Bestaat er een verschil tussen anti-Zionisme en antisemitisme? Neen, geen enkel

Wie nuchter en objectief de geschiedenis van de Israëlisch-Arabische oorlogen van vroeger tot nu bestudeert, kan niet anders stellen dat tussen anti-Zionisme en antisemitisme geen enkel verschil bestaat.

Plaatje hierboven: Ultra-Orthodoxe Joodse aanhangers van Neturei Karta verbranden een Israëlische vlag op de Onafhankelijkheidsdag in de wijk Mea Shearim van Jeruzalem op dinsdag 1 augustus 2013 [beeldbron: AP/Sebastian Scheiner]

Beide begrippen lopen naadloos in elkaar over en zijn in de meeste Arabische landen en in de moslimwereld tot in Iran eenvoudigweg synoniemen van elkaar zoals de twee kanten van dezelfde munt.

Enkel westerlingen trachten die twee begrippen uit elkaar te houden, vooreerst door een chronisch gebrek aan feitelijke kennis van de geschiedenis van het land en zijn bewoners en voor een ander deel als gevolg van een schuldgevoel jegens de Joden omtrent de Shoah tijdens WOII.

Maar of het nu gaat om Israëliërs, Joden of Israëlieten – noem het Bijbelse volk van Israël zoals je wilt – het draait vroeg of laat onvermijdelijk uit op Jodenhaat gevolgd door discriminatie, vervolging en moord. Dat is geen bepaald ‘gevoelen’ maar geconcludeerd uit de nuchtere historische feiten.

Zelfs de Joden die zich hartstochtelijk scharen achter progressieven en/of Palestijnse arabieren en of zich tegen Israël an sich keren (plaatje bovenaan; Neturei Karta bv.) , moeten zich realiseren dat ook voor hen aan het einde van de weg, het schavot wacht. Want als er moet worden vervolgd en gemoord staan altijd en alle Joden op de eerste rij en zijn ook alle Joden gelijk. “Als er gehakt wordt vallen er spaanders”, en die spaanders zijn altijd en overal de Joden en sinds 1948 hun staat “Israël, de Jood onder de naties”.

Hitler vermoordde ook elke Jood, of dat nu om een hoge pief ging, een geassimileerde Duitse generaal, een zwaar gedecoreerde oorlogsheld  of bankier, dan wel om een eenvoudige Joodse bakkersgast of marktkramer, allemaal gingen ze voor de bijl in KZ Auschwitz-Birkenau of in een van de vele andere nazi-kampen. Of zoals zijn rechterhand Rijksmaarschalk Goering het ooit definieerde: “Wie Jood is bepaal ik!” (“Wer Jude ist, bestimme ich!”) of vrij geïnterpreteerd: “Wie dood moet bepaal ik!”

Dominee Martin Luther King gaf al in de jaren 1960 van de 20ste eeuw een eenvoudig maar duidelijk antwoord op deze vraag en zei: “Wanneer mensen kritiek uiten op Zionisten, bedoelen ze de Joden.” (“When people criticize Zionists, they mean Jews.”) Inderdaad, zo is dat. Tenslotte is feitelijke doelwit van de anti-Zionist, de Jood, en of dat dat nu een communist, een kapitalist of een armoezaaier is, een fascist, een Zionist of een anti-Zionist is, dat speelt helemaal geen rol.

In het Midden-Oosten maken ze dat verschil ook niet en het is toch tenslotte dààr dat de oorlog wordt uitgevochten. Alhoewel we de laatste jaren helaas moeten vaststellen dat behoorlijk wat migrante moslim arabieren het conflict, antisemitisme en anti-Zionisme incluis, naar hun nieuwe land van vestiging wensen te importeren.

Maar die zijn nog niet klaar met ons, wij, de Zionisten!

door Brabosh

Advertenties