Een Palestijnse staat? Doen! Zeg nu zelf: wat zou er mis kunnen gaan? Niks toch?

Plaatje hierboven: PA-president Mahmoud Abbas is al halfweg zijn droom van een soevereine Palestijnse staat. Nu alleen nog de Palestijnen meekrijgen. Tenslotte zijn die lastpakken van Hamas, Islamitische Jihad en Co in Gaza nog het minste van al zijn problemen…

Hoe kortzichtig, om niet te zeggen soms volkomen idioot, sommige Israëlische leiders en politici in het verleden (en heden) waren en nog zijn, blijkt ondermeer uit deze uitspraak van wijlen premier  Yitzhak Rabin, die in een radio interview van 24 juli 1995 [!] de bezwaren van de Likoedpartij (Netanyahu en Co) omtrent Gaza, schamper onder tafel veegde:

“De nachtmerrie-achtige verhalen van de Likoed zijn bekend. Tenslotte voorzagen ze ook Katyusha raketten vanuit Gaza [naar ons grondgebied]. Reeds een jaar staat Gaza grotendeels onder de heerschappij van de Palestijnse Autoriteit. Er is nog geen enkele Katyusha raket gevallen. Noch zal er ooit een komen.”

Of bv. deze uitspraak van oorlogsheld en gedoodverfde Israëlische ‘Havik’, wijlen Ariel Sharon, die er enkele jaren later nog een schep bovenop deed omtrent de terugtrekking (Disengagement) van alle Joden/Israëliërs uit Gaza (uitgevoerd tussen 16 en 30 augustus 2005), door in de Knesset op 25 oktober 2004 te verklaren:

“Ik ben er rotsvast van overtuigd en geloof echt dat deze terugtrekking… gewaardeerd zal worden door diegenen die van dichtbij en ver weg, de vijandigheid [zullen zien] verminderen, boycotten en belegeringen doorbreken en ons op het pad van vrede brengen met de Palestijnen en onze andere buren.”

Echter, zes jaar na Rabin’s uitspraken, stoof een hevig smorende eerste qassam-raket richting Israël. Aanvankelijk erg summier en nauwelijks bedreigend, maar vanaf 2006, 2 jaar nadat Sharon de Strook had ontruimd, beschikte Hamas over meer gesofisticeerde raketten en mortieren en escaleerde de intensivering van raketgeschut dwong Hamas Israël uiteindelijk tot drie zware en verbeten gewapende confrontaties met het Israëlische leger (IDF) met name in 2008, 2012 en 2014.

Sinds 2001 tot op heden werden er vanuit de Gazastrook door Hamas en het dozijn neven terreurorganisaties die allen onder haar supervisie staan (behalve enkele Salafistische groepen), tussen 20.000 en 25.000 raketten en mortiergranaten afgevuurd naar Israël.

Hebben Rabin en Sharon gelogen, de boel simpelweg onderschat of ronduit belazerd? Of zaten zij er in al hun goedgelovigheid gewoon grandioos naast? Om de Grote Rabin en de IJzeren Sharon het voordeel van de twijfel te gunnen zou ik graag willen gokken op het laatste, maar dan maak ik mezelf weer wat wijs en… hartstikke dom!


Een Palestijnse staat? Wat zou er mogelijk verkeerd kunnen lopen?
door Martin Sherman

In de geschiedenis van de internationale politiek zijn er tal van ideeën geweest die zowel getuigden van bijziendheid als debiel zijn gebleken. Maar weinigen – alls di er al zouden zijn – hebben meer bewezen dan het slecht bedachte idee om de onafhankelijkheid van de Palestijnse Arabieren te ondersteunen. De dwaasheid van dit fatale fiasco compenseert het feit dat het niet alleen volledig voorspelbaar was, maar ook volhardend werd voorspeld.

In het bijzonder raadselachtig – inderdaad pervers – is het feit dat elke toekomstige Palestijnse staat vrijwel zeker de antithese belichaamt van de waarden die door de liberaal-linkse gevestigde orde voor haar aanvang werden ingeroepen.

Corrupte kleptocratie of tirannieke theocratie
Er is immers weinig reden om aan te nemen dat een dergelijke staat niets anders zou zijn dan een vrouwonvriendelijke, homofobe tirannie van moslimmogendheden en een bastion voor islamistische terreurgroepen, wiens kenmerken zouden zijn van genderdiscriminatie tegen vrouwen en meisjes; vervolging van homoseksuelen, vervolging van politieke dissidenten en onderdrukking van niet-islamitische religies. Inderdaad, de links-liberale verlichte toegewijden hebben zeker nooit een van op afstand te bedienen dwingend argument gegeven waarom het niet zou zijn. Evenmin is het empirische precedent vastgesteld sinds de ondoordachte 1993 Oslo-akkoorden begonnen met het noodlottige proces om de onvoorbereide Palestijnse Arabieren naar zelfbestuur aan te sporen.

Immers, sinds de triomfantelijke terugkeer van Yasser Arafat naar Gaza in juli 1994, ondanks massale financiële hulp met bijna unanieme internationale goedkeuring, en een reeks Israëlische regeringen, wier soepele toegeeflijkheid tegenover herhaalde Palestijnse misdrijven de grenzen van rede en gezond verstand overschreed, zijn de Palestijnse Arabieren er niet in geslaagd om iets te creëren dat lijkt op een duurzame, productieve samenleving. Inderdaad, alles wat ze hebben kunnen produceren is een corrupte kleptocratie onder Fatah en een tirannieke theocratie onder Hamas.

Aldus, na een kwarteeuw, ondanks de enorme voordelen die het genoot – dat aantoonbaar veel groter is dan wat enige andere nationale bevrijdingsbeweging tot haar beschikking heeft gehad – heeft het Palestijns-Arabische leiderschap weinig te tonen voor zijn inspanningen. Het enige dat het zijn mensen heeft gebracht is een onhoudbare en verdeelde entiteit, met een disfunctionele staat, nauwelijks in staat om zelfs gemeenteraadsverkiezingen te houden; en een uitgemergelde economie, verlamd door corruptie en vriendjespolitiek, met een minuscule particuliere sector en een opgeblazen publieke sector, onmiskenbaar onlevensvatbaar zonder de overvloed van de vermeende ‘onderdrukker’, Israël.

Gaza: de ernstigste aanklacht tegen twee-staat-isme
Gaza, waar het misleide experiment in twee staat-isme voor het eerst werd geïnitieerd in 1994, wat leidde tot een golf van misleid optimisme, is nu de ernstigste aanklacht geworden – zowel voor Joden als voor Arabieren.

Voor Arabieren in Gaza zweeft het spook van de ‘humanitaire ramp’ boven de algemene bevolking, overspoeld door onbehandelde rioleringsstromen, met ruim 90% van het drinkwater dat ondrinkbaar is, elektrische stroom die slechts enkele uren per dag beschikbaar is, en werkloosheid die steeg naar ongeveer 40-60%. Het zou daarom niet verwonderen dat uit een recente Palestijnse peiling bleek dat slechts 6% van de inwoners van Gaza een positieve perceptie had van de heersende omstandigheden in de enclave, terwijl bijna 80% ze als slecht of zeer slecht beschouwde.

Sinds het bestuur van Gaza is overgedragen aan de Palestijnse Arabieren, is het voor Joden in Israël een broeinest geweest van terreur waaraan talloze dodelijke aanvallen zijn uitgelokt.

Israëls eenzijdige evacuatie in 2005 van het hele gebied, met de sloop van een aantal bloeiende Joodse nederzettingen en het wissen van elk overblijfsel van het vroegere Joodse bestaan ​​- inclusief het opgraven van graven en het verwijderen van begraafplaatsen uit angst voor ontheiliging door Palestijnse-Arabische hordes – deed weinig om de Judeofobe vurigheid van de Gazanen te temperen. Veelbetekenend, waren het enige overblijfsel van de Joodse aanwezigheid die door Israël werden achtergelaten waren twee dozijn synagogen, die allemaal gelijk met de grond gelijk werden gemaakt door uitzinnige Arabische bendes.

Enorme versterking van terroristische mogelijkheden
Bovendien, als er hoop was dat het vertrek van Israël uit Gaza het leiderschap van de Palestijnse-Arabische leiders zou aanwakkeren om de focus van zijn inspanningen af ​​te leiden van terreurgerelateerde activiteiten naar constructieve natievorming, zou die hoop spoedig worden verzwinden.

Inderdaad gebeurde het tegenovergestelde. De Palestijns-Arabische terreurgroepen in Gaza hebben de afwezigheid van de IDF gebruikt en begonnen koortsachtige hun mogelijkheden om Israël en Israëliërs schade toe te brengen te vergroten. Ter illustratie: toen Israël zich in 2005 terugtrok uit Gaza, hadden de raketten die de Palestijnse terreurgroepen ter beschikking hadden, een bereik van nauwelijks vijf kilometer en een explosieve lading van ongeveer vijf kilogram. Tegenwoordig hebben ze raketten met afstanden van meer dan 100 kilometer en raketkoppen met 100 kilogram explosieven – d.w.z. ze hebben deze capaciteiten met een factor 10 verbeterd.

Bovendien hebben ze extra vaardigheden ontwikkeld die in 2005 nauwelijks denkbaar waren – zoals een zeestrijdkracht om Israël vanuit de zee aan te vallen. Maar misschien wel de meest bedreigende ontwikkeling is de opgraving van een uitgebreid scala aan tunnels onder een groot deel van Gaza – inclusief aanvaltunnels naar Israël om invallen te faciliteren om Israëlische burgers en soldaten te vermoorden of te ontvoeren.

Incessante terreuraanslagen vanuit Gaza dwongen Israël tot drie grootschalige militaire operaties (in 2008, 2012 en 2014) om wat kalmte aan de zuidgrens te herstellen – en een vierde ronde lijkt steeds meer onvermijdelijk, zoals raketten op Israëlische civiele centra worden afgevuurd.

Lees het vervolg en de volledige tekst hier verder in het Engels…

door Martin Sherman

Martin Sherman is the founder and executive director of the Israel Institute for Strategic Studies.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Martin Sherman “INTO THE FRAY: A Palestinian State? What could possibly go wrong?” van 15 december 2017 op de site van Arutz Sheva

Advertenties