Hoe oorlog en Jodenhaat Israël tot een superstaat beukten in het Midden-Oosten

In het begin was het alleen maar werken: woestenij irrigeren, moerassen droogleggen, stenen van de velden ruimen. De eerste joodse pioniers in Israël schiepen levensvatbare nederzettingen op onherbergzaam land, dat ze tegen veel te hoge prijzen van de Arabieren kochten. Toen kwamen de Arabische overvallen op de nederzettingen.

Dus richtten de kolonisten een burgerwacht op, de Haganah, waaruit later het leger van Israël voortkwam. Tijdens de staatsoprichting in 1948 drongen vijf Arabische legers uit Egypte, Jordanië, Syrië, Libanon en Irak Israël binnen, waarin op dat moment ongeveer 600.000 kolonisten leefden. Dus moest iedereen vechten, ook vrouwen, jongeren en oude mannen. Het begin van een wereldwijd uniek, verfijnd mobilisatiesysteem van de reserve in Israël.

Boycots
Daarna stelden de Arabische landen een economische boycot in en bedreigden westerse firma´s, die producten aan Israël wilden leveren. Dus ontwikkelden de Israëli´s in hun grondstoffenarme land veel producten zelf. De noodgedwongen katalysator voor een robuuste infrastructuur, landbouw, bouwindustrie en gemotoriseerde tweewielers.

Daarna begonnen vooral Egypte en Syrië zich met behulp van de Sovjet-Unie te bewapenen en beschoten steeds opnieuw Israëlische nederzettingen in het noorden en zuiden van het land. Omdat men in Israël bij iedere aanval rekening moest houden met een oorlog, werden steeds opnieuw de reserves gemobiliseerd, wat de economie verzwakte. Dus ontwikkelde men efficiënte informatiesystemen, die later tot de technologische toppositie leidden wat betreft grafische software, beeldanalyse en grafische chips.

Oorlogen
In de Zesdaagse Oorlog verloren Egypte en Syrië duizenden tanks en honderden vliegtuigen, die door de Sovjet-Unie door de nieuwste modellen werden vervangen. Israël werd gedwongen meer piloten op te leiden – met immense kosten, die het kleine land belastten. Dus ontwikkelde men zogenaamde auteurssystemen en simulatieapparaten voor goedkopere bepaalde trainingsfases, die later ook in bevriende westerse landen werden ingezet.

Er was gebrek aan water – Israëlische ingenieurs ontwikkelden de wereldwijd toonaangevende ontziltingsinstallaties door elektrolyse en filters, waterzuivering en bronnen sparende druppelsystemen. Er was gebrek aan landbouwgrond: Israëlische wetenschappers en boeren lukte de teelt van fruit en groente op woestijngrond en de systematische terugdringing van de woestijn, die zich overal elders op de wereld uitbreidt.

Geen olie? De grootste energiebron zit in het hoofd van een creatief en ontwikkeld mens en de universiteiten in Tel Aviv, Haifa en Beer Sheba laten de bronnen monter opborrelen.

Terreur
En zo ging en gaat het eindeloos door: Hamas-terroristen schieten raketten af op Israël, de westerse media zijn verontwaardigd over tegenaanvallen, dus ontwikkelt Israël met “Iron Dome” een hypermodern afweersysteem. De olieverzorging wordt steeds onzekerder en duurder: Israël schakelt dit decennium nog over op elektrische voertuigen, die rijden op zonne-energie uit de woestijn.

In tijden van oorlog en crises moeten ook postbodes naar de reserve – dan bezorgen schoolkinderen gewoon de post en verven in één dag een miljoen autokoplampen zwart. De bedreiging door twintig maal superieure vijanden en ontbrekende bronnen hebben het kleine land met net zeven miljoen inwoners gedwongen tot een super-performance.

Of het nu de USB-stick, de mobiele telefoon, de modernste rakettenafweer, Intel-chips, handscanners, kleine satellieten, medicijnen tegen kanker of uiterst verfijnde chirurgische robots zijn – ze komen allemaal uit Israël. En de Israëlische koeien geven nu meer melk dan de kampioenen tot nu toe uit Denemarken.

Propaganda
Op één terrein blijft de performance echter onder het gemiddelde: in de politieke propaganda zijn de Arabische buren en de Palestijnse organisaties veruit superieur en hebben de afgelopen decennia in heel Europa een efficiënte infrastructuur opgebouwd met duizenden luidruchtige organisaties en willige westerse helpers in de media. Propaganda is informatie, informatie creëert overtuiging en overtuiging wordt de instelling, die nauwelijks nog is te veranderen.

Miljoenen Duitsers en Europeanen weten tegenwoordig heel precies dat er altijd al een Palestijnse staat bestond, dat Hamas een liefdadigheidsorganisatie is en dat Israël direct na de stichting van de staat zijn buurlanden overvallen heeft en dat dit sindsdien de gewoonte is geworden. Geen twijfel mogelijk: professionele PLO-PR en Arabische olie ontplooien samen een superieure propagandakracht, die tot nu toe in Israël wordt onderschat.

Maar ook hier kan men op een oplossing wachten. Waarschijnlijk bestaat deze ook uit een dubbel effect: over 20 jaar zal de olie als primaire energiebron duidelijk onbelangrijker worden en Israël zal uitstekende producten kunnen leveren en de dreigingen met boycots tegen Israël zullen geen effect hebben.

door Leo Sucharewicz

Israel – a hi-tech superpower


In een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel “Israel – Zum Superstaat geprügelt” op HaOlam.de van 5 februari 2012.

bron-logo

Advertenties

Een gedachte over “Hoe oorlog en Jodenhaat Israël tot een superstaat beukten in het Midden-Oosten

  1. Als men de geschiedenis van de staat Israël bestudeert, komt men tot de conclusie dat Israël is de enige staat ter wereld die door minderjarigen is opgebouwd. In de tweede (begin 20ste eeuw) en derde immigratie (1919) kwamen zeer veel jongeren van tussen de 14 en 18 jaar zonder begeleiding naar het land. Ze vluchtten voor de pogroms in Oost Europa. Zij leefden in communes en werkten in de wegenbouw, droogleggen van moerassen langs de kust en bouwden nieuwe nederzettingen. Ook de immigratie van Duitse Joden in de jaren ’30 kwamen zelfs kinderen van 12 – 14 jaar oud zonder begeleiding naar het land, en werden in de kibboets en speciale kinderdorpen opgevangen. Hun ouders stuurden ze weg uit angst voor het naziregime. Hetzelfde gebeurde ook na de oorlog met de illegale immigratie naar Palestina. Ik heb een verhaal gelezen over een jongen van 15 jaar oud die op 14 juli 1946 uit Antwerpen vertrok met het schip “Ha’Chayal Ha’Ivrie’ (De Hebreeuwse soldaat). Hij kwam in de havenstad Haifa op 31 juli 1946 en werd door de Britten gevangen genomen en naar het interneringskamp Atlit gebracht. In de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948 sneuvelde hij in Nabi Samuel in de buurt van Jeruzalem. Hij was 17 jaar oud. Hij was niet de enige minderjarige soldaat in deze oorlog. Men kan de overwinning van de Israëlische leger in die tijd in een woord schetsen: EEN WONDER!. Het was een wonder die geschiedde op een Kalvinistische wijze: een wonder die bereikt werd door bloed zweet en tranen.

    Like

Reacties zijn gesloten.