Wat wordt het? Zij aan zij Leven in Vrede of… Rust in Vrede (R.I.P. Israël)?

Vijfentwintig jaar na de rampzalige Oslo-akkoorden is Israël geen stap dichter bij de vrede geraakt met zijn onmiddellijke Arabische buren en is er geen einde te bekennen aan het conflict met de PLO en Hamas dat aan talloze Israëliërs het leven heeft gekost en wrijvingen heeft veroorzaakt binnen het Joodse volk.

Veel linkselingen, zowel Joden als niet-Joden, leggen de schuld hiervoor steeds meer bij Israël en beschuldigen de Joodse staat van “het gebrek aan een visie ” op de toekomst. Volgens hen zijn moslim-Arabieren ongelukkige slachtoffers die niemand kwaad doen, terwijl Israël een “brutale bezetter” is die niets goed kan doen. Wijdverbreide Joodse genocidale Jodenhaat en verzet tegen Israëls bestaan, wordt gemakkelijk onder het tapijt geveegd en genegeerd.

Israël heeft echter enorme inspanningen geleverd om vrede te bereiken. Het maakte tastbare offers. Het beeld van PLO-terroristenleider Yasser Arafat, die in 1993 de handen schudde van de Israëlische premier Yitzhak Rabin in het Witte Huis, liet veel Israëli’s met gemengde gevoelens van hoop en scepsis achter.

Omdat Israël de oorlog zat was en naar vrede verlangde, waren veel Israëliërs bereid om vervolgens de internationale linkse ‘Land voor Vrede’ -formule te proberen. Linkselingen claimden al snel een monopolie op ‘vrede’. Ze demoniseerden iedereen die zich verzette tegen het linkse beleid als een ‘vijand van de vrede’. De Oslo-akkoorden hebben ook geleid tot een verhoogde demonisering van Israël en een legitimering van de terroristische organisatie PLO.

Albert Einstein definieerde als krankzinnigheid is steeds hetzelfde te doen en een ander resultaat te verwachten”. Een ‘vredesproces’ dat losstaat van de realiteit is gedoemd te mislukken, maar een groot deel van de linkerzijde weigert nog steeds om harde feiten te erkennen die hun ideologie in de weg te laat staan.

Volgens deze Orwelliaanse wereldbeschouwing is de afwezigheid van vrede het gevolg van het feit dat Israël niet “wil geven” wat de Arabieren eisen. Westerse reguliere media en de academische wereld hebben hun professionaliteit lang in gevaar gebracht door hun rol als onderzoekende waarheidzoekers op te geven ten gunste van ideologische anti-Israëlische oorlogsvoering.

Snel doorgespoeld naar 2018 is het voor de overgrote meerderheid van nuchtere mensen duidelijk dat de Oslo-akkoorden met PLO het Arabisch-Joodse conflict niet hebben opgelost. Integendeel.

De alom gerespecteerde Israëlisch-Arabische journalist Khaled Abu Toameh kent de PLO en Hamas beter dan de meesten. Hij werd geboren in wat nu de PLO-gerunde stad Tulkarem is en heeft de afgelopen 35 jaar Arabische kwesties in Judea, Samaria en Gaza behandeld. Toameh bevestigt dat liberale mainstream westerse media opzettelijk negeren om cruciale feiten te rapporteren over het Arabisch-Israëlische conflict die Israël niet als de “schurk” bestempelen.

Toameh heeft twee belangrijke obstakels voor vrede geïdentificeerd: het eerste obstakel is de afwezigheid van opvoeding voor vrede met Israël. Zowel Hamas als PLO hebben systematisch hun bevolking gehersenspoeld dat de Joodse staat “slecht”, “onwettig” is en vernietigd moet worden.

Het tweede obstakel is de afwezigheid van een Arabisch leiderschap dat gemachtigd is om een ​​vredesakkoord met Israël te ondertekenen. Arabische leiders zijn gijzelaars geworden van hun eigen genocidale antisemitische retoriek. Elke leider die probeert een vredesovereenkomst met Israël te sluiten, krijgt automatisch het label “verrader”. De corrupte PLO-leider Mahmoud Abbas heeft geen haast om zijn comfortabele leven te beëindigen als een andere vermoorde Anwar Sadat.

De Westerse linkerzijde heeft niet begrepen dat de mentaliteit in de Arabische moslimwereld heel anders is dan die in het Westen. Hoewel compromissen als een deugd in het Westen worden gezien, worden ze onder islamitische Arabieren algemeen beschouwd als een teken van zwakte.

Dit is de reden waarom noch Hamas, noch PLO ooit een definitieve vredesovereenkomst met Israël kunnen ondertekenen die hen met minder dan 100% van hun eisen achterlaat, wat de vernietiging van Israël is. Israëlische concessies duwen de vrede verder weg omdat het de Arabische Arabische agressie beloont en de vijanden van Israël ertoe aanzet hun genocidale doel na te streven om de Joodse staat van de kaart te vegen.

In zijn boek uit 2004 ‘The Oslo Syndrome: Delusions of a People under Siege‘, stelt professor Kenneth Levin dat het Joodse volk voor een groot deel van hun moderne geschiedenis leeft in een staat van vijandige belegering. Sommige mensen zijn niet in staat om met deze druk om te gaan en een oplossing te vinden door zich te identificeren met hun vervolgers. Dit verklaart het onevenredige aantal Joodse personen dat zich heeft aangesloten bij de vijanden van Israël en het Joodse volk. Deze zelfvernietigende manier van denken verblindde ook veel van Israëls leiderschap tijdens het proces van Oslo en gedijt tot op vandaag onder de Joodse linkerzijde in Israël en in Amerika.

De Israëlische oppositieleider Isaac Herzog bekritiseerde onlangs het besluit van president Trump om te snoeien op de donorgelden bestemd voor het Palestijnse hulpagentschap van de VN, aka de UNRWA. Herzog voerde aan dat PLO teruggebracht moest worden naar de onderhandelingstafel via wortels en niet met stokken. Herzog parroteerde oude in diskrediet geraakte linkse fantasieën.

Het verbazingwekkende aan de uitspraken van Herzog is dat die werden gedaan na de recente antisemitische aanval van Abbas tegen het bestaan ​​van Israël, waarin hij het Joodse volk brandmerkte als ‘kolonisator’ van het voorouderlijk Joodse vaderland. Wat deze zelfbenoemde linkselingen betreft, is 25 jaar van systematische anti-Joodse opruiing en terrorisme door PLO sinds Oslo nooit gebeurd.

De overgrote meerderheid van de Israëliërs zijn redelijke mensen die bereid zijn compromissen te sluiten, zodat hun gezinnen in echte vrede kunnen leven. De genocidale buurlanden van Israël zijn echter het tegenovergestelde van vreedzame democratieën, zoals IJsland, Denemarken of Zwitserland.

Eerlijke vooruitgang in het Arabisch-Israëlische conflict wordt niet afgemeten aan de hoeveelheid land die Israël afstaat, maar aan de mate waarin de buurlanden van Israël onderwijs voor vrede met Israël en het Joodse volk omarmen. In een meedogenloos Midden-Oosten kan alleen een krachtig Israël, geen utopische dromen, het Joodse volk levend houden.

door Daniel Kryger


Bronnen:

♦ naar een artikel van Daniel Kryger “Living in Peace or Resting in Peace?” van 12 februari 2018 op de site van MIDA

Advertenties

Een gedachte over “Wat wordt het? Zij aan zij Leven in Vrede of… Rust in Vrede (R.I.P. Israël)?

  1. Dit artikel zou verplicht leesvoer moeten zijn voor elke linkse idioot die de palestijnen knuffelt. Helaas is de linkse hersenverweking al zover gevorderd dat dit voor de meeste linksen te laat komt. Politiek zijn ze al terminaal ziek en niet meer te redden. Zulke patiënten zitten zelfs in de nl.regering en het aanpalende sanatorium/2e kamer.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s