Waarom UNRWA, de VN organisatie voor Palestijnse ‘vluchtelingen’ moet opstappen

 

UNRWA biedt gezondheidszorg, onderwijs en sociale uitkeringen aan ongeveer 5 miljoen mensen met de Palestijnse vluchtelingenstatus. Het kreeg zijn mandaat om tijdelijk hulp te bieden aan de 600.000 tot 700.000 Arabieren die door de oorlog in 1948 waren ontheemd volgens Resolutie 302 van de Algemene Vergadering van de VN van 1949. In de resolutie wordt opgemerkt dat

…blijvende steun voor de opvang van de Palestijnse vluchtelingen is noodzakelijk om situaties van verhongering en angst onder hen te voorkomen en om de voorwaarden voor vrede en stabiliteit te bevorderen, en dat er in een vroeg stadium constructieve maatregelen moeten worden genomen met het oog op de beëindiging van internationale bijstand voor hulp.

De resolutie bevatte geen criteria om in aanmerking te komen voor de vluchtelingenstatus. Dit werd blijkbaar besloten door het UNRWA-kaderpersoneel zelf. Maar de criteria werden gekozen op een manier die in tegenspraak zijn met de doelstellingen van de resolutie. In plaats van zodanig gestructureerd te zijn dat de vluchtelingen uiteindelijk gespeend zonder de internationale verder konden, werd in tegenstelling de definitie van vluchteling, de acties van het agentschap en het gedrag van de gastlanden waar de vluchtelingenkampen zich bevonden, alles dusdanig in werking gesteld om de grootst mogelijke vluchtelingenpopulatie te creëren – en een populatie die zonder beperking zou blijven toenemen.

UNRWA definieerde een vluchteling als iemand die vóór 1948 werd ontheemd na slechts twee jaar verblijf in Palestina, het maakte de vluchtelingenstatus erfelijk zonder een beperking van het aantal generaties en betaalde welvaartsuitkeringen afhankelijk van de gezinsgrootte. Deze omstandigheden zorgden voor de voortdurende toename van een afhankelijke bevolking. Tegenwoordig zijn er ongeveer 5 miljoen mensen met de Palestijnse vluchtelingenstatus: vluchtelingen, hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Niet alleen zijn er meer en meer vluchtelingen gecreëerd, hun levenskwaliteit is erbarmerlijk. De gastlanden (Libanon, Syrië, Gaza, Jordanië, Palestijnse Autoriteit) beperkten de mobiliteit van de vluchtelingen, eisten dat ze op specifieke locaties woonden en beperkten in sommige gevallen de beroepen die ze mochten uitoefenen. Vluchtelingenkampen – vandaag een aantal ter grootte van een stad – werden opzettelijk verwaarloosd.

In de jaren zeventig probeerde Israël de omstandigheden in sommige van de kampen die onder zijn controle kwamen te verbeteren, maar werd dit door de PLO verhinderd. Op plaatsen waar er beperkingen zijn op werkgelegenheid zoals Libanon, of plaatsen zoals Gaza waar de economie bijzonder zwak is, hebben jonge mannen geen vooruitzichten op werk. UNRWA zelf is een belangrijke werkgever van vluchtelingen; ongeveer 97% van zijn werknemers is Palestijns. In Gaza is een van de enige andere opties om toe te treden tot de ‘veiligheidstroepen’ van Hamas of een van de andere gewapende milities.

Het is niet verwonderlijk dat de UNRWA-scholen haat tegen Israël leren en de Palestijnse thema’s van onteigening en wraak koesteren. De installaties in Gaza zijn gebruikt om wapens op te slaan, volgens de meestal juiste veronderstelling dat de IDF hen zal sparen.

De meeste mensen die voorstander zijn van het voortbestaan ​​van de staat Israël zijn het erover eens dat UNRWA een bureau is dat is ontworpen om het conflict te bestendigen, niet om het te verbeteren. En toch zijn de Israëlische functionarissen – in het bijzonder de IDF – en de belangrijkste pro-Israël organisaties in de VS altijd teruggegaan van het inzetten van het enige wapen dat verandering daadwerkelijk kon forceren, wat betekent snijden in het budget van honderden miljoenen dollars die ze jaarlijks van de VS krijgen, de grootste donor van UNRWA.

Dit komt omdat de IDF (AIPAC volgt de leiding van de Israëlische regering, die op zijn beurt die van de IDF volgt) de status-quo beschouwt als de minst slechte van alle mogelijke alternatieven. Als UNRWA wegging, wie zou 5 miljoen afhankelijke Arabieren voeden, onderwijzen en verzorgen? Zou de IDF zelf de leiding moeten nemen? UNRWA-scholen leren anti-Zionisme, maar wat leren de scholen van Hamas of de Islamitische Staat? Zou de humanitaire toestand van de vluchtelingen nog verder afnemen en zo ja, zou dit instabiliteit en terrorisme teweegbrengen?

De IDF en de Israëlische regering hebben niet het onbekende willen binnengaan, geven de voorkeur aan de duivel die zij kennen boven degene die zij niet kennen, en de VS hebben hun voorbeeld gevolgd. Maar de eenvoudige Malthusiaanse wiskunde bewijst dat deze status-quo onhoudbaar is. De VS, EU en andere donoren kunnen niet blijven voldoen aan de behoeften van een geometrisch toenemende bevolking. En hoewel Israël misschien het gevoel heeft dat doorgaan met het afkopen van de Palestijnen in haar nationaal belang is, is het voor de VS en anderen niet vanzelfsprekend dat het in de hunne ligt.

Maar er is, of zou moeten zijn, een veel groter probleem vanuit het Israëlische oogpunt. En dat is dat de definitie van UNRWA die in hoge mate anti-Israël is. Het is de belichaming van het Palestijnse ‘recht op terugkeer’, krachtens zijn erfelijke definitie van ‘Palestijnse vluchteling’.

Het belangrijkste struikelblok om een ​​einde te maken aan het conflict tussen Israël en de Arabieren (de Palestijnen en anderen) is de eis dat de ‘vluchtelingen’ aandringen om ‘terug te keren’ naar ‘hun huizen’. Deze claim onderscheidt ons conflict van talloze territoriale geschillen. over de hele wereld. Het is dat wat het geschil niet over de grenzen maakt, maar over het feitelijke bestaan ​​van onze staat.

Het Palestijnse verhaal van onteigening wordt geschraagd door deze massieve VN-onderneming om te handhaven wat in feite een natie in ballingschap is, een land dat wacht om zijn kettingen te vebreken en uit te breiden naar wat het ziet als zijn land, zijn tijdelijke Joodse indringers verdrijvend. Het is niet verrassend dat de Palestijnen van de VN verwachten dat ze Israël dwingen hun alles te geven wat ze tijdens onderhandelingen vragen – het voldoet immers al bijna 70 jaar aan hun fysieke behoeften.

Om het conflict te beëindigen zonder de vernietiging van een of beide partijen, moet elke onderhandeling op de werkelijkheid zijn gebaseerd. Maar dankzij de UNRWA en hun andere bondgenoten hebben de Palestijnen fantasieën ontwikkeld. Twee van de onderwerpen van deze fantasieën zijn Jeruzalem en het ‘recht op terugkeer’. Het fantastische Palestijnse geloof dat zij de heilige plaatsen in Jeruzalem zullen bezitten en dat de ‘vluchtelingen’ zullen ‘terugkeren’ naar Haifa, Yafo, Acco en andere plaatsen die het onmogelijk maken om het conflict vreedzaam te regelen.

President Trump lijkt te denken, zoals zijn ministerie van Buitenlandse Zaken dat niet doet, dat een omschakeling van fantasie naar realiteit een positief effect kan hebben. Ik denk dat hij gelijk heeft. In ieder geval is het zeker waar dat het zich overgeven aan de Palestijnse fantasieën tot nu toe diep onproductief is geweest.

Hoewel het niet een toereikende voorwaarde is voor een eventuele vreedzame regeling, is het een noodzakelijke voorwaarde dat de Palestijnen afstand doen van hun fantasieën. En de enige manier om de ‘terugkeer’-fantasie te verliezen, is het concept van een permanente vluchtelingenbevolking te beëindigen. Als er geen vluchtelingen zijn, kan er geen sprake zijn van ‘recht op terugkeer’. Dat betekent dat de UNRWA en haar grondbeginsel van de status van erfelijke vluchteling ook moeten worden beëindigd, ook al is het proces enigszins ongemakkelijk – en dat zowel voor de Palestijnen als voor Israël. Er kan een manier worden gevonden om de humanitaire hulp langzaam af te bouwen, maar het ideologische principe moet nu veranderen.

Mogelijk zullen de economische feiten van het leven en enkele van de geostrategische veranderingen in het Midden-Oosten die recent onder stoom zijn geraakt, dit mogelijk maken in de nabije toekomst. En dan, misschien over een paar generaties, kunnen we nadenken over de mogelijkheid van een daadwerkelijke vrede tussen de Joden en de Arabieren.

door Vic Rosenthal


Bronnen:

♦ naar een artikel van Vic Rosenthal “Why UNRWA has to go” van 8 januari 2018 op de site van Abu Yehuda

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s