‘Allahu Akbar’: Parijs, de Lichtstad, raakt zijn Davidsterren kwijt

De golf antisemitische aanvallen door koran-gelovigen is voor steeds meer Joden aanleiding om Frankrijk te verlaten. Velen van hen vertrekken naar Amerika, waar ze veilig door de straten van de steden kunnen lopen zonder voortdurend bang te hoeven zijn.

Julia Buchwald, een emigrante uit Parijs die nu in de Upper East Side in New York woont, heeft grootouders die de Holocaust overleefden. Ze verlieten Polen richting Frankrijk en verstopten zich in het noorden. “Ze zijn naar Frankrijk getrokken zonder te weten wat er in Frankrijk zou gebeuren”, zei ze. “Nu verkeren wij in dezelfde situatie als mijn grootouders.”

“Het is een klimaat van angst”, zei Robert Ejnes, directeur van het bestuur van de Representatieve Raad van de Franse joodse Instellingen, een joodse gemeenteorganisatie in Parijs.

Drie joodse mensen, die van Parijs naar New York trokken, vertellen hun verhalen aan de “New York Post”.

“Je hoort overal ´sal Juif´ (´vuile Jood´)”
Geraldine Chetrit en haar man planden slechts twee maanden na de islamitische terreuraanslagen in 2015 in Parijs hun verhuizing naar New York. Ze verkochten hun cateringbedrijf en kochten tickets enkele reis voor zichzelf en hun kinderen – een dochter, nu 6, en een zoon, nu 4 jaar oud.

Hun gezin had het geluk dat de firma van haar man hun visum sponsorde. Desondanks: “Dat is niet hetgeen wij ons op dit moment van ons leven hadden voorgesteld – nog een keer helemaal opnieuw te beginnen.” Maar ze hadden het gevoel geen keuze te hebben, omdat de situatie in Frankrijk “niet beter zal worden. Iedereen met kinderen denkt er over na op welke manier weg te komen. Je hoort steeds ´sal Juif´ (´vuile Jood´).”

En ze woonden in een zeepbel. Geraldine en haar man (bankier) hadden genoeg geld gespaard om een huis in een “veilige” joodse gemeente in Neuilly-sur-Seine te kopen. “In Frankrijk werken veel Joden ervoor om een woning in deze buurt te kunnen kopen”, vertelt Geraldine Chetrit. “Wij hadden voor onszelf een omgeving gecreëerd, waarin we ons eigenlijk goed konden voelen. We hadden alles: bioscoop, koosjere restaurants, supermarkten, scholen.”

Nu, in de Upper West Side, is het een van haar grootste vrijheden om zonder angst voor aanvallen met het openbaar vervoer te kunnen reizen. “Als Jood kun je het in Frankrijk niet meer riskeren de metro te gebruiken”, weet de 42-jarige, die nu als freelance modejournaliste werkt.

Ondanks alles verbleken enkele diep gewortelde ervaringen niet. Nu nog dragen haar zoon en haar man geen keppeltjes op straat in New York. “Er bestaat geen noodzaak om iets te laten zien – voor wat? In Frankrijk ben je alleen thuis Jood.”

“Voor ons is het geen optie om terug te gaan”
De 22-jarige Hanna Chicheportiche trok twee jaar geleden van Parijs naar Manhattan om politieke wetenschappen te studeren aan de Yeshiva universiteit. In Frankrijk kon ze zich relatief veilig voelen: “Ik heb geluk, omdat ik er Arabisch uitzie. Ik zie er niet joods uit. Ik val niet op”, zegt ze. “Maar mijn broer ziet eruit als een Jood. Hij kleedt zich als een Jood. Twee jaar geleden, toen ik 16 was, werd hij door een moslim overvallen. ´Je bent jood, je hebt geld, wat maakt het je uit?´, zei hij tegen hem.”

Ze herinnert zich hoe de kinderen en jongeren in haar gemeente in hun kinderjaren geleerd hebben bepaalde delen van de stad uit veiligheidsoverwegingen te mijden. “Het park, waarin alle joodse kinderen zich op sabbat bevonden, werd een slagveld”, zegt ze. “De politie zou de joodse kinderen ervoor waarschuwen daar naartoe te gaan, omdat de islamitische agressievelingen met knuppels kwamen.”

Nu probeert de jonge studente wanhopig haar familie uit Frankrijk te krijgen. Maar de hoteleigenaren zouden niet gewoon alles kunnen laten staan en het land verlaten.

Hanna – die Amerikaans staatsburger is, omdat haar moeder in Amerika werd geboren – is niet van plan naar haar vaderland terug te keren. “Ik wil niet in Frankrijk leven”, zei ze. “Natuurlijk zal het erger worden.” Ze voelt zich vanaf de eerste dag van haar aankomst in New York City veilig en bevrijd. “Het voelde fantastisch om rabbi´s met hun keppeltjes te zien rondlopen. Overal lopen de mensen zonder angst rond”, zegt Hanna blij. “In een land te zijn, waarin het normaal is om Jood te zijn, is echt een opluchting.”

“In Frankrijk kan ik geen kinderen meer grootbrengen”
Opgegroeid in de Parijse wijk Le Marais droomde de nu 29-jarige Julia Buchwald er altijd van om op zekere dag moeder te zijn. Toen in 2012 in Toulouse drie jonge schoolkinderen werden vermoord, die samen met een volwassene door een moslim met een wapen werden geëxecuteerd, begon haar hoop op kinderen te verdwijnen. “Ik voel me niet veilig om kinderen in Frankrijk te hebben. Inmiddels moet het leger iedere joodse school en instelling bewaken”, zegt ze.

Ze heeft haar vaderland in 2014 verlaten en is tevreden met haar beslissing. Nu heeft ze zich in de Upper East Side gevestigd en werkt in de marketingbranche. “Hier heb ik eindelijk weer meer controle over mijn leven.”

Toen ze van Parijs naar New York trok, besloot Buchwald – net als de andere vrouwen in dit verhaal – geen vluchtelingenstatus aan te vragen. En deze zou ze ook niet gekregen hebben, omdat ze officieel in Frankrijk niet wordt vervolgd.

Ze ziet een zekere ironie in haar situatie. Net zoals haar in Polen geboren grootouders voor haar, besloot ze haar land wegens antisemitisme te verlaten. Maar terwijl haar grootouders destijds naar Frankrijk vluchtten, moest zij exact dit land de rug toekeren.

“Op een bepaalde manier is het grappig”, zei ze. “Er bestaat een oud joods spreekwoord: ‘Zo gelukkig als een Jood in Frankrijk’. Maar dat geldt al lang niet meer.”

Nu is ze op zoek naar haar persoonlijke Happy End in de VS: “Als ik de juiste man vindt, zou ik heel gelukkig zijn om kinderen te krijgen – zonder angst.”

door Marilla Slominski


In een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel “„Allahu Akbar“: Paris, die Stadt des Lichts, verliert ihre Davidssterne op de site van Journalisten Watch van 27 februari 2018.

bron-logo

Advertenties

2 gedachtes over “‘Allahu Akbar’: Parijs, de Lichtstad, raakt zijn Davidsterren kwijt

  1. Parijs heeft zijn Davidsterren niet verdient.

    De sterren die iedere nacht de hemel oplichten.

    Wij wensen hen ‘bonne chance met hun miljoenen nieuwe medebewoners, volgelingen van de halve maan die hen naar de duisternis zullen voeren.

    Like

Reacties zijn gesloten.