Mahmoud Abbas gaat zijn 14de jaar in als corrupte kleptomane president van de PA

Op 9 januari 2018 vierde de Palestijnse president Mahmoud Abbas het einde van het 13de jaar van zijn officieel 4-jarige ambtsperiode, die tevens het begin markeerde van het 14de jaar van zijn islamistisch geïnspireerde kleptomane autocratische nepstaat.

Plaatje hierboven: Het Arendsnest van Abu Mazen op de Obersalzberg nabij Ramallah, aka het nieuwe presidentieel paleis van de Palestijnse leider Mahmoud Abbas. Kostprijs: meer dan 13 miljoen dollar, inboedel, beveiliging en luxe niet meegerekend. “Alle macht corrumpeert,” zei Montesquieu drie eeuwen geleden [beeldbron: Dagen.no]

Begin 2005, twee maanden na de dood van Yasser Arafat, werd Abbas met 62 procent van de stemmen verkozen als diens opvolger. Het resultaat van de laatste presidentsverkiezingen in de PA, was mede het gevolg van de boycot van Hamas (en andere Palestijnse milities) van de verkiezingen.

Echter, een jaar later won Hamas op 25 januari 2006 de laatste parlementsverkiezingen in al de Palestijnse gebieden. Sindsdien werden er geen verkiezingen meer gehouden en is Abbas tot op vandaag de zichzelf gekroonde keizer van de PA en blijft hij koppig zitten waar hij zichzelf heeft gezet. Straks, in maart a.s., wordt de keizer van de PA 83 jaar oud.


Op deze dag in januari 2005 werd Mahmoud Abbas tot president van de Palestijnse Autoriteit (PA) gekozen. In zijn inaugurele rede begroette Abbas de “vreedzame overdracht van autoriteit” en beloofde om “het hervormingsproces te starten … om de fundamenten te leggen van de Palestijnse staat waarnaar we streven”.

Na een decennium van bestuur met ijzeren hand van het regime van Yasser Arafat  – met zijn latere jaren gekenmerkt door een gewapende Palestijnse opstand – leek Abbas een frisse wind. Maar nu hij het veertiende jaar van zijn presidentiële ambtstermijn van vier jaar ingaat, is het duidelijk dat Abbas veel van zijn toezeggingen heeft verloochend en de crisis van corruptie en autocratie binnen de Palestijnse Autoriteit nog heeft verergerd.

Mahmoud Abbas (L) staat aan de kant toe te kijken wanneer Mohammed Dahlan, voormalig minister van Binnenlandse Veiligheid, de hand schudt van de Palestijnse president Yasser Arafat. Abbas had zonet de eed afgelegd als de eerste premier van de PA, Ramallah, woensdag 30 april 2003 [beeldbron: EPA]

Toen Abbas in 2003 tot de allereerste premier van de PA werd benoemd, was het omdat Arafat onder sterke externe druk stond om de macht te verdelen en het Palestijnse politieke toneel te verbreden. Abbas was criticus van Arafat en omringde zich met gelijkgestemde reformisten, zoals de Westerschoolse econoom Salam Fayyad. Het was deze contrasterende benadering van Arafat die hem geliefd maakte bij de Palestijnse politieke elite en in het Westen.

Nadat Arafat in november 2004 was gestorven en Abbas in januari 2005 het presidentschap had overgenomen, verhoogde Abbas het platform voor institutionele opbouw van Fayyad tot een nationale topprioriteit. Toch bracht Abbas ook zijn eigen stijl van nepotisme met zich mee. Toen de hervormingsagenda van Fayyad te dicht bij hem kwam – met name toen hij het bod van Abbas om de Verenigde Naties uit te nodigen – werd hij zonder pardon gedwongen uitgeschakeld.

Toegegeven, Abbas’ enige ernstige experiment met politieke hervormingen was een mislukking. Hij beloofde parlementsverkiezingen te houden tijdens zijn inaugurele rede in 2005, maar bij die verkiezingen zag hij de Palestijnen stemmen naar zijn rivalen in Hamas gaan. Die verkiezingen vormden de aanzet tot een burgeroorlog in 2007, waarbij Abbas de Gazastrook verloor, een aardschok die zijn presidentschap sindsdien heeft gedicteerd.

Sindsdien heeft Abbas zich steeds meer bemoeid met het maatschappelijk middenveld, de vrijheid van meningsuiting onderdrukt en de activiteiten van zijn politieke rivalen beperkt. Toen duizenden PA-leraren de straat op gingen om te protesteren tegen hun arbeidsomstandigheden, arresteerden de PA-troepen van Abbas de leiders en blokkeerden hun protestroutes.

Toen de kritiek op zijn presidentschap snel online toenam, voerde Abbas een draconische cybercriminaliteitswetgeving uit die hem in staat stelt iedereen die op de sociale media kritiek op hem heeft, te arresteren. En wanneer leden van zijn eigen Fatah-factie zijn heerschappij betwistten, zuiverde hij ze summier weg uit de rangen van de partij.

Het resultaat was politieke achteruitgang op de Westelijke Jordaanoever. Abbas heeft Arafat overschaduwd zowel als president van de PA en, aantoonbaar, in autocratische stijl. Hij is slechts verantwoording verschuldigd aan een paar Palestijnen.

Indien westerse ambtenaren hopen vooruitgang te boeken bij het Israëlisch-Palestijnse vredesproces, moeten ze beginnen met het zoeken naar nieuwe hervormers om de agenda voor institutionele opbouw nieuw leven in te blazen. Ze dienen Abbas ook ter verantwoording roepen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Grant Rumley “Thirteen Years into the Abbas Presidency, Corruption and Autocracy Dominate the West Bank” van 9 januari 2018 op de site van Foundation for Defense of Democracies

 

Advertenties

Een gedachte over “Mahmoud Abbas gaat zijn 14de jaar in als corrupte kleptomane president van de PA

  1. Geef hem eens ongelijk.
    Europa adoreert hem.
    Obama vereerde hem.

    Deze charlatan die als als een waardig dictator zonder land keizerlijk word ontvangen in alle landen & koninklijke hoven.

    De man lacht zich kapot. Hij komt overal mee weg.

    Trump begrijpt hoe hij in elkaar zit en stuurt hem voorlopig terug in zijn hok…..een mooi, duur & exclusief hok, betaald door de EU/US belastingbetaler.

    Trump word verguisd, Netanyahu word verguisd maar niet deze charlatan.

    Vraag is hoezo?
    Antwoord: Hij staat aan de frontlinie tegen Israel, de Joodse staat.

    Zolang de Palestijnse Arabieren niet de moed hebben tegen dit soort onderdrukkers in opstand te komen zitten ze vast aan deze naakte keizer met een boel geroofd geld in buitenlandse banken.

    Like

Reacties zijn gesloten.