Veel Joden lijken wel op een andere planeet te leven…

“Maar waarom moet hij provocaties maken met deze verklaringen van hem?!” Ik was geschokt toen ik hoorde dat deze zin werd uitgesproken door mijn Joods-Amerikaanse familieleden. Ja, ze hadden het over Trump (die ze haten) en over de Verklaring van Jeruzalem.

Plaatje hierboven: Jeruzalem, 22 mei 2017. President Donald Trump stopt een briefje tussen de voegen van de monumentale stenenmuur van de Kotel (Klaagmuur), aka de westelijke muur van de Tempelberg [beeldbron: J-Post]

Ik hou van mijn familieleden maar ze leven in een heel ander universum dan ik. Langzaam en voorzichtig legde ik uit dat een verklaring geen geweld uitlokt. Het kan een excuus zijn voor gewelddadige mensen om geweld te ontketenen, maar een verklaring creëert eigenlijk geen geweld.

Zou iemand de bewering accepteren dat de Kristallnacht het resultaat was van een Joodse provocatie? Natuurlijk niet! De Kristallnacht was het resultaat van antisemitische propaganda en de regering vergoelijkte de stemming en stuurde de boodschap dat geweld tegen Joden volkomen acceptabel en zelfs wenselijk was … Er is geen verschil tussen dat en de Arabische “Dagen van Woede”.

Anders gezegd is dit zowel Joden-hatend als racistisch tegen Arabieren. Het excuseert geweld tegen Joden, alsof het een legitiem antwoord  is dat kon verwacht worden EN het houdt in dat Arabieren een soort onder-mensen zijn, niet in staat om zelf te beslissen wanneer en waar ze woedend om zijn, alsof ze niet de vaardigheid hebben om rationeel te denken of hun impulsen te beheersen die van alle andere mensen op de aardbodem wordt verwacht.

“Maar wat brengt het bij om te stellen dat Jeruzalem de hoofdstad van Israël is? Het is toch zo, dus waarom moet hij het zeggen?” Nogmaals, verschillende planeten. Het is duidelijk dat Jeruzalem de hoofdstad van Israël is. Jeruzalem is al 3000 jaar het hart van Zion, niet alleen de laatste 70 jaren sinds de heroprichting van de Joodse staat.

Het is belachelijk en (hoewel ik dit woord niet lichtvaardig gebruik) kwaadaardig spel gespeeld door naties die ambivalent zijn over het bestaan ​​van het Joodse volk, alsof doen alsof onze hoofdstad niet onze hoofdstad is ertoe zou kunnen leiden dat het Joodse volk zich realiseert dat we als onwettig worden beschouwd en dat we daarom de wereld een plezier moeten doen en we gewoon van deze aardbol moeten verdwijnen.

Verklaren dat “Jeruzalem de hoofdstad van Israël is en de eeuwige hoofdstad van het Joodse volk”, is in feite een verklaring die zegt dat: “het Joodse volk is hier om te blijven. De Joden gaan niet weg. Nooit meer.” Wanneer de supermacht van de wereld dit zegt tegen de andere naties op de planeet dan is dat belangrijk.

Om de een of andere reden blijven mijn dierbare familieleden me vertellen over de blanke supremacistische rally in Charlottesville (van 12 augustus 2017) en hoe vreselijk het was om mensen te zien marcheren met fakkels en te schreeuwen: “Joden zullen niet in onze plaats komen!” (Jews will not replace us!).

Het feit dat iemand het redelijk zou vinden openlijk dergelijke slogans te reciteren zijn indicatief voor de verontrustende trend van openlijk antisemitisme dat sociaal aanvaardbaar wordt. Dit verbleekt echter in vergelijking met de daadwerkelijke aanvallen op de Joodse natie en het ondermijnen van Joodse legitimiteit en soevereiniteit in ons eigen land, in de hoofdstad van ons eigen land.

De stemmen tegen Israël in de VN, de verklaringen dat Jeruzalem niets met Joden te maken heeft, dat de Tempelberg en Hebron niet Joods zijn, zijn van veel meer belang dan zelfs een paar honderd schreeuwende fakkel-demonstranten, hoe eng ze ook zijn. Het gevoel zich bedreigd te voelen is niet hetzelfde als een echte aanval. Hoewel ik de afkeer begrijp die velen voelen tegenover president Trump, is hij tenslotte toch de president van de Verenigde Staten, kwam de verklaring over Jeruzalem eigenlijk uit zijn mond en de verklaring zelf is belangrijk – niet alleen voor het Joodse volk maar voor de hele wereld.

Er vindt een verschuiving plaats. Mijn Amerikaanse familieleden lijken zich niet te realiseren hoe diep de verandering al is. Iraniërs zijn de straat op gegaan om te eisen dat hun regering hun geld in hen investeert, in plaats van de oorlog in Syrië of in Hamas in Gaza. Ze willen eten, banen en hoop. De oorlog tegen de Joden is daarmee vergeleken niet langer interessant.

Voor de eerste keer vragen Arabische landen, zoals Saoedi-Arabië, openlijk: “Waarom zouden we onszelf in het Palestijnse probleem moeten investeren? Laten we eens kijken hoe we ons eigen leven kunnen verbeteren.” Denkt u echt dat de verschuiving in het Amerikaanse beleid hier niets mee te maken heeft?

Als Amerikaans staatsburger werd ik opgevoed om te geloven dat Amerika een kracht voor het goede in de wereld is. Als een Israëliër voelde ik me verraden door het land van mijn geboorte, door het beleid van zijn gekozen politici die mijn leven en dat van mijn vrienden en familie in gevaar hebben gebracht.

Gedurende vele jaren stond Amerika aan de verkeerde kant van de geschiedenis, niet alleen met betrekking tot Israël, maar met betrekking tot buitenlands beleid over de hele wereld. Hier zijn slechts een paar voorbeelden:

  • Afzetten van Moebarak om de regering van Morsi en diens Moslim Broederschap te steunen in Egypte;
  • Aan het volk van Egypte vertellen, die geen islamitisch bestuur wilden, dat ze niet het recht hebben om te demonstreren tegen de Morsi-regering;
  • Aan Sisi vertellen dat het bombarderen van ISIS terroristen die Egyptische christenen afslachtten, verkeerd was;
  • Stil blijven als de bevolking van Iran vrijheid eiste en op straat werd vermoord door haar eigen regering. Deze stilte rechtvaardigen met de verklaring: “we willen ons niet bemoeien met de interne aangelegenheden van andere landen”;
  • Het Iraanse nucleair akkoord. (Als Saoedi-Arabië en Israël het eens zijn dat iets héél slecht is, dan weet je dat het inderdaad héél slecht is);
  • Een vacuüm creëren dat de opkomst van ISIS mogelijk maakte;
  • Libië destabiliseren. Wapens leveren. Benghazi. De mensenhandel en slavenhandel negeren;
  • De Koerden in de steek laten;
  • De oorlog in Syrië en Irak – duizenden mensen in Syrië en Irak werden gefolterd en vermoord, miljoenen werden ontworteld, de genocide op de Yezidi’s, de sex slavenhandel…;
  • Jemen;
  • Nigeria;
  • de Krim;
  • enz.

De lijst gaat maar door en dat is zonder een beleid te vernoemen dat rechtstreeks Israël treft en ons leven in gevaar brengt. Mijn familieleden zijn niet de enige Joden die ik hoorde commentaar leveren over hoe vreselijk Trump wel is en smachten naar de waardigheid en welsprekendheid van de politici die voor hem kwamen. Ik las een verklaring van een progressieve Joodse groep over hoe “we ons moeten losmaken van Trump of dat het ons (de Joodse gemeenschap) enorme schade zal berokkenen.”

Nogmaals, verschillende planeten. In mijn wereld heet enorme schade: de duizenden mensen die zijn gemarteld en vermoord in Irak, Syrië en Jemen. De miljoenen die zijn ontheemd en de daaruit voortvloeiende migrantencrisis. In mijn wereld heet enorme schade: de Perzen die wilden bevrijd zijn van de Ayatollahs van Iran en werden neergeschoten in de straten omdat toen (in tegenstelling tot nu, godzijdank) Amerika bleef zwijgen.

In mijn wereld heet enorme schade: wanneer wordt Israël gedwongen om staakt-het-vurens te accepteren, terwijl het land wordt aangevallen door Hamas. De lichamen van Hadar Goldin en Oron Shaul werden gegijzeld door Hamas alleen maar om hun ouders te martelen. Iran aan onze grenzen. Iran bewapent Hezbollah en Hamas bereidt zich voor om opnieuw ten strijde te trekken tegen de enige Joodse staat. Maar dat ben ik gewoon.

door Forest Rain


Bronnen:

♦ naar een artikel van de Amerikaanse blogger Forest Rain “Jews from a different planet” van 9 januari 2018 op de site van Inspiration from Zion: This is a Love Story

 

Advertenties