De onverdedigbare kijk naar het verleden door Vlaamse ‘kinderen van de collaboratie’

De laatste documentaire serie die de VRT uitzendt in zeven afleveringen is gewijd aan de Vlaamse Collaboratie [met nazi-Duitsland]. Verre van het aanbieden van een meer gedetailleerde en gedemystificeerde beschrijving van deze donkere pagina van het Vlaamse verleden aan het grote publiek, heeft Kinderen van de Collaboratie een vooringenomen verhaal gekozen.

Lees ook hier op deze blog: VRT-programma ‘kinderen van de collaboratie’ geeft forum aan revisionisten en Jodenhaters.

Deze documentaire serie biedt een beeld van de collaboratie door de ogen van kinderen van Vlaamse collaborateurs. Ze roepen herinneringen op aan hun vaders die zich engageren in de SS om te vechten aan het Oostfront, ze vertellen het dagelijks leven en het gezin tijdens en na de oorlog, ze leggen de consequenties uit van de ideologische keuzes van hun ouders voor hun eigen lotsbestemming, ze denken ook aan de repressie gericht tegen hun ouders in de nasleep van de bevrijding, enz.

Deze manier van kijken naar de collaboratie veroorzaakt ongemak. Het ernstig in vraag stellen omtrent een dergelijke problematische periode van de geschiedenis kan niet worden gedaan door het getuigenis van schuldige kinderen. De manier waarop ze naar hun ouders kijken, wordt noodzakelijkerwijze beïnvloed door de subjectiviteit van intimiteit en familie-affectie. Ze spreken tegen ons over aardige en liefhebbende ouders, waar wij fanatieke militanten van een gruwelijke ideologie in zien. Zelfs als sommige van deze kinderen van collabo ’s uiting geven aan afkeuring en afschuw voor misdaden begaan door hun vaders, kunnen ze niet anders dan de reikwijdte van de begane misdaden minimaliseren, beperken en relativeren.

Maar de meest ondraaglijke leugens in de toon van het slachtoffer domineren deze documentaire serie. Het gevoel van onrecht is alomtegenwoordig. Door een totale omkering van waarden, bouwen deze kinderen (die niet langer allen nog in leven zijn) een verhaal waarin zij hebben geleden en lijden onder de gevolgen van een onrechtvaardige repressie! Als dit is wat de Vlamingen in staat stelt om de donkerste uren van hun geschiedenis onder ogen te zien en de vlammende mythe van een Vlaanderen misleid door de Duitsers en het slachtoffer van de wraak van België te verteren, mag men zich daar ernstig vragen bij beginnen stellen. Een verstandige manier om de pagina om te slaan zonder te vergeten dat deze collaborateurs die streden voor de onafhankelijkheid van Vlaanderen, ook volledig vasthielden aan de ideologie van een nieuwe antidemocratische, fascistische en antisemitische Orde.

Is het mogelijk voor de Joden in België, afstammelingen van overlevenden van de Holocaust, om deze documentaire te bekijken zonder zich boos te voelen? Neen. De klaagzangen van deze kinderen van collaborateurs en de duidelijk tedere blik waarmee zij naar hun ouders kijken, zijn onhoorbaar in vergelijking met wat de overlevenden van de Shoah ondergingen tijdens en na de oorlog. En in tegenstelling tot de Vlaamse collaborateurs die gemakkelijk veteranenpensioenen bereikten die Duitsland hen betaalden (bedragen die schommelden tussen € 600 en € 1.500 per maand!) en die hun nakomelingen nog steeds ontvangen zonder dat zij die aan de Belgische belastingautoriteiten meldden, moesten de Joden daarentegen moeilijke stappen ondernemen om compensatie te krijgen van de BRD.

Maar afgezien van de materiële moeilijkheden waarmee zij werden geconfronteerd, moesten de overlevenden van de Holocaust trachten de draad van het gewone leven weer op te nemen terwijl deze tragedie hen bleef achtervolgen. Ze zijn nog steeds met velen die onrustige nachten beleven vervuld van nachtmerries waarin hun beulen hen meedogenloos achtervolgen en hun familieleden worden vermoord. Het is zeker niet zo’n documentaire die hen in staat stelt om eindelijk zielerust te vinden. Zoveel martelingen die deze collabo ’s in hun meest verwerpelijke zekerheden hebben gekneed, hebben zij niet moeten ondergaan.

Opdat de Vlamingen dit moeilijke verleden goed kunnen bevatten en de nodige politieke lessen kunnen trekken, is het geschiedenis, dat wil zeggen een “verhaal van ware gebeurtenissen waar de mens acteur is” (orig. “récit d’événements vrais qui ont l’homme pour acteur”, een uitdrukking bedacht door de grote Latinist Paul Veyne), die ze nodig hebben en geen slachtofferachtige interpretaties van afstammelingen van collabos.

door Nicolas Zomersztajn


Bronnen:

♦ naar een artikel “l’Insupportable regard des enfants de collabos” door Nicolas Zomersztajn, dat werd gepubliceerd in Regards No. 873 (1013) van 5 december 2017 van de CCLJ (Centre Communautaire Laïc Juif)

 

Advertenties

Een gedachte over “De onverdedigbare kijk naar het verleden door Vlaamse ‘kinderen van de collaboratie’

  1. Heb het gezien en kan maar tot een conclusie komen.
    Kinderen van collaborateurs zijn het product van hun opvoeding.

    Het gaat erom wat ze met de kennis doen wanneer zij achter het geheim van de collaboratie & moordpartijen van hun ouders komen.

    In deze reportage was dit, in de meeste gevallen, geen fraai beeld.

    Verder is het niet nodig om er veel woorden aan vuil te maken.
    Het virus van de Jodenhaat is van alle tijden en blijkbaar niet uit te roeien…..ook niet bij kinderen wier ouders geen Nazi helpers waren.

    Het énige antwoord op dit soort mensen is een sterke Joodse Staat, want van onze EU “vrienden” hebben Joden niets te verwachten….. integendeel!

    Like

Reacties zijn gesloten.