Waarom President Trump gelijk heeft om Jeruzalem te erkennen als Israël’s hoofdstad

Niet alleen is het besluit van president Trump om Jeruzalem te erkennen als de hoofdstad van Israël en het proces aanvatten tot het verplaatsen van de Amerikaanse ambassade naar daar, een van de stoutmoedigste stappen van zijn presidentschap. Het is een van de stoutmoedigste stappen die een Amerikaanse president ooit heeft gezet sinds het begin van het Oslo-vredesproces in 1993.

Plaatje hierboven: Trump hier afgebeeld als een soort hedendaagse superman van het Zionisme, door de Amerikaanse extreemrechtse ‘Arische’ AntiZionistLeague (AZL), door wie ‘Zionist’ wordt bedoeld als scheldwoord. Net zoals extreemlinks en ook bv. Iran dat doen telkens wanneer ze spreken over de ‘Zionistische Entiteit’ wanneer ze Israël bedoelen. Want uiteindelijk vinden alle Jodenhaters van de wereld, ongeacht hun politieke kleur en achtergrond, elkaar weer terug in het antisemitische kamp. Eeuwigdurende Jodenhaat uit de oude doos als gemeenschappelijke brandstof, die alles en iedereen, links, rechts en averechts, vergiftigt.

Het Oslo-vredesproces stuikte in elkaar in Camp David in 2000 toen Yasser Arafat het aanbod van president Clinton van een Palestijnse staat verwierp. En het proces is sindsdien zieltogend geweest, ondanks meerdere pogingen om het opnieuw op te starten. Dat is de reden waarom de waarschuwingen van Trump-critici dat zijn beslissing het vredesproces zou verwoesten hol klinken. Er is geen vredesproces om te slopen. Het conflict is bevroren. En de grootste belemmeringen voor de hervatting van de onderhandelingen zijn niet te vinden in de Amerikaanse of Israëlische politiek, maar in de Palestijnse autocratie, corruptie en opruiing.

Hebben de voormalige Obama-ambtenaren die de aankondiging van Trump afkeuren de laatste tijd een krant gelezen? Van het luisteren naar hen zou je denken dat het allemaal rozen en pony’s zijn in het Midden-Oosten behalve voor Trump. In feite is de regio overspoeld door oorlog, terrorisme, armoede en despotisme; Israël wordt bedreigd in het noorden en het zuiden; zijn gezworen vijand, Iran, groeit in invloed en bereik; en de delegitimisering van de Joodse Staat gaat snel door in internationale organisaties en op universiteitscampussen. Ik ben vergeten hoe de regering-Obama de zaak van de vrede naar voren bracht door Israël onder druk te zetten en tegelijkertijd de grootste staatssponsor van het terrorisme in de wereld te belonen. Misschien zal iemand me eraan herinneren.

Een van de redenen waarom het Midden-Oosten in vervallen staat blijft, is dat het al decennia lang een speelplaats van magisch denken is. Of het nu is geloven dat armoede de oorzaak is van terrorisme of dat de Ayatollah Khamenei een trouwe partner is, of het zich nu voorstelt dat Assad zal gaan alleen omdat we hem vertellen dat of dat ISIS verwant is aan een soort terroristisch ‘JV-team’, liberale internationalisten hebben al te gretig een alternatief beeld van het Midden-Oosten aanvaard dat meer flatterend is dan in werkelijkheid is. Een vergelijkbare vorm van doublethink is aanwezig in onze discussies over Jeruzalem. Elke Israëliër weet dat Jeruzalem zijn hoofdstad was, is en zal blijven. Elke recente president is het met hem eens. En de consensus in de VS is tweeledig. De laatste vier Democratische platforms hebben het voor de hand liggende gezegd: dat Jeruzalem de hoofdstad van Israël is. De senaat stemde pas zes maanden geleden met 90-0 en drong er bij de ambassade op aan om naar de oude stad te verhuizen. Moeten we deze platforms noch die stem serieus nemen? Was het allemaal deugd-signalering, een stel lege gebaren in het kabuki-theater van de Amerikaanse diplomatie?

Het is een teken van de onoprechtheid van het Amerikaanse buitenlandse beleid dat iemand van buiten dit systeem zich moest gedragen alsof woorden betekenis hadden. President Trump heeft geen achtergrond of bewondering voor de routines, omgangsvormen en normen van de Amerikaanse buitenlandse dienst, vooral dat deel ervan dat gespecialiseerd is in het Israëlisch-Palestijnse conflict. Dit heeft hem in staat gesteld om ondubbelzinnig te verklaren wat anderen liever zouden vermijden: Jeruzalem is de hoofdstad van Israël, punt, andere lijn. Zijn transactionele karakter bracht hem ook tot deze noodlottige erkenning. In maart 2016, tijdens de AIPAC-beleidsconferentie, beloofde hij dat “we de Amerikaanse ambassade naar de eeuwige hoofdstad van het Joodse volk, Jeruzalem” zullen verplaatsen. Zijn opmerkingen maken vandaag duidelijk dat hij van plan is om die belofte na te komen en zijn steun binnen de pro-Israëlische gemeenschap.

Ik vraag me af over de journalisten en propagandisten en politici die kritiek hebben op deze letterlijke lezing van de Amerikaanse wet als ‘verstorend’ beschouwen. Hebben ze geen aandacht aan deze man besteed? Het doel van Donald Trump is om de patronen van bestuur en ideologische consensus die de Amerikaanse hoofdstad decennialang hebben gedomineerd te vernietigen. In die zin is zijn beleid in Jeruzalem zijn presidentschap in de microkosmos. Hij handelt op basis van gezond verstand van de wereld en voldoet aan de wensen van zijn aanhangers zonder rekening te houden met mondiale of binnenlandse elite-opinies. Wat Trump meer weet dan de kunst van akkoorden te sluiten, is de kunst van het bluffen – of hoe je dat ook mag heten. Door vandaag zijn campagnebelofte gestand te doen, heeft hij iedereen overbluft die dachten dat de Verenigde Staten zijn koek zouden kunnen afpakken en ook op zouden eten omtrent de kwestie van de hoofdstad van Israël. En door onze ambassade naar Jeruzalem te verplaatsen, erkennen de Verenigde Staten het recht van Israël om zijn eigen hoofdstad te bepalen. Dat is niet iets om te veroordelen of te vrezen. Het is iets om trots op te zijn.

door Matthew Continetti


Bronnen:

♦ naar een artikel van : Matthew Continetti “Why President Trump is right to recognize Jerusalem as Israel’s capital” van 6 december 2017 op de website van The Washington Free Beacon

Advertenties