Groot-Brittannië, waar links anti-Zionisme naadloos overgaat in onvervalst antisemitisme

Enkele maanden terug zei Nigel Farage, de rechtse politicus die de Brexit instigeerde, in een interview dat de ‘Joodse lobby’ Amerikanen meer zorgen zou moeten baren dan de Russen. “Er zijn andere zeer krachtige lobby’s in de Verenigde Staten van Amerika en de Joodse lobby, met zijn banden met de Israëlische regering, is een van die sterke stemmen,” kakelde Farage.

Plaatje bovenaan: Britse Joodse-orthodoxe familie, Naftali en Miriam Noe met hun kinderen, op het strand van Canvey Island aan de  monding van de rivier de Thames, G-B [beeldbron: Jewish Chronicle]

Maar wij, Britse Joden, zijn het gewend om het van alle kanten te krijgen en het linkse antisemitisme is recent veel prominenter aanwezig dan de rechtervleugel. Twee jaar geleden werd Jeremy Corbyn, een veteraan parlementslid van de harde linkerzijde van de socialistische Britse Labour Party, zijn onwaarschijnlijke leider in een van de seismische afwijzingen van centristische establishmentpolitiek die de afgelopen jaren de westerse democratieën door elkaar heeft geschud.

Corbyn is een oude rot in de anti-Amerikaanse en anti-Israëlische politiek. Hij was voorzitter van de Stop The War Coalition (die zich verzet tegen elke oorlog die Amerika, Groot-Brittannië of Israël voert, maar geen enkele andere); is een beschermheer van de Palestine Solidarity Campaign; en schreef jarenlang een column voor de communistisch uitgelijnde Morning Star-krant. Als je denkt aan Tony Blair wanneer je denkt aan de Britse Labour Party, denk dan nog eens goed na. Dat feest is voorbij.

Aantijgingen van antisemitisme in de Labour-partij kregen een sneeuwbaleffect onder het bestuur van Corbyn en Joodse kiezers hebben het feest grotendeels achter zich gelaten. De Facebook-groepen en Twitter-feeds van Corbynite Labour-aanhangers bevatten bekende ideeën over Zionistische (of soms joodse) politieke manipulatie en financiële macht. Denigratie van de Holocaust en vergelijkingen van Israël met Nazi-Duitsland zitten naast complottheorieën over de Rothschilds en beweert dat de terroristische aanslagen in Europa in feite door de Israëlische Mossad worden uitgevoerd.

Dit soort politiek zou Amerikaanse lezers bekend moeten voorkomen. De beslissing van de Chicago Dyke March in juni om Joodse demonstranten die een regenboogvlag droegen met een Davidster te verdrijven, komt precies van deze mindset. Op dezelfde manier, toen de Brown University-student Benjamin Gladstone vorig jaar in de New York Times schreef dat hij herhaaldelijk uit anti-racistische of vluchtelingenondersteunende activiteiten werd geschrapt omdat hij met reguliere Joodse organisaties werkte, heeft dit een snaar geraakt bij Britse studenten van de Universiteit van Oxford Labour Club die door hun collega’s die Labour-supporting ondersteunen, werden ontslagen als ‘Zios’ (aanhangers van het Zionisme).

Wat degenen die beweren dat ze enkel anti-Zionistisch maar niet antisemitisch te zijn, zich niet realiseren – of gewoon niet erkennen – is dat obsessief anti-Zionisme onvermijdelijk antisemitische uitkomsten genereert. Er is een politieke cultuur van radicaal links die het Zionisme beschouwt als inherent racistisch en vijandig staan tegenover iedereen die het zou kunnen steunen. Joden worden – tenzij ze bereid zijn een politieke test te doen door zich publiekelijk te verzetten tegen Israël – vaak behandeld als politieke vijanden die aan de verkeerde kant staan van elke sociale en politieke scheidslijn.

De basis van deze politieke cultuur is de identiteitspolitiek die klasse geleidelijk heeft vervangen als het dominante paradigma van radicale linkse politiek sinds de jaren zestig. In deze politieke cultuur worden Israël, het Zionisme en de Joden (met uitzondering van die Joden die luidop hun anti-Zionisme uitschreeuwen) gezien als onderdeel van een wereldwijd netwerk van macht, aan de kant van de onderdrukkers tegen de onderdrukten.

In deze kijk op de wereld is Israël uitsluitend een product van het westerse kolonialisme, het Zionisme als uitsluitend een ideologie van raciale en etnische suprematie en Joden zijn te blank en te rijk om ooit aan racisme te lijden. Het ondersteunen van Israël is het ondersteunen van de apartheid en aan de verkeerde kant staan ​​van de vaste kleurlijnen die radicale politiek in toenemende mate afbakenen.

Antisemitisme wordt door velen aan de politieke linkerzijde begrepen als een extreem-rechtse verschijning die meestal in de geschiedenis thuishoort. Een groot deel van de linkerzijde beschouwde het als een anachronisme vóór de opkomst van Trump: gemakkelijk te herkennen als zijnde afkomstig van neo-nazi’s in Charlottesville, maar niet per definitie iets dat ooit zou kunnen bestaan ​​onder de anti-fascisten die zich tegen hen verzetten.

Klagen over antisemitisme aan de politieke linkerzijde en, in plaats van serieus te worden genomen, zal u waarschijnlijk ontslagen worden als een agent van de Israëlische hasbara, cynisch en oneerlijk antisemitisme “bewapenen” voor politieke motieven. Of het maken van ‘stemmingsmuziek’ om Labour-leider Jeremy Corbyn te ondermijnen, volgens de machtigste vakbondsbaas van Groot-Brittannië en Corbyn-bondgenoot Len McCluskey.

Dit linkse anti-Zionistische wereldbeeld worstelt om de feiten en de betekenis van de Holocaust te assimileren in zijn afwijzing van Israël. Het is een strijd die soms behoorlijk creatief moet worden. Een manier waarop mensen het linkse anti-Zionisme proberen te verzoenen met de verschrikkingen van de Holocaust, is een deel van de schuld voor de genocide op de wanhopige en vergeefse pogingen van sommige zionisten om met het naziregime te onderhandelen.

Een andere is dat de Palestijnen zowel de indirecte slachtoffers zijn van de nazi-holocaust als het voorwerp van hun eigen genocide door de nieuwe nazi’s in Israël. Dat deze benadering de geschiedenis vervormt en roekeloos de Joodse gevoeligheden vertrapt, lijkt niet genoeg mensen in dat deel van links te storen.

In Groot-Brittannië heeft het succes van het Corbynite-project om de Labour-partij over te nemen, deze politieke cultuur van de radicale linkerzijde naar de voorgrond getild. Het is geen toeval dat antisemitisme voor het eerst in decennia een nationale politieke kwestie en een verhaal op de voorpagina is geworden in Groot-Brittannië.

De Labour-partij heeft geprobeerd het terugkerende probleem van antisemitisme onder haar leden aan te pakken, maar tot dusverre is dit niet effectief gelukt; en in de aard van het falen ervan ligt de aanwijzing om te begrijpen waarom het zo’n probleem heeft. Haar aanpak was om inlichtingen in te winnen en strengere disciplinaire sancties in te voeren. Vervolgens zijn er de partijleiders en hun periodieke uitspraken over hun verzet tegen antisemitisme.

Dit is allemaal waardevol, maar procedurele maatregelen en generieke verklaringen veranderen niet – kunnen niet – de politieke cultuur aanpakken die de bron is van het antisemitisme van links. Corbyn en zijn collega’s in het partijbestuur hebben deze politieke cultuur niet als een probleem aangemerkt, omdat juist deze cultuur van zovelen hun politieke loopbaan heeft gemaakt. Dus Corbyn veroordeelt antisemitisme en zegt dat het geen plaats heeft in zijn partij, maar hij lijkt nooit te vragen waarom het er in de eerste plaats is.

De maand voordien , op 12 september 2017, publiceerde het Institute for Jewish Policy Research en de Community Security Trust (CST) het grootste onderzoek ooit naar Britse opvattingen over Joden en Israël (voor alle duidelijkheid: ik werk voor CST en was betrokken bij het ontwerpen van dit onderzoek).

Uit de enquête bleek dat hoe meer anti-Israëlische attitudes een persoon heeft, des te groter de kans is dat ze ook antisemitische attitudes hebben. Slechts weinig mensen waren verrast door de bevindingen. De vijandigheid van radicaal links tegen Israël en het Zionisme heeft vruchtbare grond geschapen voor de groei van anti-Joodse antagonisten. Alleen een verandering in de politieke cultuur zal hun aanwezigheid in radicaal-linkse politiek verminderen.

Er is niet veel dat Britse Joden hun Amerikaanse neven kunnen leren. De Verenigde Staten zijn immers de Goldene Medina, terwijl het Anglo-Jodendom reeds lange tijd bekend staat voor zijn bedeesdheid. Maar die Amerikaanse Joden die zich zorgen maken over de toename van linkse vijandigheid tegen Israël en het Zionisme, en het antisemitisme dat er vaak bij komt kijken, zouden er baat bij hebben om naar het oosten over de Atlantische Oceaan heen te kijken om een gevoel te krijgen van wat er komen gaat.

door Dave Rich


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dave Rich “Take It From A British Jew: Anti-Zionism Leads To Anti-Semitism” van 2 november 2017 op de site van Forward

Advertenties

2 gedachtes over “Groot-Brittannië, waar links anti-Zionisme naadloos overgaat in onvervalst antisemitisme

  1. Leren uit het verleden.

    Links/rechts anti Zionisme of Antisemitisme onder welke naam of excuus dan ook, leert ons een ding………

    Beter sterk & gehaat dan zwak & geliefd.

    De Joden in de wereld zijn o.l.v. Israel nog nooit zo sterk geweest…..en dat is maar goed ook, vandaar ook het gekrakeel van de Jodenhaters van links én rechts.

    Dan zijn er nog de Joodse ‘anti Zionisten, de Useful Idiots geliefd onder de Jodenhaters tot ze niet meer van nut zijn en worden uitgespuugd. Dit soort uitschot zou permanent de toegand tot het heilige land geweigerd moeten worden.

    Like

Reacties zijn gesloten.