Toch één Maleisiër gevonden die opkomt voor Israël: Muhammed Yusoff uit Penang

Enkele dagen geleden ontving de redactie van Arutz Sheva een brief van een Maleisiër die onder de aanhef “One Malaysian, standing with Israel” opkomt voor het behoud en bescherming van de Joodse staat.

Plaatje hierboven: Koeala Loempoer, Maleisië, 9 juli 2011. Manifestatie tegen aangekondigde hervorming van de locale kieswet in Maleisië: “Het is een complot van de Joden!” Een plakaat wordt meegebracht met daarop “KILL JEWS” [vermoordt de Joden] met een Davidster ernaast [niet eens een Israëlische vlag!] Wat Joden te maken hebben met een locale kieswet in een moslimstaat, dat begrijpt geen kat. [beeldbron: AFP]

In een land zoals Maleisië, waar meer dan 61 procent van de bevolking soennitische moslims zijn, waar Israëlbashen en Jodenbashen is uitgegroeid tot een nationale sport en waar regelmatig ten gunste van de Palestijnen tégen Israël wordt gedemonstreerd, is dit allesbehalve een vanzelfsprekend feit.

In zijn brief schrijft Muhammed Yusoff uit Penang onder meer: “Palestijnse Arabieren hebben nooit een deel van Jeruzalem geregeerd, waardoor hun aanspraak op de stad zuiver nulkommanul is.” Dat klinkt al prima! Hieronder enkele interessante passages uit de bewuste brief van Muhammed Yusoff uit Penang:


“In dit stuk zal ik bespreken waarom ik als Maleisiër voorstander van Israël ben en waarom de eeuwenoude truc van de Arabieren om slachtoffers te spelen, zich in deze eeuw heeft overspeeld.

De laatste tijd heeft Maleisië grotendeels bijgedragen aan het besmeuren van het imago van Israël op het internationale toneel en de politieke arena van Maleisië maakt regimentele excoriaties tegen Israël, een electorale doelmatige onderneming, en doet dit via verschillende wegen. Dit omvat het toelaten van een mediabias tegen Israël door onjuiste koppen die voortdurend de Israëlische slachtoffers bagatelliseren en altijd afbeelden dat Israël de agressor is en ook door grammaticaal dubbelzinnige taal te gebruiken bij het rapporteren over het Israëlisch-Palestijnse conflict.

De typische, vermoeiende media-verklaringen omtrent Palestijnse aanslagen gebeurt uit ‘frustratie over het gebrek aan vooruitgang richting vrede’ (alsof vrede ooit het doel van terroristen is geweest), terwijl Israëls daden van zelfverdediging als agressie tegen vreedzame burgers worden afgeschilderd. Maleisische politici, waaronder premier Najib, hebben hun aangeboren hypocrisie bewezen door in deze kwestie partij te kiezen. De Turkse premier Erdogan, die herhaaldelijk volstrekte minachting voor de mensenrechten heeft getoond door het bombardement en het doden van het Koerdische volk in Turkije, heeft Israël ook aangeklaagd, maar moeten we dan werkelijk advies omtrent mensenrechten van een tiran aannemen?

Jeruzalem is de hoofdstad geweest van drie thuislanden, allemaal Joods, en heeft sinds de jaren 1800 een vernieuwde joodse meerderheid gehad sinds de Ottomaanse overheersing. Palestijnse Arabieren hebben nooit een deel van Jeruzalem geregeerd, waardoor hun aanspraak op de stad zuiver nulkommanul is.

In feite bestond Oost-Jeruzalem niet vóór de invasie van Jordanië dat het historische hart van de stad in 1948 bezette en de Joodse bevolking verdreef. Het oostelijke gedeelte van de stad is de plaats waar de oude stad, de Joodse wijk, de Tempelberg, de begraafplaats van de Olijfberg, de christelijke wijk en de kerk van het Heilig Graf zich bevinden. In het Jodendom is Jeruzalem de heiligste stad; het is geen heilige site voor moslims en wordt niet één keer genoemd in de Koran. Daarom is deze bewering ongefundeerd en zonder enige wettelijke status, omdat het naar verluidt alleen de 3de heiligste plaats voor moslims is, in tegenstelling tot de heiligste plaats voor het Joodse volk. Pas sinds Israël de stad herenigde, waren er gelijke rechten en toegang tot religieuze sites voor mensen van alle religies.

Veel Israëli’s, waaronder premier Netanyahu, pleiten voor een tweestatenoplossing, op voorwaarde dat er een einde komt aan de Palestijnse terreur. De Arabieren hebben sinds 1937 zeven keer een Palestijnse Arabische staat afgewezen die zij aan zij leeft met een Joodse staat, en ontkennen voortdurend het bestaansrecht van Israël, ongeacht waar zijn grenzen worden getrokken. In de ban van islamitische propaganda maken ze valse en ongefundeerde beweringen dat Israël Palestina bezet en proberen daarom Israël te straffen door het promoten van boycots, desinvesteringen en sancties die schadelijk zijn voor een soevereine natie.

Als het gaat om islamisme en bijbehorend terrorisme, is er grotendeels sprake van stilte of pogingen om deze gruweldaden te vergoelijken, uitgevoerd door mensen uit de religie van de vrede. Groteske vertoningen van antisemitisme worden altijd verontschuldigd. Dodelijk geweld tegen burgers wordt weggerationaliseerd. De Israëlische regering was en is veel aangenamer voor de islam dan welke moslimregering ook is geweest voor het Joodse geloof, waarbij Israël zelfs zijn eigen Joodse burgers afschermde van openlijk bidden op een van de meest heilige locaties van het Jodendom, maar het is niet genoeg en het zal ook nooit genoeg zijn.

Tenslotte is de oorspronkelijke zonde van Israël immers het bestaan ​​ervan.

Tegenwoordig zijn er 57 islamitische landen waar de meeste van de 1,6 miljard moslims wonen. Onder deze zijn 22 Arabische staten met een bevolking van 425 miljoen. Daarentegen is er één Joodse staat, Israël, met een bevolking van slechts 6,5 miljoen Joden en 1,2 miljoen Arabieren (de laatste bevolking is sinds 1948 flink gegroeid) en de totale Joodse bevolking op de planeet is slechts 14 miljoen mensen. De landmassa van Israël is 1/545 van de Arabische wereld en daarom is Israël vanuit het perspectief van realpolitik de ware David, ook al wordt het afgeschilderd als de Goliath, vaak door moslims en hun propaganda-instrumenten.

Het Joodse volk heeft het recht op zelfbeschikking, vanwege hun lange voorgeschiedenis van vervolging en het leven als een diaspora gemeenschap, die krachtig en vanzelfsprekend is.

Israël is een open democratie die zowel burgerlijke als gelijke rechten respecteert (25% van de Israëli’s zijn Arabieren en niet-Joden), heeft een onafhankelijke rechterlijke macht, krachtige vrije pers, uitstekende gezondheidszorg en onderwijs en houdt zich aan de vrijheid van godsdienst. Dit is verankerd in zijn Verklaring van de vestiging van de staat Israël.”

Lees de brief hier verder op de site van Arutz Sheva

Advertenties