Enkele Mythen & Feiten omtrent Jeruzalem door Mitchell G. Bard [Deel 1]

Mitchell G. Bard publiceerde onlangs een (Engelstalig) 400 pagina’s manifest “Myths and Facts – A guide tot the Arab-Israeli Conflict” editie 2017, dat momenteel nog op de site van de Jewish Virtual Library (JVL) prijkt [zie hier: PDF file].

Bij wijze van introductie door mezelf andermaal enkel artikels omtrent Jeruzalem uit  “Mythes & Feiten” en dat omwille van hun tegenwoordige relevantie (zie blz. 215-234 van het manifest). Dit 5de deel is het vervolg van Deel 1Deel 2Deel 3 en Deel 4 die eveneens op deze blog zijn verschenen.

Mitchell Geoffrey Bard is een Amerikaans analist, redacteur en auteur van buitenlands beleid die gespecialiseerd is in het beleid van de VS en het Midden-Oosten. Hij is de uitvoerend directeur van de non-profit Amerikaans-Israëlische Coöperatieve Onderneming (AICE) en de directeur van de Joodse Virtuele Bibliotheek (JVL).


Mythe:

Jeruzalem is een Arabische stad.

Feit:

Joden wonen al drie millennia onafgebroken in Jeruzalem. Ze vormen daar sinds 1840 de grootste afzonderlijke groep inwoners. Jeruzalem bevat de Westelijke Muur van de Tempelberg, de heiligste plaats in het Jodendom. Jeruzalem was nooit de hoofdstad van een Arabische entiteit. In feite was het een opstapje voor het grootste deel van de Arabische geschiedenis en heeft nooit gediend als een provinciale hoofdstad onder islamitische heerschappij.

Hoewel het geheel van Jeruzalem heilig is voor Joden, vereren moslims slechts één plaats – de Al-Aqsa-moskee. “Voor een moslim,” merkte de Britse schrijver Christopher Sykes op, “bestaat er een diepgaand verschil tussen Jeruzalem en Mekka of Medina. De laatste zijn heilige steden die heilige plaatsen bevatten.”


Mythe:

De Tempelberg is altijd een islamitische heilige plaats geweest.

Feit:

Tijdens de 2000 Camp David Summit zei Yasser Arafat dat er op de Tempelberg nooit een Joodse Tempel bestond. Een jaar later vertelde de door de Palestijnse autoriteit aangewezen Moefti van Jeruzalem (van 1994 tot 2006), Ikrima Sabri, tegenover de Duitse publicatie Die Welt: “Er is niet de minste indicatie van het bestaan ​​van een Joodse tempel op deze plek in het verleden. In de hele stad is er niet eens een steen die de Joodse geschiedenis aangeeft.”

“De Zionistische beweging heeft uitgevonden dat dit de locatie was van de Tempel van Salomon. Maar dit is helemaal een leugen.” (Sjeik Raed Salah, een leider van de Islamitische Beweging in Israël)

Deze standpunten worden tegengesproken door een boek met de titel A Brief Guide to al-Haram al-Sharif, gepubliceerd door de Opperste Moslimraad in 1924. De Raad, de belangrijkste moslimautoriteit in Jeruzalem tijdens het Britse mandaat, schreef in de gids dat de Tempelberg-site “een van de oudste is ter wereld. De heiligheid ervan dateert uit de vroegste tijden. Haar identiteit met de site van Salomon’s Tempel staat buiten kijf. Dit is ook de plek, volgens het universele geloof, waarop David daar een altaar voor de Here bouwde en brandoffers en vredeoffers aanbood.”

In een beschrijving van het gebied van Solomon’s Stables (de paardenstallen van koning Salomon) en nadat islamitische ambtenaren van Waqf in 1996 deze tot een nieuwe moskee hadden omgeturnd, vertelt de gids: “er is weinig bekend over de vroege geschiedenis van de kamer zelf. Het dateert waarschijnlijk al van tijdens de bouw van de Tempel van Salomon… Volgens Josephus was deze in gebruik en werd door de Joden gebruikt als een toevluchtsoord ten tijde van de verovering van Jeruzalem door Titus in het jaar 70 na Chr.”

Meer gezaghebbend beschrijft de Koran – het heilige boek van de islam – de bouw van de Eerste Tempel door Salomo (34:13) en beschrijft de vernietiging van de Eerste en Tweede Tempel (17: 7).

De Joodse band met de Tempelberg dateert meer dan drieduizend jaar en is geworteld in traditie en geschiedenis. Toen Abraham zijn zoon Isaak als een offer aan God vastbond op een altaar, wordt hij verondersteld dit te hebben gedaan bovenop de berg Moria, de huidige Tempelberg. Het Heilige der Heiligen van de Eerste Tempel bevatte de oorspronkelijke Ark van het Verbond en zowel de Eerste als de Tweede Tempel waren de centra van het Joodse religieuze en sociale leven tot de vernietiging van de Tweede Tempel door de Romeinen. Na de vernietiging van de Tweede Tempel, Na de vernietiging van de Tweede Tempel, werd het bestuur over de Tempelberg overgelaten aan verschillende overwinnende machten. Het was tijdens de vroege periode van islamitische controle, in de zevende eeuw, dat de Rotskoepel werd gebouwd op de plaats van de oude tempels.

“Gedurende drieduizend jaar was Jeruzalem het centrum van Joodse hoop en verlangen. Geen enkele andere stad heeft zo’n dominante rol gespeeld in de geschiedenis, cultuur, religie en het bewustzijn van een volk als Jeruzalem in het leven van het Jodendom en het Jodendom. Gedurende eeuwen van ballingschap, bleef Jeruzalem overal in de harten van de Joden leven als het brandpunt van de Joodse geschiedenis, het symbool van oude glorie, spirituele vervulling en moderne vernieuwing. Dit hart en ziel van het Joodse volk wekt de gedachte op dat als je één eenvoudig woord wilt om de hele Joodse geschiedenis te symboliseren, dat ene woord “Jeruzalem” zou zijn.” (Teddy Kollek, burgemeester van Jeruzalem van 1965 tot 1993)


Mythe:

Jeruzalem moet de hoofdstad niet zijn van Israël.

Feit:

Sinds Koning David Jeruzalem meer dan drieduizend jaar geleden tot hoofdstad van Israël maakte, heeft de stad een centrale rol gespeeld in het Joodse bestaan. De Tempelberg in de Oude Stad is het voorwerp van Joodse verering en de focus van het Joodse gebed. Drie keer per dag, duizenden jaren lang, hebben de Joden gebeden: “Naar Jeruzalem, uw stad, zullen we terugkeren met vreugde”, en hebben de eed van de Psalmist herhaald: “Als ik u vergeet, Jeruzalem, laat dan mijn rechterhand zichzelf vergeten.”

Advertenties