De ellende van Gaza: Burgers worden niet bezet door Israël maar gegijzeld door Hamas

We moeten praten over de Gazastrook. De noodtoestand daar is reëel, het resultaat van ondrinkbaar water, slechts vier uur elektriciteit per dag, toenemende morbiditeit en werkloosheid, en een gezondheids zorgsysteem dat op instorten staat. Armoede neemt toe en tienduizenden mensen zitten opgesloten voor niet betaalde financiële schulden. De wanhoop is voelbaar omdat steeds meer inwoners van Gaza zelfmoord plegen of illegaal Israël binnengaan voor gratis maaltijden in de gevangenis.

We moeten praten over Gaza zodat dit kruitvat niet in onze gezichten ontploft, maar ook om onze vreselijk korte herinneringen te checken en een eind te maken aan de zelfkastijding die het discours over Gaza beheerst en het lijkt alsof het vergif van eigen bodem is en de last daarvoor op onze schouders valt.

Laten we teruggaan naar 2009, toen Hamas-chef van het politburo van Hamas Khaled Mashaal deze formatieve woorden sprak onmiddellijk na het einde van Operation Cast Lead: “Naar buiten toe is het zichtbare beeld in Gaza een gesprek over vrede en constructie, maar het verborgen beeld is dat het grootste deel van het geld en de inspanningen gericht zijn op militaire voorbereidingen … We werken voor het verzet.”

Bijna tien jaar zijn verstreken en wat zich in Gaza afspeelt, is niet langer aan het oog onttrokken. De strategische prioriteiten van Hamas blijven hetzelfde: het opofferen van de behoeften van de bevolking ten gunste van het opbouwen van het leger, inclusief het verdonkermanen van fondsen en middelen die door de internationale gemeenschap zijn geschonken voor de rehabilitatie van Gaza, maar in plaats darvaan worden gebruikt voor terroristische inspanningen.

De geldstromen volgen
Om te leren wie verantwoordelijk is voor het wegsleuren van de 1,8 miljoen inwoners van Gaza in het moeras waarin ze thans hun nek omdraaien, moeten we de “kanalen” volgen waar al die hulpgelden doorheen zijn gegaan en verdwenen. Honderden miljoenen dollars zijn geplaatst in het bouwen van raketsystemen, raketten en terreintunnels, in plaats van naar ziekenhuizen te gaan, naar voedsel, medicijnen, civiele infrastructuur, renovatie van woningen en het creëren van werkgelegenheid. Een fortuin is ook besteed aan het formeel onderwijzen van kinderen om Israël en de Joden te haten.

Hoewel dit grotendeels in open en bloot gebeurt, gebeurt dit ook door diefstal: een manager van het Turkse bureau voor samenwerking en coördinatie en een hoge functionaris van World Vision International; beide hulporganisaties werden ervan beschuldigd om miljoenen dollars aan humanitaire hulp te hebben achterover gedrukt en het overboeken van het geld naar de operationele arm van Hamas. Ze zijn niet alleen.

Wij zijn niet degenen die dit bloed hebben gemorst. Wanneer Hamas-moordenaars jammeren over het lot van Gaza en haar inwoners en ons met de vinger wijzen, moeten we ons eraan herinneren en anderen eraan herinneren: Hamas heeft, net als de nazi’s, het vaandel opgeheven om Joden uit te roeien omdat zij joods waren. In de vluchtelingenkampen en de steegjes waar armoede heerst, heeft Hamas jaren gewijd aan de cultuur van de dood.

Tijdens operatie Protective Edge in 2014, veranderde Hamas vrouwen en kinderen in kogelvrije vesten en stuurde ze hen naar hun dood. Nu, in de naam van dezelfde krankzinnige ideologie waarvoor ze de bevolking van Gaza naar terugkerende conflicten met Israël hebben gesleept, geeft Hamas prioriteit aan zijn militaire opbouw en het overleveren van zijn volk aan armoede, ziekte en honger.

Hetzelfde Hamas die nog maar een paar jaar geleden zijn strijders opstelde in kinderkamers, kleuterscholen, scholen en UNRWA-faciliteiten, zegt nu dat het zich “zorgen” maakt om zijn bevolking. Het installeerde zijn raketwerpers in moskeeën en educatieve voorzieningen en naast huizen. Het deed dat openlijk, zonder schaamte, en kondigde aan dat dit de weg was, het pad van ‘de dood voor Allah’.

Zoals Hamas minister van Binnenlandse Zaken Fathi Hamad het omschreef: “Dood voor het Palestijnse volk is een industrie geworden waarin vrouwen en iedereen op deze aarde uitblinken. De ouderen, de jihadstrijders, de kinderen zijn hierin allemaal zeer bedreven … Wij streven naar de dood zoals u het leven ambieert.”

door Nadav Shragai


Bronnen:

♦ naar een artikel van Nadav Shragai “Gaza held hostage” van 5 maart 2018 op de site van Israel Hayom

Advertenties