Antisemitisch anti-Zionisme en de racistische politieke linkerzijde

De categorieën van hedendaags progressief links racisme kunnen opgedeeld worden in:
1) Anti-Blank racisme;
2) Antisemitisch anti-Zionisme en
3) Humanitair racisme.

Terwijl linkse politici in de Verenigde Staten (en in Europa) op zoek zijn naar nazi’s en en KKK-lieden en blanke supremisten en blanke nationalisten en ‘Oud-Rechts’ – wat dat dan ook mag zijn – zich precies onder elk bed verbergen, blijven ze kinderachtig onbewust van het giftige en vijandige racisme dat zich vastbesloten een weg baant door de kern van hun eigen politieke beweging.

Tot ongeveer de verkiezing van Barack Obama – voor wie ik in 2008 heb gestemd – hebben de Verenigde Staten gedurende vele decennia zeer significante stappen gezet in etnische relaties, wat een belangrijke factor was in het verkiezingssucces van Obama. Sindsdien regent het in de Verenigde Staten rasproblemen, zelfs als de erfgenamen van de nalatenschap van Martin Luther King Jr. urineren over die erfenis terwijl ze het ‘sociale gerechtigheid’ noemen.

Sinds 1968 is er niet zoveel raciale tweespalt in de Verenigde Staten geweest en het is grotendeels te wijten aan het feit dat progressieve linksen het in de hoofden van arme ‘zwarte’ kinderen hebben geslagen dat ze onderdrukt worden en dat arme ‘blanke’ kinderen de onderdrukkers zijn. Welke sociale resultaten verwachtten ze dat zou voortvloeien uit onophoudelijke linkse economische rassenhaat in de Verenigde Staten?

Anti-Blank Racisme
Hoewel niemand aan de politieke linkerizjde er ooit wil over praten, is de meest prominente vorm van publiek aanvaardbaar racisme in de Verenigde Staten vandaag anti-blank racisme. Honderden artikelen en andere vormen van media zijn gepubliceerd op linkse locaties, waarbij wordt uitgeschreeuwd hoe vreselijk en racistisch en brutaal, maar toch fragiel, ‘blanke’ mensen wel zijn.

Als een Amerikaanse Jood – en sinds het woord ‘blank’ een racistisch pejoratief is geworden – ben ik er niet eens zeker van dat ik weet wat een ‘blank’ persoon is. Ik weet wel dat ik voortdurend voor zo’n blank persoon wordt aanzien, ondanks het feit dat de wortels van mijn voorouders, samen met bijna alle niet-geconverteerde Joden, teruggaan tot de Levant.

Het fundamentele punt is natuurlijk dat mensen niet kunnen kiezen wie aanvaardbaar wordt bevonden om racistisch tegen te zijn. Of je bent tegen racisme of je bent het niet. Als je beweert dat bepaalde etniciteiten, om historische en socio-economische redenen rond machtsverhoudingen, niet in staat zijn tot racisme, wat denk je dan? – je bent racistisch. Dat wil zeggen, u pint enkele groepen mensen vast aan verschillende ethische normen op basis van hun etnische achtergrond. Excuse me, maar dat is net de definitie van racisme.

De identiteitspolitiek van het westerse links is zowel racistisch als schadelijk omdat het jonge mensen indoctrineert in een politiek perspectief dat individuen plaatst op een etnische en genderrijke hiërarchie van slachtofferschap waarin iemands politieke betekenis, zo niet iemands menselijkheid zelf, afhangt van waar men binnen valt de hiërarchie.

Hedendaagse linker identiteitspolitiek is daarom, in onderscheid met de oud groep van belangengroeperingen, de meest prominente racistische en illiberale politieke beweging in de Verenigde Staten van vandaag. Het is wat ik noem ‘identiteitspolitiek overbereik.’ Het is ook een belangrijke reden, onder andere, waarom Donald J. Trump zo graag in het Oval Office zit.

Antisemitisch Anti-Zionisme
Deze is natuurlijk mijn favoriet. Een van de verbazingwekkende dingen over antisemitisme is dat het, net als een ideologisch virus, het vermogen heeft om te muteren volgens de veranderende aard van zijn politieke omgeving. Als antisemitisme in voorgaande generaties gerechtvaardigd was door begrippen als de Joden die Jezus vermoordden of de Joden Mohammed doodden of het Jodendom het kapitalisme uitvonden of het socialisme uitvonden of de Joden een inferieur en parasitair ras vertegenwoordigden, moeten we vandaag begrijpen dat de Joden inhumaan zijn vergeleken met de zogenaamd inheemse ‘Palestijnse’ bevolking.

Als u uw gemiddelde Amerikaanse democraat zou ondervragen, zouden zij het waarschijnlijk eens zijn dat de historische vervolging van het Joodse volk volkomen ongerechtvaardigd was. De westerse politieke linkerzijde minacht het nazisme en racisme en fascisme, zelfs als ze onnadenkend bepaalde aspecten ervan omhelzen.

Ze zouden het er absoluut mee eens zijn dat de Europese Jodenvervolging in het verleden een groot onrecht was, zelfs als ze ook het hedendaagse westerse linkse antisemitische anti-Zionisme omhelzen. Helaas tonen opiniepeilingen ook aan dat een meerderheid van zelf-geïdentificeerde “Linkse Democraten” de Palestijnse-Arabieren verkiezen en bevoordelen boven de Joden van Israël met een veelvoud van 40 procent boven 33 procent.

Met andere woorden, in de verbeelding van ‘linkse democraten’ – waarmee ze eigenlijk ‘progressieven’ bedoelen of, zoals sommigen zouden zeggen, de ‘regressieve linksen’ – in elke vorige generatie waren de Joden onschuldig en verdienden ze geen intimidatie of vervolging … behalve voor deze. Door een of andere mysterieuze gebeurtenis is het Joodse volk, vandaag, zowel Israëlisch als in de diaspora, in feite schuldig. We waren niet in het verleden, maar we zijn vandaag. Dus, wie kan ‘de Palestijnen’ werkelijk de schuld geven als ze voortdurend proberen om Joden te vermoorden in het hart van de kleine Joodse natie?

Als de internationale gemeenschap de Joodse staat Israël verafschuwt, is het daarom omwille van de Joden zelf, die in het algemeen aandringen op ondersteuning van de vermeende racistische, militaristische staat Israël. Wat dit suggereert, binnen de westers-linkse geest, over de ethiek van het diaspora-Jodendom dat Israël ondersteunt, oogt niet bepaald fraai.

Humanitair Racisme
In Manfred Gerstenfeld’s inleiding van zijn boek Behind The Humanitarian Mask: The Nordic Countries, Israel, and the Jews (2011), wat een wetenschappelijke compilatie is van artikelen gepubliceerd door het Jerusalem Center for Public Affairs (JCPA) en het Friends of Simon Wiesenthal Center for Holocaust Studies, schrijft Gerstenfeld:

“Achter de Scandinavische landen schuilt de rechtschapen schijn en vaak geprezen bezorgdheid om de mensenrechten vaak over donkere houdingen. Het hoofddoel van dit volume is om hun humanitaire masker op te heffen voor zover het Israël en de Joden betreft. Deze vermomming verbergt vele lelijke eigenschappen, waaronder de financiering van demonen van Israël, een valse moraal, verzonnen morele superioriteit en ‘humanitair racisme’.”

De neerbuigendheid en keizerlijke superioriteit van hedendaagse linksen tegenover die van niet-Europese afkomst, met uitzondering van de Joden, is onpeilbaar. De progressieve-linker groep behandelt als een groep alle niet-Europeanen, behalve Joden, zoals kleine kinderen die een schouderklopje en een chocoladekoekje nodig hebben.

Het is, naar mijn inschatting tenminste, de huidige iteratie van negentiende-eeuwse westerse imperiale noties van ‘de last van de blanke man’ en het neemt de vorm aan van het vasthouden van niet-Europeanen aan de ethische normen van minderwaardigen. Op deze manier, Europese historische schuldgevoelens rond kwesties van racistisch Trump feminisme, en zelfs regelmatig menselijk fatsoen, in hoeveel van de schuldgevoelens ‘blanke’ middenklasse mensen beoordelen die in een eerdere generatie ‘onze kleine bruine broers’ zouden hebben genoemd.”

Totdat de westerse politieke linkerzijde verder gaat dan anti-blank racisme, antisemitisch anti-zionisme en humanitair racisme, zal het doorzeefd blijven met hypocrisie en in tegengestelde richting werken aan zijn eigen veronderstelde waarden. Het is heel triest dat meer dan vijftig jaar na Martin Luther King, Jr’s beroemde I Have A Dream-speech op de trappen van het Lincoln Memorial in Washington D.C. dat westers links de vermaningen van King in de goot heeft gesmeten.

Het belangrijkste waar Koning voor stond, was dit:

“Ik heb een droom dat mijn vier kleine kinderen ooit in een land zullen leven waar ze niet zullen worden beoordeeld op de kleur van hun huid, maar op de inhoud van hun karakter. Ik heb vandaag een droom!

Martin Luther King, Jr. stond voor anti-racisme.

De hedendaagse linkerzijde is dat niet.

door Michael Lumish


Bronnen:

♦ naar een artikel “Anti-Semitic anti-Zionism and the Racist Left” van Michael Lumish van 26 december 2017 op de site van The Jewish Press

 

Advertenties

Een gedachte over “Antisemitisch anti-Zionisme en de racistische politieke linkerzijde

  1. Als ik lees over Antisemitisch anti-zionistisch en de racistische politieke linkerzijde, dan denk ik. Jullie hadden een keer de kans gehad zo veel mogelijk mensen te vermoorden. De nazi’s waren jullie geestverwanten. Maar dat is voorbij!!!! Het is te laat! De Zionisten geloven nu behalve in God, ook in wapens, technologie en vooral de wetenschap. Hun visie is Darwinistisch. Men moet de vijand 24 uur per satellieten monitoren. De wapens moeten de meest geavanceerd zijn en de soldaten hoog opgeleid. Jongens die met technologie kunnen omgaan.

    Op wie maken deze Jodenhatende anti-zionisten nog indruk? Zij zijn eigenlijk net zo racistisch als de White Power jongens, Neo nazi’s en de Ku Klux Klan. Maar zij zijn vernuftige racisten. Zij zien in de [knip] Semieten uit de woestijn en de Allah [knip] uit de jungles van Afrika minderwaardige species. Geen echte apen, maar zeker geen volwaardige mensen. Door hun lage IQ zijn ze niet capabel om dingen in te zien zoals de intelligente, kritische en progressieve linksmens. De gekleurde mensen moeten nog veel leren om te ontwikkelen, totdat ze van primitieve [knip] tot geciviliseerde mensen zouden worden. Daarom haten ze de zionisten zo erg. De Zionisten gedragen zich als blanke Europeanen en dat past niet in dit werelddeel. De mensen in het Midden Oosten horen de hele dag op hun krent te zitten (de mannen), in de open lucht te schijten en 100 keer per dag Allah Akbar te roepen. Ze werken niet op nieuwe technologieën en High Tech.

    Wat de linksmensen niet weten is dat de gekleurde primitieve Allah-knuffelbeestjes zijn net zo arrogant en hoogmoedig zoals zij zijn. Zij hebben het idee dat hun baas wenst dat zij iedereen zouden vermoorden die niet in hem geloofd. Dus de linksmensen zouden dezelfde lot delen met de Joden, christenen boeddhisten enz.

    Toen de oorlog tussen Israël en Egypte in 1956 voorbij was, gaf de Egyptische dictator Abdul Nasser opdracht alle oproerkraaiers in de Gazastrook op te pakken en ze op te hangen. Al de lantaarnpalen vanaf de noordelijke grens bij vluchtelingenkampen Jaballia en El Burragh, langs de Via Maris (zeeweg uit de Romeinse tijd) tot het laatste huis van Raffah waren gedecoreerd met ophangende lijken. Dat zal ook met de linksmensen gebeuren (de armen onder hen die niet op tijd vluchten) als de moslims de boel zouden overnemen.

    Like

Reacties zijn gesloten.