Israël brengt overal ter wereld de woestijnen weer tot leven

De Joodse feestdag van Tu BiShvat die deze week werd gevierd, markeert de heropleving van de natuur. In Israël wordt Tu BiShvat gevierd als een ecologische bewustwordingsdag en bomen worden geplant om dit te vieren.

Plaatje bovenaan: Israëlisch druppel irrigatie. Mashav, het Israëlische internationale ontwikkelingsagentschap, helpt nu al Afrikaanse naties te voorzien van duurzame landbouw zoals hierboven in Zuid-Soedan [beeldbron: Israel21C]

Meer dan een miljoen Israëli’s nemen jaarlijks deel aan Tu BiShvat-boomplantactiviteiten. Dit is een gebruik dat is ontwikkeld tijdens de vroege dagen van de Zionistische beweging om de landaanwinning en bebossing in het land Israël populair te maken.

In de afgelopen 100 jaar heeft Israël enorme kennis en expertise opgedaan in landbouw, herbebossing en hydrologie, ontwikkeld als een gevolg van noodzaak. Het moderne Israël gaat rustig verder met het uitbreiden van zijn kennis, waaronder druppelirrigatie, waterbehandeling – zoals ontzilting en het recyclen van afvalwater – naar Afrika, Azië en zelfs Californië. Net zoals het land Israël bloeide met de terugkeer van het Joodse volk, zo doet de staat Israël nu ook andere naties helpen bloeien.

Terwijl zogenaamde sociale rechtvaardigheidstrijders tieren en demonstreren tegen Israël, is de vraag die niemand stelt, wat hebben deze eeuwigdurende betogers ooit gedaan voor het milieu en de echt arme mensen van deze wereld? Het antwoord is – heel weinig. Sociale rechtvaardigheidsoorlog is een oefening in zinloos moreel narcisme, met als doel sociale rechtvaardigheidstrijders een goed gevoel over zichzelf te geven.

Anderzijds helpt Israël andere landen tientallen jaren te bloeien, zelfs toen de herboren moderne Joodse staat zelf nog steeds erg arm was. Het officiële internationale ontwikkelingssamenwerkingsprogramma van Israël, Mashav, werd eind 1957 gelanceerd. Het doel was om met de rest van de ontwikkelingslanden de kennis en technologieën te delen die de basis vormden voor de snelle ontwikkeling van Israël zelf. Israël is en is nog steeds een laboratorium voor ontwikkelingsoplossingen.

Israël cultiveerde een sterke relatie met Afrika vanaf het allereerste begin, toen de nieuw gedekoloniseerde Afrikaanse naties ontstonden. Rekening houdend met de relevante expertise die het vergaarde tijdens zijn eigen ontwikkelingservaring als een jong land met soortgelijke uitdagingen, stuurde Israël duizenden Israëlische experts op het gebied van landbouw, hydrologie, regionale planning, volksgezondheid, engineering, gemeenschapsdiensten, medicijnen en tal van andere velden over heel Afrika tussen 1958 en 1973.

Duizenden Afrikanen trainden in dezelfde tijd in Israël (tot zover over de vermeende Israëlische ‘apartheid’). Anders dan Europeanen, die leefden in hun eigen, gescheiden samenlevingen, leefden de Israëli’s onder de Afrikanen die ze kwamen helpen op het Afrikaanse continent (nogmaals, tot zover over de vermeende  Israëlische ‘apartheid’).

Voormalig premier Golda Meir schreef in haar memoires uit 1975, ‘My Life’, dat net zoals Afrika:

“… we de buitenlandse heerschappij hadden afgeschud; net zoals zij, moesten we leren hoe we het land konden terugwinnen, hoe we de opbrengst van onze gewassen konden verhogen. We konden Afrika geen geld of wapens aanbieden, maar aan de andere kant waren we vrij van de smet van de koloniale uitbuiters, omdat alles wat we uit Afrika wilden vriendschap was.

Laat me meteen op de cynici anticiperen. Gingen we naar Afrika omdat we stemmen wilden bij de Verenigde Naties? Ja, dat was natuurlijk een van onze motieven – en een volkomen eervolle – die ik nooit voor mezelf of voor de Afrikanen heb verborgen. Maar het was lang niet het belangrijkste motief. De belangrijkste reden voor ons Afrikaans ‘avontuur’ was dat we iets hadden dat we wilden doorgeven aan naties die nog jonger en minder ervaren waren dan wijzelf.”

De inspanningen resulteerden niet in stemmen in de VN, ondanks de zware betrokkenheid van Israël op het Afrikaanse continent. Afrika stemt gewoonlijk als een blok tegen Israël in internationale fora, zoals de VN, maar zoals Golda schreef: “We deden wat we in Afrika deden, niet omdat het gewoon een beleid van verlicht eigenbelang was … maar omdat het een voortzetting van onze eigen meest gewaardeerde tradities en uitdrukking van onze eigen diepste historische instincten.”

Israël heeft zijn relaties met veel Afrikaanse landen vernieuwd en verdiept sinds premier Benjamin Netanyahu in 2016 sub-Sahara Afrika bezocht voor het eerst sinds de voormalige premier Yitzhak Shamir in 1987 bezocht.

Israels wereldkundige expertise in hydrologie heeft het niet alleen tot de expert gemaakt voor landen op het Afrikaanse continent. Israël helpt ook plaatsen zoals Californië met zijn waterproblemen, en Israëlische bedrijven helpen de staat met kwesties als waterberging, waterbeheer, waterbehandeling, waterrecycling en waterlekkagedetectie.

Ondertussen staat Kaapstad, Zuid-Afrika, op het punt om de eerste stad ter wereld te worden met bijna geen water meer. Desondanks heeft Israël zijn hulp aangebonden om Kaapstad te helpen met de dreigende ramp die nog niet werd opgepikt door de autoriteiten in Kaapstad. Ze geven er blijkbaar de voorkeur aan om hun burgers zonder water te laten lopen, in plaats van Israëlische hulp te accepteren.

Israël werd om een ​​specifieke reden een wereldleider in hydrologie en landbouw. Pas nadat het Joodse volk terugkeerde van zijn opgelegde verbanning naar het toen verdorde land, dat gedurende eeuwen van buitenlandse bezetting door het Ottomaanse Rijk werd verwoest, dat het volledig verwaarloosde (behalve de resterende Joodse burgers te belasten zodat ze nauwelijks konden overleven ) begon het land Israël geleidelijk weer te bloeien.

De Joden brachten het land letterlijk weer tot leven en herplantten en bebosden het – de manier waarop alleen een volk dat echt van het land houdt, tot het land behoort, net zoals het land hun toebehoort, kan doen.

door Judith Bergman

Israëlisch druppelirrigatie opvoedkundig programma in Zuid-Afrika [beeldbron: IMFA]


Bronnen:

♦ naar een artikel van Judith Bergman “Israel: Making Deserts Bloom Around the World” van 1 februari 2018 op de site van MIDA

Advertenties

3 gedachtes over “Israël brengt overal ter wereld de woestijnen weer tot leven

  1. Misschien kunnen zij hun diensten aan Zuid Afrika (Kaapstad) aanbieden omdat daar de water voorraden helemaal op zijn.

    Maar het principiele Zuid Afrika, totaal solidair met hun Palestijnse vrienden, zal deze hulp van het “Land der Apartheid” Israel natuurlijk weigeren.

    Prima!

    Liked by 1 persoon

    1. Over de situatie APARTHEID

      Ook al kan ‘apartheid’ een ruimere betekenis hebben, toch verwijst het naar de situatie in Zuid-Afrika van voor 1994. Het is oneerlijke en onnauwkeurige laster ten aanzien van Israel, die er meer op gericht is de vredesgesprekken op te houden dan te bevorderen.

      Ik ken de wreedheid van het afschuwelijke apartheidssysteem van Zuid-Afrika maar al te goed. Mensen die te boek stonden als zwart hadden geen stemrecht, mochten geen politiek mandaat bekleden, mochten geen ‘blanke’ toiletten gebruiken of op ‘blanke’ stranden komen, mochten niet met blanken trouwen of in exclusief blanke wijken gaan wonen of er komen zonder ‘pasje’. Zwarten die zwaargewond geraakten bij een verkeersongeval bloedden gewoon dood als er toevallig geen ‘zwarte’ ambulance was om hen naar een ‘zwart’ ziekenhuis te voeren. ‘Blanke’ ziekenhuizen was het verboden hun leven te redden.

      Om een inschatting te maken van de beschuldiging dat Israel een apartheidsbeleid voert, dat per definitie gaat over ras en etniciteit, is het ten eerste belangrijk om een onderscheid te maken tussen de situatie in Israel, waar Arabieren burgers zijn, en in de gebieden van de Westelijke Jordaanoever die onder Israelische controle staan bij gebrek aan een vredesakkoord.

      In Israel bestaat geen apartheid. Niets wat daar gebeurt valt onder de definitie van apartheid volgens het Statuut van Rome uit 1998: “Inhumane daden’…. begaan in een context van een geinstitutionaliseerd regime of systematische onderdrukking en dominantie van de ene raciale groep tegenover een andere raciale groep of andere raciale groepen met de bedoeling het regime in stand te houden.”

      Israelische Arabieren – 20 procent van de Israelische bevolking – kunnen stemmen, hebben politieke partijen en vertegenwoordigers in de Knesset, en bekleden belangrijke posities, ook bij het hooggerechtshof. Arabische patienten liggen naast Joodse patienten in Israelische ziekenhuizen, en krijgen dezelfde behandeling.

      Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.