Zonder Jeruzalem zou het Zionisme nooit bestaan hebben

Jeruzalem maakt deel uit van het Joodse volk op dezelfde manier dat het hart deel uitmaakt van het menselijk lichaam. Het is niet alleen een orgaan dat het lichaam doet functioneren. Zonder dat zou er geen leven zijn. De laatste regel van het Pasen Seder roept op tot “Volgend jaar in Jeruzalem!” Voordat de bruidegom het glas breekt op zijn bruiloft, zegt hij: “Als ik u vergeet, o Jeruzalem…”

Wanneer Joden bidden, richten zij zich naar Jeruzalem. Ethiopische Israëli’s kozen Jeruzalem Dag uit om de Ethiopiërs te herdenken die stierven tijdens de lange trektocht naar Israël. Het lied “Jerusalem of Gold” wordt over de hele wereld erkend. Het volkslied van Israël eindigt met de regel “Een vrij volk zijn in ons land, het land Zion en Jeruzalem.” Zowel met religieuze als seculiere associaties gaat de lijst maar door.

De staat Israël heeft in 1980 een wet aangenomen waarin wordt verklaard dat “Jeruzalem, compleet en verenigd, de hoofdstad van Israël is.” Hoewel het internationaal niet als zodanig wordt erkend is Jeruzalem, tot de wet is veranderd, de volledige en verenigde hoofdstad van de soevereine staat van Israël.

Luitenant-generaal ‘Motta’ Mordechai Gur, commandant van de troepenmacht in de Oude Stad, een seculiere, inheemse geboren Jeruzalemiet, verklaarde: “De Tempelberg ligt in onze handen! Ik herhaal, de Tempelberg ligt in onze handen!” Hij zei niet “De oude stad” of “De Joodse wijk”. Integendeel, zijn Joodse hart vertelde hem dat het belangrijkste was de Tempelberg; de Tempelberg lag in onze handen. Volgens de wet, door religie, door emotie, is Jeruzalem het centrum, de kern, het hart van het Joodse volk en de staat Israël.

Samen met het idee van twee staten voor twee volkeren, wordt ons gevraagd Jeruzalem te beschouwen als de gedeelde hoofdstad voor deze twee staten. Ons wordt verteld dat het houden van Arabische meerderheidsbuurten in Oost-Jeruzalem als gevangenen moreel afschuwelijk is. Ons wordt verteld dat het misleidende Zionisme ons tot heersers heeft gemaakt. Er kan gesuggereerd worden dat Jeruzalem van 1948-1967 was verdeeld en het de staat Israël niet vernietigde of het Joodse volk in de wereld aanzienlijke schade toebracht.

Vanaf het jaar 70, toen Jeruzalem tot de Romeinen viel, tot 1967, was de stad niet onder Joodse controle. En toch bleven de Joden over de hele wereld naar Jeruzalem verlangen – niet voor Tiberias, niet voor Safed, niet voor Hebron. In 1948, toen de Joodse staat werd gesticht en onmiddellijk in een oorlog werd ondergedompeld, was de babystaat niet in staat Jeruzalem te behouden. Maar toch verlangden de mensen naar Jeruzalem. En tenslotte, toen de parachutisten de oude stad binnenkwamen op 7 juni 1967, waren zowel religieuzen als seculieren erg onder de indruk van hun prestatie.

Wanneer mensen een droom vervullen, een 1900-jaar oude droom, hoe kunnen de mensen het dan achterlaten en het aan iemand anders geven? Hoe geef je zelfs een deel van die droom op? Het Zionisme vertelt ons dat we een legitiem recht hebben op een staat in ons historische thuisland. Het hart van ons vaderland is Jeruzalem. We hoeven ons niet te verontschuldigen voor het pleiten voor ons recht op de Zionistische droom, noch voor het vervullen van die droom. Probeer je je een Joods thuisland voor te stellen in Oeganda, of in Alaska, of in Madagaskar. Waarom lijkt een Joods thuisland ergens anders hol en leeg? Het antwoord is Jeruzalem.

door Ilana Brown

Ilana emigreerde in 2002 vanuit de VS naar Israël en bracht het grootste deel van haar carrière in Israël door voor het Menachem Begin Heritage Centre, Jeruzalem. Ze werkt ook samen met Im Tirtzu waarvoor Ilana de communicatie afhandelt in het Engels en tevens met de ontwikkeling evenals externe relaties.


Bronnen:

♦ Naar een artikel van Ilana Brown “There is no Zionism without Jerusalem” van 20 mei 2012 in The Jerusalem Post

Advertenties