanks de integratie van Palestijnen in alle sectoren van het Chileense openbare en privé-leven beschouwen ze zichzelf als ‘staatloos’.

Dit weerspiegelt de positie van de voormalige Peruaanse vicevoorzitter, Omar Chehade die beweerde dat Israël een ‘fictieve staat’ is, en dat Zuid-Amerikaanse Palestijnen zoals hij in wezen ‘staatloos’ zijn. Toch roept niemand vragen op over dubbele loyaliteit, laat staan ​​beschuldigingen over de Palestijnse Lobby, of Palestijnen die de media en het bankwezen ‘controleren’.

Terwijl de Palestijnen in Chili blijven assimileren en genieten van macht, rijkdom en succes, kan hun aanhoudende claim en verhaal van stateloze vluchtelingen als beledigend voor hun landgenoten worden beschouwd. Palestijnen in Ramallah, veertienduizend kilometer verderop, kunnen alleen maar jaloers zijn op de exehuberante levensstijl van hun Chileense neven en nichten.

Met Israël, de machtigste staat in het Midden-Oosten, geschraagd door een levendige economie gebaseerd op hi-tech innovatie, kunnen de Palestijnen de schuld voor tientallen jaren achterstand leggen bij hun corrupt leiderschap, slechte beslissingen en een twijfelachtige toekomst die elk jaar slechter lijkt te worden.

Veel Palestijnen hebben het gevoel dat ze de boot hebben gemist, omdat ze ten onrechte geloofden dat ze de tijd aan hun kant hadden. President Trump’s plotselinge erkenning van Jeruzalem als de hoofdstad van Israël en het besluit om daar de ambassade te vestigen tijdens de viering van de 70ste Onafhankelijkheid van Israël, weerspiegelt dit comfortabele maar irrationele geloof.

In plaats van het opbouwen van naties, hebben ze geleefd op genereuze donaties door de VS en de EU, waarvan een groot deel wordt uitgegeven aan pensioenen voor terroristen die worden gezien als helden en martelaren. De vriendjespolitiek die deel uitmaakt van hun kleptocratie werd een integraal onderdeel van de Palestijnse cultuur en versterkte de scepsis voor een levensvatbare toekomst.

Wanneer Palestijnen zien dat Arabisch-Israëli’s de apotheekindustrie domineren, afdelingshoofden zijn in prestigieuze ziekenhuizen, bogen op de beste schoolafgestudeerden, vertegenwoordigd zijn in de Knesset, het Hooggerechtshof en militairen, moeten ze zich zeker realiseren dat ze bedrogen en belogen werden door hun leiders.

Hoe verklaart u immers het succes in zowel Israël als het verre Chili, maar niet in Judea & Samaria aka de ‘Westelijke Jordaanoever’ en in Gaza, ondanks dat de internationale gemeenschap hulp biedt die veel verder gaat dan wat Duitsland na de Tweede Wereldoorlog ontving?

Israël is niet langer een optie voor Palestijnse ‘vluchtelingen’ zoals tientallen jaren geleden. Veel opgeleide Palestijnen zijn verstrikt geraakt in de cynische agenda van hun leiderschap. Ze zijn gefrustreerd en wanhopig, en verdienen een fractie van wat hun werkelijke waarde is.

Nu Israël zijn positie en macht blijft vergroten en de internationale gemeenschap het vervelend vindt om een ​​andere mislukte-staat-in-wording te ondersteunen, denken Palestijnen wellicht dat Chili een haalbare optie is, zoals hun voorouders dat 150 jaar geleden deden.

door Ron Jontof-Hutter


Bronnen:

♦ naar een artikel van Ron Jontof-Hutter “QUO VADIS PALESTINIANS?” van 7 maart 2018 op de site van The Jewish Press

Advertenties

2 gedachtes over “Quo Vadis Palestijnen? De Palestijnse droom speelt zich af in … Chili

  1. Prima….alle “Palestijnen” naar hun nieuwe staat Chili waar hun rijke neven & nichten vast staan te popelen om het op te vangen. LOL!

    Like

Reacties zijn gesloten.