Hoe Mahmoud Abbas al zijn knikkers heeft verspeeld

Welke dag is het vandaag – zondag? Dat is de dag dat Mahmoud Abbas dreigde om alle banden met Israël te verbreken.

Op vrijdag dreigde hij alle banden met de Verenigde Staten te verbreken.

Op donderdag dreigde hij naar de Veiligheidsraad te gaan om Israël en de Verenigde Staten uit de Verenigde Naties te laten zetten.

Op woensdag dreigde hij naar het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag te trekken te gaan staan ​​om iedereen te laten uitsluiten en te arresteren.

Op dinsdag dreigde Abbas via zijn minister voor Propaganda (aka Pallywood) Saeb Erekat, die haar had gesommeerd om “te zwijgen”, alle banden met Nikki Haley te verbreken.

Op maandag dreigde hij alle banden met president Trump te verbreken.

Ik kan misschien de dagen verkeerd hebben, of er een dag of twee naast zitten, maar niet wat de feiten betreft… deze man heeft duidelijk zijn knikkers verspeeld.

Deze terrorist in een maatpak kan het maar niet verkroppen dat uiteindelijk één president, Trump, die Palestijnse rotzooi van de PA/Fatah/ Hamas niet meer slikt… en dat velen in de rest van de wereld tot eenzelfde standpunt zijn gekomen zoals Trump. Abbas zal alles proberen om de aandacht van de wereld te krijgen als resultaat van deze plotselinge verkoeling [van de internationale betrekkingen].

Dat is wat waarom hij thans is dolgedraaid… de officiële verklaring van Trump dat Jeruzalem de hoofdstad van Israël is … gevolgd door besnoeiingen in de Amerikaanse financiering voor zijn PA en zijn UNRWA … de verdeeldheid binnen die VN de de Palestijnse Autoriteit tot de nok toe bezit. Ouch. Dat is niet de manier waarop het vroeger was onder vorige regeringen, die kwamen aangerend telkens wanneer Abbas op zijn vingers floot.

Dus nu wil hij de wereld eraan herinneren dat wanneer hij en zijn “volk” er niks van bakken (en dat is als zo sinds ze op 12 juni 1964 zichzelf hebben uitgevonden), hij nog steeds voor problemen kan zorgen.

Het probleem is dat het niemand iets kan schelen. Behalve dan de Europeanen die er natuurlijk wel om geven, maar niet zoveel als ze gewend zijn, want ook zij willen niet op een slecht blaadje bij Trump komen te staan.

Vandaag de dag zegt zelfs de koning van Jordanië dat niets kan worden gedaan of geregeld zonder de Verenigde Staten.

Ongeveer op dezelfde dag leren we, door middel van nieuw uitgebrachte dagboeken, dat Abbas direct verantwoordelijk was voor de moord op de aan een rolstoel gebonden Joodse Amerikaan Leon Klinghoffer in 1985 aan boord van het cruiseschip Achille Lauro. Vier PLO-terroristen die van plan waren het schip voor Abbas te kapen, gooiden Klinghoffer overboord. Abbas, zo laten de dagboeken zien, ontkwam aan rechtsvervolging dankzij de Italiaanse autoriteiten.

Maar beginnende bij Trump is de liefde voor deze aartsterrorist er gewoon niet meer. Trump nam hem de maat … en liet hem zien dat hij gewoon een andere gangster was, een andere Al Capone.

Vergeet dus de logés in Lincoln’s Slaapkamer. Of was dat Arafat? Ja dat klopt. Wat is het verschil? Een boef is een boef en blijft een boef.

Ervoor kiezen om het gevecht aan te gaan met de Verenigde Staten, met niet minder dan zijn regering, is allicht geen slimme zet, zoals ook Al Capone ontdekte.

Tijdens zijn 7-jarige bewind vermoordde Capone 33 mensen, volgens politiedossiers. Je dacht dat het er meer waren, niet? Ik dacht dat ook. Maar toch is dat het exacte aantal.

Uiteindelijk bleek dat het 33 Amerikanen teveel waren.

Neem nu eens de Israëliërs, die vele malen het aantal geliefden hebben verloren tijdens Abbas’ schrikbewind gedurende een periode van bijna 20 jaar … tot  en met afgelopen maandag met de moord op een Israëliër in Ariel.

Waarom duurde het zo lang vooraleer deze massamoordenaar aan de kaak werd gesteld? Zelfs premier Netanyahu die hem voor de langste tijd een vredespartner noemde als onderdeel van het spel, noemt hem nu openlijk een antisemiet. Laten we eerlijk zijn. Abbas, net zoals Arafat vóór hem, opereerde als de huurling van de wereld om al het vuile werk tegen de Joden op te knappen. Hij was hun ga-je-gang antisemiet.

Het was in die geest dat deze walgelijke man op elke reis naar Europa werd ontvangen alsof hij een tweede Charles Lindbergh was.

Nee, Europa was nog helemaal niet klaar met de Joden. In Abbas hadden ze hun beul gevonden, net als de rest van de wereld – die zijn ware kleuren laat zien wanneer Israël zich verzet tegen een stemming in de Verenigde Naties. Het stemresultaat was nagenoeg unaniem tegen de Joodse staat, dus er is niet veel veranderd sinds een Farao verklaarde: “Laten we sluw omgaan met dit volk.” [Exodus 1:10]

Abbas’ listigheid is mogelijk ten einde. Hij heeft nog steeds deuren openstaan, zelfs als het maar half open is. Hij heeft nog steeds vrienden, zij het alleen halfslachtige.

Dus, nu hij gemarginaliseerd is tot bijna nul, houdt hij haast niks anders meer over dan bitterheid en de razernij van een gek.

Het is niet de bedoeling dat we ons verheugen wanneer zelfs onze vijanden pijn lijden. Het is verboden.

Maar in deze ga ik toch mijn kansen wagen.

door Jack Engelhard


Bronnen:

♦ naar een artikel van Jack Engelhard “How Mahmoud Abbas lost his marbles” van 11 februari 2018 op de site van Arutz Sheva

Advertenties

Een gedachte over “Hoe Mahmoud Abbas al zijn knikkers heeft verspeeld

Reacties zijn gesloten.