Oud-president Obama liegt opnieuw over Israël’s ‘nederzettingen’ in Judea & Samaria

In opmerkingen die hij maakte in de Tempel Emanu-El van New York op 24 januari 2018, verdedigde voormalig president Barack Obama het besluit van zijn regering om geen veto uit te spreken tegenover Resolutie 2334 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties (UNSC), waarin werd benadrukt dat Israëlische nederzettingen ‘geen rechtsgeldigheid hebben’, ‘het internationaal recht schenden’ en een ‘groot obstakel’ vormen voor het bereiken van een tweestatenoplossing in het Israëlisch-Palestijnse conflict.

Obama vertelde het publiek dat hij de VN-resolutie 2334 in de Veiligheidsraad  had laten passeren omdat “het tempo van de [Israëlische] nederzettingenconstructie omhoogschoot en het bijna onmogelijk maakte om een ​​Palestijnse staat te vormen.” Om “een echte vriend van Israël te zijn, is het belangrijk om er eerlijk over te zijn en de politiek van dit land staat dat soms niet toe”, beweerde Obama. Zijn opmerkingen werden kritiekloos herhaald door veel belangrijke nieuwsuitzendingen.

Echte vrienden vertellen inderdaad de waarheid. En de voormalige president is niet correct.

Onderzoek beschikbaar – zowel ten tijde van de stemming van 23 december 2016 in de VN-Veiligheidsraad als sindsdien – illustreren duidelijk dat nederzettingsconstructie geen belemmering vormde voor een tweestatenoplossing. Integendeel, Palestijnse onverzoenlijkheid en antisemitisme zijn de belangrijkste boosdoeners.

In tegenstelling tot de beweringen van de Verenigde Naties, zijn nederzettingen niet illegaal. Het Palestijnse mandaat van de Volkenbond, Artikel 6, roept op tot een “gesloten Joodse nederzetting” op het land ten westen van de rivier de Jordaan. Het mandaat, inclusief Artikel 6, wordt bevestigd door het Handvest van de Verenigde Naties, hoofdstuk XII, Artikel 80.

Noch is de bouw in de nederzettingen pijlsnel toegenomen.

Een editoriaal in The Washington Post van 29 december 2016 heeft het verloop van de bouw in de nederzettingen gevolgd in de loop van het presidentschap van Barack Obama (van 20 januari 2009 tot 20 januari 2017):

“In acht jaar tijd werden 20.000 mensen toegevoegd aan gemeenschappen op een grondgebied dat waarschijnlijk deel zal gaan uitmaken van Palestina, een gebied waar thans 2,75 miljoen Arabieren wonen. Die groei van ongeveer 3 procent per jaar… betekent dat de Joodse bevolking buiten de omheining van de Westelijke Jordaanoever mogelijk met een procent van de totale bevolking is afgenomen, zelfs toen president Obama en John Kerry het tot het brandpunt van het Amerikaanse beleid hebben gemaakt.”

Verder merkte The Washington Post op dat 80 procent van de groei in de ‘nederzettingen’ de voorbije acht jaren “plaatsvond in gebieden die Israël waarschijnlijk zou annexeren” in een toekomstige overeenkomst (aka de grote nederzettingenblokken).

En het meeste van die bevolkingsaanwas is het gevolg van hoge geboortecijfers en niet van nieuwkomers. De Israëlische NGO Peace Now, een anti-nederzettingenorganisatie, die onfortuinlijk genoeg werd erkend door Haaretz in een editoriaal van juni 2016 (zes maanden voordat UNSC 2334 werd aangenomen), schreef: “In 2015, net als in de vijf voorgaande jaren, was bijna 90 procent van de 15.523 personen die zich bij de bevolking van Judea en Samaria hebben gevoegd, waren het resultaat van natuurlijke bevolkingsaanwas.”

David Makovsky, een fellow aan het Washington Institute for Near East Policy en een voormalig stafmedewerker van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry die belast was met Israëlisch-Palestijnse onderhandelingen, publiceerde in november een rapport getiteld “Settlements and Solutions: Is it Too Late for Two States?”

Met behulp van interactieve hightechhulpmiddelen om in kaart te brengen waar kolonisten leven, ontdekten Makovsky en WINEP dat “slechts een minderheid van de kolonisten in de 92% van de Westelijke Jordaanoever woont, ten oosten van de veiligheidsbarrière.” Het project concludeerde dat een “tweestatenoplossing” nog steeds mogelijk is.

Dat is echter niet de oplossing die de Palestijnse leiders willen.

Palestijnse Arabische leiders hebben talloze Amerikaanse en Israëlische aanbiedingen voor soevereiniteit geweigerd in ruil voor vrede met de Joodse staat in 2000 in Camp David, 2001 in Taba en 2008 na de Annapolis-conferentie naast andere voorbeelden.

Het laatste vredesvoorstel zou een Palestijnse staat met zijn hoofdstad in oostelijk Jeruzalem hebben opgericht, en 93 procent van de Westelijke Jordaanoever met landruil voor het verschil. Toch verwierp Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit (PA), dit verregaande voorstel en hij weigerde zelfs een ​​tegenvoorstel in te dienen of zelfs Amerikaanse en Israëlische onderhandelaars terug tot de orde te roepen.

Op 9 maart 2016 verwierp Abbas een vredesvoorstel dat persoonlijk werd gepresenteerd door de toenmalige U.S. Vice-president Joe Biden. Een soortgelijke poging in maart 2014 door minister Kerry werd ook afgewezen door de PA, die in plaats daarvan koos om een ​​kortstondige eenheidsregering te vormen met Hamas, de door de VS als een terreurgroep aangeduide formatie die de Gazastrook regeert, nauwelijks een maand later.

Dit rejectionisme vormt de kern van het Israëlisch-Palestijnse conflict. Israël heeft herhaaldelijk de bereidheid getoond om land op te geven voor vrede: in de jaren tachtig maakte Israël zich los van het Sinaï-schiereiland conform het Israëlisch-Egyptische vredesverdrag, als onderdeel van het Oslo-proces van 1990, dat Israël zich terugtrok uit een groot deel van de Westelijke Jordaanoeve; in 2000 vertrok Israël uit Zuid-Libanon en in 2005 trok de Joodse staat zich unilateraal terug uit de Gazastrook. In de laatste drie van deze gevallen werd Israël gestraft met nog meer terroristische aanslagen.

Palestijnse leiders zijn ook consistent geweest. Niet tevreden met het verwerpen van vrede, promoot de PA dagelijks de terreur en ontkent Israël’s legitimiteit – blijft de Oslo-akkoorden schenden die de [Palestijnse Autoriteit hebben gecreëerd en die de basis blijft voor de financiering.

Inderdaad, 10 dagen vóór de opmerkingen van Obama in Tempel Emanu-El, gaf Abbas een toespraak van twee uur op de Centrale Raad van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie, die Israël een ‘kolonialistisch project’ noemde en de band van het Joodse volk ontkent met hun voorouderlijke thuisland. Dit weerspiegelt de officiële PA-media, die vaak naar heel Israël verwijzen als een ‘nederzetting’ en vaak kaarten toont waarin de Joodse staat van de kaart wordt geveegd.

Dit doel kreeg de hulp van de VN-resolutie die Obama verdedigde en liet passeren; UNSC 2334, waarin de Joodse wijk van de Oude Stad van Jeruzalem en Joodse heilige plaatsen, zoals de Westelijke Muur en het Kotel, ‘bezet’ gebied noemde. Van vriend tot de andere vriend, dat is geen manier om vrede te bereiken.

door Sean Durns


Bronnen:

♦ naar een artikel van Sean Durns “CAMERA Op-Ed: Obama Gets It Wrong on Israeli ‘Settlements'” van 6 februari 2018 op de site van Camera.org

Advertenties

Een gedachte over “Oud-president Obama liegt opnieuw over Israël’s ‘nederzettingen’ in Judea & Samaria

Reacties zijn gesloten.