Waarheid en mythe omtrent het M-O: De uitvinding van het Palestijnse volk ca. 1964

We horen vaak beweringen in de aard van dat de Palestijnen een 5000 jaar oude en inheemse bevolking zijn, inclusief de bewering dat Jezus een Palestijn was. In een zeer gepolitiseerde publieke opinieoorlog, is het de moeite waard om zich af te vragen: wat is feit en wat is fictie?

Plaatje hierboven: Hilton Hotel aan de Nijl in Caïro, Egypte, 27 september 1970. Arabische leiders ontmoeten elkaar om te trachten een einde te maken aan de burgeroorlog in Jordanië (aka Zwarte September van 6 sep. 1970 tot 17 juli 1971) tussen Palestijnen en de regering van koning Hoessein I . Op de foto van links naar rechts: de Libische leider kolonel Moemmar Gadaffi; Yasser Arafat, chef van de PLO; de Egyptische president Gamal Abdel Nasser en koning Hoessein bin Talal van Jordanië [beeldbron: © Bettmann/CORBIS]

Hieronder volgt een fragment van een artikel van 11 december 2011 door Jonathan S. Tobin in Commentary dat eerder op deze blog verscheen.

Het Uitgevonden Volk
Er bestond geen Palestijnse Arabische staat of politieke entiteit onder het Ottomaanse Imperium of om het even welke vorige heerser van dit gebied. Inderdaad, voorafgaand aan de 20ste eeuw, is er namelijk geen bewijsmateriaal of dat daar ooit een bewustzijn onder de inwoners heeft geleefd om een afzonderlijke politieke identiteit te hebben die verschilde van de rest van de Arabieren in het gebied.

Toen de Joden op het einde van de 19de eeuw in grote getale naar het land van oorsprong begonnen terug te keren, ontmoetten zij er Arabieren en Ottomanen maar geen Palestijnen. Inderdaad zou het kunnen dat diegenen die zich thans Palestijnen noemen, de nakomelingen zijn van Arabische immigranten in het land afkomstig uit de omringende landen die op zoek naar werk dat beschikbaar werd nadat de Joden het land begonnen het land herop te bouwen.

Dit werd onderstreept in het controversiële boek van Joan Peters uit 1984, From Time Immemorial [Uit onheugelijke tijden], wiens wetenschappelijkheid ronduit werd bekritiseerd toen het door liberalen werd gepubliceerd die niet van haar conclusies hielden. Het feit blijft dat de Arabische immigratie in Palestina plaats heeft gevonden. Het is tegelijk ook een denkfout te beweren dat, zoals sommigen dat doen, dat het Zionisme een moderne uitvinding zou zijn, zoals de Palestijnse identiteit dat in feite is.

Het enige volk dat zichzelf ‘Palestijnen’ heette, voorafgaand aan de stichting van de staat Israël, waren de Joden de eerste en tot aan die tijd de enige groep die het land in ontvangst namen als zijnde het thuisland van een apart volk of een nationale identiteit. Dat was geen toeval sinds het land dat thans Israël heet – of Palestina – slechts voor één enkel volk geheiligde grond was.

Eeuwenlang was het een Arabisch binnenwater, maar voor de Joden is het tweeduizend jaar lang het voorwerp van gebeden geweest die nooit de hoop hebben opgegeven op de restauratie van hun soevereiniteit maar ook, zoals maar zelden wordt vermeld, nooit volledig het grondgebied hebben verlaten. Het Zionisme was slechts een nieuwe naam voor een oud maar niettemin nog levend geloof van mensen over hun geboorteland en hun lot.

In tegenstelling tot het Palestijnse nationalisme dat een uitvinding is van de 20ste eeuw. Het ontstond en bloeide zuiver als reactie op het Zionisme, een factor die de zoektocht naar vrede fataal heeft gecompliceerd sinds de Palestijnse eigenheid meer op de wens steunt om de Joodse staat te laten uitdoven en de Joodse aanwezigheid te delegitimeren dan dat het een recreatie is van een Arabische politieke cultuur is die voor deze plaats specifiek is.

Zelfs 50 jaar geleden, was er maar weinig te merken van een afzonderlijke Palestijnse politieke identiteit. Tussen 1949 tot 1967 bestuurde Jordanië immers de West Bank en de helft van Jeruzalem en Egypte controleerde de Gazastrook. Tijdens die 19 jaar bestond er internationaal geen aandrang om een Palestijnse staat op te richten in die bewuste gebieden. Dat zou pas gebeuren wanneer tijdens de Zesdaagse Oorlog van juni 1967 Israël de controle over die gebieden in handen nam en het ontbreken van een Palestijnse staat vanaf dan onverdraaglijk werd geacht.

Dit gezegd zijnde, moet men toegeven dat ook al hebben de Palestijnen zichzelf pas in de laatste honderd jaar uitgevonden, het onzinnig is te ontkennen dat zij thans bestaan. Miljoenen beschouwen zich als deel uit te maken van een onderscheiden Palestijns Volk met een gemeenschappelijke geschiedenis en lotsbestemming.

De Verenigde Staten en Israël begrijpen allebei dat hun wens voor zelfbestuur in zoverre moet worden aangepast zolang zij hiermede de rechten en de veiligheid van Israël niet in gedrang brengt. Een tweestatenoplossing die zou toestaan dat er een Palestijnse naast de Israëlische staat zou bestaan, wordt thans door de meest Israëliërs als een aanvaardbaar idee geacht, zelfs indien dit pijnlijke territoriale compromissen zou impliceren.

Het knelpunt ligt hierin dat de Palestijnen onbekwaam lijken om het idee te accepteren van de legitimiteit van een Joodse staat, ongeacht waar zijn grenzen zouden getrokken worden. En dat is het punt waar hun ‘uitgevonden’ geschiedenis naar binnen sluipt. Sinds de Palestijnen slechts op het wereldtoneel zijn verschenen als resultaat van hun afkeer voor het begrip van Joodse soevereiniteit over om het even welk deel van het grondgebied, is het moeilijk zo niet voor hen onmogelijk om te denken in termen van vrede als dat de permanente aanwezigheid van Israël zou impliceren.

Video: 1964 – The Truth about the Palestinians
(Een productie van “The Truth about the Middle East”)

Advertenties

Een gedachte over “Waarheid en mythe omtrent het M-O: De uitvinding van het Palestijnse volk ca. 1964

  1. Logica: Als er maar genoeg mensen geloven in wat ze zien dan is het ook waar, dus….. “De Palestijnen” bestaan, net zoals “de Kerstman” bestaat.

    Nee, “de Palestijnen” bestaan niet netzomin als “de Kerstman” bestaat, zelfs al komt hij ieder jaar rond deze tijd terug.

    Het waren Arabieren uit verschillende omringende landen die hier terecht kwamen op zoek naar werk. Dit fenomeen is van alle tijden.

    Dit maakt van hen echter nog geen “volk met rechten op dit bepaalde gebied.

    Het zaad van deze leugen is uitgegroeid tot een oerwoud!

    Niemand zegt dat deze mensen niet bestaan, niet mogen wonen waar ze wonen……..alleen hebben ze geen ‘historisch recht van eigendom.

    Het wordt tijd dit oerwoud der leugens te ontginnen…….te beginnen met de vaststelling dat ***Indien de Joden niet de oude/nieuwe bewoners van dit gebied waren geweest geen mens zich druk had gemaakt over “Palestijnen en hun historische rechten”.

    Like

Reacties zijn gesloten.