Waarom Israël’s massieve nederlaag in de VN niet zo erg is als het lijkt

In de Israëlische diplomatie is alles relatief. Was het resultaat van de stemming van donderdag bij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over de status van Jeruzalem een ​​stekend verlies of een verrassend succes voor Israël? Afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Maar het was zeker niet zo slecht als velen hadden verwacht. Overigens is ook deze  Resolutie A/ES-10/L.22 niet bindend, een niet onbelangrijk detail in de diplomatieke sien.

Palestijnse functionarissen benadrukten natuurlijk het feit dat er maar liefst 128 ja-stemmen en slechts 9 neen-stemmen waren. Slechts vijf procent van de landen die donderdag stemden, verzette zich tegen de resolutie, die de erkenning van Jeruzalem door de Amerikaanse regering als hoofdstad van Israël verwierp en landen opriep om hun diplomatieke missies niet naar de stad te verplaatsen.

Dat is zeker een verpletterende nederlaag voor Israël en voor de regering van Trump. Israëlische functionarissen kozen er echter voor om naar de andere kant van de medaille te kijken, met de nadruk op die landen die de resolutie niet ondersteunden. Negen landen, de VS, Israël, Togo, Guatemala, Honduras, Micronesië, Nauru, Palau, Marshalleilanden en Honduras, hebben nee gestemd.

Tijdens de Algemene Vergadering doet het er niet toe dat de vier eilandnaties in de Stille Oceaan die nee hebben gestemd, minder inwoners hebben dan Beersjeba; de stemming van elk land weegt precies hetzelfde. Er waren ook 35 onthoudingen en 21 landen waren afwezig of stemden helemaal niet.

Het feit dat in totaal 65 landen niet actief stemden tegen het besluit van de Amerikaanse president Donald Trump van 6 december om Jeruzalem te erkennen als de hoofdstad van Israël en zijn aangekondigde voornemen om de Amerikaanse ambassade naar de heilige stad te verhuizen, was ‘enorm belangrijk’, juichtte de woordvoerder van Buitenlandse Zaken Emmanuel Nachshon. Israëlische diplomaten zijn “trots” op de “inspanningen van het ministerie om te vechten voor wat goed en moreel is”, twitterde Nachshon later.

Terwijl hij de “absurde” stemming veroordeelde, uitte premier Benjamin Netanyahu zijn waardering voor het feit dat een groeiend aantal landen weigeren deel te nemen aan dit theater van het absurde. Een verklaring die zijn kantoor uitbracht, sprak van het ‘hoge aantal’ landen dat Resolutie A/ES-10/L.22 niet ondersteunde en de premier merkte op dat de landen die hij in Europa, Afrika en Latijns-Amerika heeft bezocht, daarbij waren.

Mexico, Argentinië en Hongarije, die zich onthielden aan de stemming van de resolutie is inderdaad een echte prestatie. Dit zijn landen die gewoonlijk zouden hebben gestemd met hun respectieve regionale blokken. Colombia heeft zich van stemming onthouden, net als in eerdere resoluties over het Israëlisch-Palestijnse conflict. Kenia stemde helemaal niet, wat misschien te maken had met het wervelwindbezoek van Netanyahu aan Nairobi vorige maand om de inauguratie van president Uhuru Kenyatta bij te wonen.

In 2017 bezocht Netanyahu ook de VS (die resoluut tegenstander was van de resolutie) en Australië (die zich onthielden). Maar de premier reisde dit jaar ook naar acht landen – Singapore, Rusland, Frankrijk, België, Liberia, Groot-Brittannië, Griekenland en China – die hun stem uitbrengen in het voordeel van de resolutie.

Desalniettemin wijzen de resultaten van de stemming van donderdag wel op een lichte boost voor Israël als men ze vergelijkt met eerdere belangrijke stemmingen van de algemene vergadering met betrekking tot het Israëlisch-Palestijnse conflict. In november 2012 steunden bijvoorbeeld 138 landen een resolutie die de staat Palestina de status van niet-lidstaat gaf – 10 meer dan de erkenning door de VS van Jeruzalem werd verworpen. (Hetzelfde aantal landen was tegen de motie van 2012, maar zes andere landen onthielden zich.)

Minder dan een maand geleden stemden 151 landen voor een resolutie van de Algemene Vergadering over Jeruzalem die Israël in veel hardere bewoordingen veroordeelde dan donderdag. Slechts zes landen verzetten zich tegen die motie, terwijl negen zich onthielden van stemming.

Wat zal Netanyahu tegen Modi zeggen?
De resultaten van donderdag verdienen een nadere analyse. Laten we beginnen met het slechte nieuws voor Israël en de VS. Canada en Australië – traditioneel de meest stoere verdedigers van Israël in internationale fora – hebben geen nee gestemd en zich alleen onthouden van stemming.

De andere grootmachten van de wereld, waaronder vele vrienden en bondgenoten van de Joodse staat, ondersteunden allemaal de resolutie (behalve de VS, natuurlijk). Groot-Brittannië, Frankrijk, Rusland, China, Duitsland, België en Nederland, Italië, Japan, Zuid-Korea, Brazilië en India hebben allemaal gestemd voor de motie, waarin de wereld werd opgeroepen “zich te onthouden van de vestiging van diplomatieke missies in de heilige stad Jeruzalem” en verzocht om “een einde te maken aan de Israëlische bezetting die begon in 1967.”

Je kunt je afvragen of Netanyahu van plan is de ja-stem van New Delhi met premier Narendra Modi naar voren te brengen tijdens zijn bezoek daar aanstaande maand.

Aan de positieve kant slaagde Netanyahu, die ook minister van Buitenlandse Zaken is, erin de Europese consensus hierover te doorbreken. Wat de kwesties van het buitenlands beleid betreft, willen de lidstaten van de Europese Unie gemeenschappelijke standpunten innemen, en de felle afwijzing door de EU van de beweging van Trump in Jeruzalem is goed ingeburgerd. Toch hebben Hongarije (waar Netanyahu in juli is geweest), Polen, Roemenië, Tsjechië, Letland, Bosnië-Herzegovina en Kroatië zich onthouden van stemming.

De meeste Afrikaanse landen hebben traditioneel de kant van de Palestijnen gekozen, maar Togo heeft nee gestemd en Rwanda, Malawi, Uganda, Lesotho, Equatoriaal-Guinea en Zuid-Soedan hebben zich onthouden van stemming. Kenia was afwezig. Wat zit er achter deze successen? Netanyahu’s inspanningen om de buitenlandse betrekkingen van Israël verder uit te breiden dan zijn traditionele bondgenoten, met een hernieuwde focus op Afrika, Centraal-Europa en Latijns-Amerika, speelden duidelijk een rol.

Maar Antigua en Barbuda die zich onthielden en Mongolië dat afwezig was, kunnen ook iets te maken hebben met de voorzichtigheid van de Amerikaanse regering die de hulp aan landen die de resolutie durven ondersteunen, zou kunnen afsnijden. Minuten voor de stemming waarschuwde de Amerikaanse ambassadeur Nikki Haley – die dinsdag had gezegd dat de VS “de namen zouden noteren” van de tegenstemmers toen de resolutie werd ingediend – en hen opnieuw te waarschuwen dat Washington zich zal “herinneren” hoe landen over de kwestie hebben gestemd.

Vooruit kijken
Uiteindelijk maakt het misschien niet echt veel uit aan de feitelijke situatie op het terrein. Nadat alles gezegd en gedaan is, is A/ES-10/L.22 nog maar eens een zoveelste niet-bindende VN-resolutie. Om het conflict tussen Israël en de Palestijnen op te lossen, moeten beide partijen instemmen met een einde te maken aan het conflict.

Het besluit van Trump over Jeruzalem en de daaropvolgende oproerkraaiers van de moslimwereld hebben de terugkeer naar de onderhandelingstafel misschien nog wat vertraagd. Maar dat blijft de levensvatbare route naar een duurzame vrede. Ondertussen vieren de Palestijnen een nieuwe diplomatieke overwinning die hen niet dichter bij hun doel van een eigen staat zal brengen, en de Israëli’s zoeken naar ‘zilveren lijnen’ in het feit dat de overgrote meerderheid van de landen die tegen hen stemden een beetje is gekrompen. Het is allemaal relatief.

door Raphael Ahren


Bronnen:

♦ naar een artikel “Why Israel’s massive defeat at the UN isn’t quite as bad as it looks” van 21 december 2017 op de site van The Times of Israel

Advertenties

Een gedachte over “Waarom Israël’s massieve nederlaag in de VN niet zo erg is als het lijkt

  1. De uitslag van de stemming stond al bij voorbaat vast.

    Het énige écht relevante in deze was de stemming van de Westerse/Christelijke landen die door het volgen van de leugen & leugenaars en Jeruzalem in Judea “Palestijns” te verklaren, hun eigen Christelijke geschiedenis hebben weggestemd.

    Dat is hét teken aan de wand en laat de realiteit van Europa en het Westen zien.

    Het Christellijke continent waar de Islam de boel aan het overnemen is…..net als in “Palestina” waar de oorspronkelijke
    grote Christelijke gemeenschap bijna verdwenen is.

    Maar dat is allemaal niet belangrijk……zolang we ‘de Joden’ maar kunnen dwarszitten.

    Geschiedenis leert ons dat deze tactiek alleen naar de ondergang kan leiden……..van het Westen, dat opnieuw alle moraal heeft verloren.

    Alleen zijn in deze ronde de Joden niet de verliezers.

    Like

Reacties zijn gesloten.