Oplossing: Een los van Abbas onafhankelijk Israëlisch beleid voeren ten aanzien van Gaza

Gaza is een vijandelijke staat. We moeten reageren op elk raket- en mortiervuur ​​en de tunnels vernietigen, maar we kunnen ons beleid niet volledig baseren op stokken zonder wortels en we kunnen niet vertrouwen op Abbas om de strook met de wortels te voorzien.

Plaatje hierboven: Een dag aan het strand in Gaza. Op zich wel opmerkelijk want volgens internationale ‘vredesactivisten’ hebben de meeste Gazanen nog nooit de zee gezien en zijn ze ook nooit op een strand geweest [beeldbron: IsraelStreet.org]

De recente woeste toespraken Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoirteit (PA), zijn crisis met de Vereigde Staten en de toenemende erkenning dat er geen politieke oplossing is voor het Israëlisch-Palestijns conflict, hebben geleid tot aannames omtrent een te verwachten ineenstorting van de Palestijnse Autoriteit of op zijn minst een ineenstorting van de bestaande overeenkomsten met Israël.

Dit is niet de eerste keer dat een dergelijke beoordeling is gevormd. In april 2002 lanceerde Israël Operatie Defensief Schild. Dit zijn precies de twee dingen die waarvoor toenmalig minister van Defensie Binyamin Ben-Eliezer (1936-2016) bang was: een ineenstorting van de PA en een ineenstorting van de arrangementen met Israël.

Het gebeurde toen niet en het zal ook nu niet gebeuren. De economische en veiligheidsbelangen die we delen met de PA, in combinatie met de wegen-, water- en elektriciteitsinfrastructuren, zullen een echte crisis voorkomen, ongeacht eventuele politieke verklaringen.

In Gaza daarentegen hebben we te maken met een tegenovergestelde situatie. De economische realiteit in de Strook kan leiden tot een van de volgende twee scenario’s: tot een militair conflict dat vergelijkbaar is met dat in 2014, of erger nog, tot een combinatie van de chaos van de regering en een ernstige humanitaire crisis, die ertoe kan leiden dat duizenden wanhopige inwoners van Gaza het Veiligheidshekken rondom de Strook vertrappelen en zich naar Israël begeven.

Deze gevaarlijke realiteit is ook het resultaat van vijf fouten gemaakt door Israël.

Een eerste fout gebeurde in 2005 toen Israël de Gazastrook ontruimde, maar een diplomatieke stap vermeed die onze verantwoordelijkheid voor de Strook had kunnen wegnemen. Volgens internationaal recht kan een territorium in een van de drie statuscategorieën vallen: een staat (of deel van een staat); een internationaal bestuurd gebied; of een bezet gebied. Als gevolg hiervan wordt Gaza nog steeds gedefinieerd als een gebied bezet door Israël.

De tweede, nog steeds voortdurende fout is dat we formeel niet hebben erkend dat Gaza in alle opzichten een staat is, hoewel het dat in de praktijk wel zo is.

De derde fout is dat aan het einde van Operatie Protective Edge, en in het licht van de internationale bereidheid om bij te dragen aan de wederopbouw van Gaza, we er voorstander van waren dat Egypte de leiding had en de PA het geld ontving, waardoor twee vossen het kippenhok konden bewaken. Als er iemand is die niet geïnteresseerd is in het heropbouwen van Gaza onder de heerschappij van Hamas, dan zijn het de Egyptenaren en Abbas.

De vierde fout is dat we beschikbare oplossingen hebben voorkomen. Turkije, bijvoorbeeld, bood aan om een ​​schip met een enorme stroomgenerator voor de kust van Gaza te plaatsen, wat zou leiden tot een grote toename van de elektriciteitsproductie van de Strook. Deze oplossing kan binnen enkele weken volledig zijn geïmplementeerd, maar deze is niet goedgekeurd.

De vijfde fout is dat we Abbas blijven dienen, die een cynische economische oorlog voert tegen Hamas, maar het resultaat is dat er geen elektriciteit of water is, er een riooloverstroming is en de werkloosheid groeit.

We moeten een onmiddellijke, fundamentele verandering in onze aanpak aanbrengen en een strategie met zeven principes aannemen:

  1. een, de erkenning bevorderen dat Gaza een staat is;
  2. twee, erkennen dat de regering van Gaza zal worden bepaald door haar inwoners (in dit stadium is Hamas de legitieme heerser);
  3. drie, erop dringen aan dat de giften voor de wederopbouw van Gaza worden overgedragen aan de regering van Gaza;
  4. vier, bepalen dat de meeste donaties zullen worden gebruikt voor de aanleg van infrastructuur voor elektriciteit, water en riolering;
  5. vijf, het eens worden over de bouw van een zeehaven in Gaza;
  6. zes, dubbele Israëlische elektriciteits- en watervoorziening naar de strip tot de infrastrctures zijn gemaakt;
  7. en zeven, druk zetten op de Egyptenaren om duizenden inwoners van Gaza door Egypte te laten reizen op weg naar hun werk in Arabische landen.

Gaza is een vijandelijke staat. We moeten reageren op elk raket- en mortiervuur ​​en de tunnels vernietigen, maar we kunnen ons beleid niet volledig baseren op stokken zonder wortels en we kunnen niet vertrouwen op Abbas om de strook met de wortels te voorzien.

Abbas ‘aankondiging dat hij van plan is om de overeenkomsten van de PA met Israël te annuleren, is een gelegenheid om een ​​onafhankelijk Israëlisch beleid tegenover Gaza vorm te geven en op te houden rekening te houden met de Palestijnse wens dat Gaza en de Westelijke Jordaanoever één politieke entiteit zullen blijven.

door Giora Eiland

Majoor-generaal (op rust) Giora Eiland is een voormalig hoofd van Israël’s Nationale Veiligheidsraad


Bronnen:

♦ naar een artikel van Giora Eiland “An independent Israeli policy vis-à-vis Gaza” van 22 januari 2018 op de site van Ynet News (Yediot Ahronot)

Advertenties