Hoe de opkomst van het salafisme Gaza bedreigt en Israël ernstig verontrust

De eens feodale Palestijnse facties Hamas en Fatah komen misschien dichter bij verzoening in Gaza, maar salafistische jihadistische groepen die gedurfde aanvallen lanceren, zouden elke toenadering kunnen bederven, waardoor de Palestijnen mogelijk in een ander conflict in het proces worden meegesleept.

Plaatje hierboven: In augustus 2009 kondigde de salafistische leider van de salafistische terreurgroep Jund Ansar Allah, Abdel Latif Moussa, in zijn moskee omringd door militanten, de oprichting af van een ‘Islamitisch Emiraat’ in de zuidelijk gelegen stad Rafah in Gaza, net vooraleer  Hamas de moskee bestormde en hij werd doodgeschoten.

In augustus liet een zelfmoordterrorist zijn explosieve vest ontploffen in de Gazastrook aan de grens met Egypte, waarbij een lid van het veiligheidsteam van Hamas werd vermoord en verscheidene anderen werden verwond. Verre van een geïsoleerd incident, vertegenwoordigt deze aanval de opkomst van nog een andere gewelddadige militante factie in de Gazastrook – een dichtbevolkte strook land die ingeklemd zit tussen Israël en het Sinaï-schiereiland van Egypte, waar 1,8 miljoen mensen gepropt zijn in een gebied dat iets meer is dan tweemaal de grootte van Washington, DC Deze belangrijke verschuiving naar een nog radicaler en gewelddadiger milieu is vooral te danken aan een groeiende salafibeweging in Gaza, een nieuw fenomeen dat het tijdelijke evenwicht, van wat gewoonlijk een turbulent gebied in het Midden-Oosten is, bedreigt.

De zelfmoordaanvaller wordt ervan verdacht lid te zijn van een Palestijnse salafi-groep met banden met Islamitische Staat (of ISIS). De opkomst van een hardlijnig salafisme – een tak van de islam die een letterlijke interpretatie van de koran omarmt en pleit voor het herstel van een zogenaamd mondiaal kalifaat – is een zorgwekkende trend in Gaza. Hamas, wiens ideologie een mix is ​​van Palestijns nationalisme en hardlijnse islamistische politiek, wordt overrompeld door meer gewelddadige, extremistische terroristische organisaties die vastbesloten zijn om Israël te vernietigen en oorlog te voeren tegen Palestijnse groepen die het als te gematigd beschouwt.

Een hechte ideologie
Het salafisme is historisch gegroeid in Gaza in de jaren 1970, toen Palestijnse studenten terugkeerden van hun studie in het buitenland op religieuze scholen in Saoedi-Arabië. Een aantal Salafi-groepen in Gaza blijven vandaag steun en geld ontvangen van Riyadh, aldus journalist Jared Maslin. De vier belangrijkste actieve groepen zijn Jund Ansar Allah (soldaten van Gods supporters), Jaysh Al-Islam (leger van de islam), Jaysh Al-Ummah (leger van de natie) en Jama’at al-Tawhid wal-Jihad (monotheïsme en Jihad).

Tip: Voor meer details lees hier “Salafi-Jihadi activisme in Gaza” van Benedetta Berti en hier “Jihadism and the Killing of an Italian Activist in Gaza” door Björn Brenner.

Hoewel deze groepen traditioneel geen grote macht vormden in de Palestijnse politiek, is dit in de afgelopen paar jaar veranderd. Salafisten kregen eerst grip in het machtsvacuüm dat het gevolg was van het interne conflict tussen Hamas en Fatah in de zomer van 2007. In 2009 riep Salafi-leider Abdel-Latif Musa, leider van Jund Ansar Allah, zelfs een ‘Islamitische emiraat’ uit in het zuiden stad Rafah voordat hij werd gedood tijdens een inval door Hamas.

Het succes van de Islamitische Staat (ISIS), zelf een hardlijnige Salafi-groep, versterkte de salafisten in Gaza verder. Mediaverklaringen uitgegeven door in Gaza gevestigde Salafi-groepen, bijvoorbeeld, bevatten liederen en beelden die oorspronkelijk geproduceerd zijn door de propaganda-vleugel van ISIS. Meer in het algemeen hielp ISIS’ verklaring van het kalifaat, een officiële aankondiging van de intentie van de groep om een ​​staat te regeren geregeerd door strikte islamitische wetgeving, Salafi-ideologie te verjongen.

De wereldwijde aantrekkingskracht van de organisatie was en is duidelijk in haar vermogen om tienduizenden buitenlandse strijders te rekruteren en tienduizenden supporters online te cultiveren die haar propaganda promoten en haar boodschap verspreiden. Het maakt niet uit dat het kalifaat de afgelopen zes maanden is vernietigd en dat ISIS in puin ligt. Het tijdelijke succes van de groep was het bewijs voor zijn aanhangers dat het vormen van een kalifaat geregeerd volgens strikte islamitische principes niet alleen mogelijk is, maar ook een goddelijke plicht.

Hamas overvleugelen
Met het voorbeeld van ISIS in gedachten en het succes van die groep bij het overnemen van grote delen van Syrië en Irak, hebben de actieve salafistische groepen in Gaza zich tot het uiterste ingespannen om zichzelf te positioneren als de meest radicale organisaties in de bezette gebieden. Deze groepen beschouwen Hamas-leden als ongelovigen omwille van hun bereidheid om deel te nemen aan Palestijnse parlementsverkiezingen in 2006. Salafi-groepen zijn inherent gekant tegen verkiezingen, omdat zij geloven dat alleen de wet van God van belang is en dat sharia het enige aanvaardbare bestuursplatform is. In hun pogingen om de hogere morele basis ten opzichte van Hamas voor zichzelf op te eisen, zijn deze groepen zover gegaan dat ze leden inzetten om videowinkels, internetcafes en andere instellingen te sluiten die zij “on-islamitisch” bevinden.

De salafi in Gaza hebben ook Hamas bekritiseerd omdat ze verschillende malen hebben ingestemd met een staakt-het-vuren met Israël, waarvan de meest recente medio 2015 was, en waarin wordt beweerd dat de eens gevreesde Palestijnse terreurgroep die bekend staat om het gebruik van zelfmoordaanslagen, zich nu schuldig maakt aan samenwerken met de zionistische vijand. Een groep die bekend staat als de Soldiers of the Monotheism Brigades, verwees naar Hamas als “pervers” en “corrupt” en voegde eraan toe dat het “niet zal ophouden met het richten op de figuren” van Hamas en “hun botten breekt en het pure land van de Gazastrook van schoonmaakt deze gruwelen.”

Om het staakt-het-vuren te saboteren, hebben ISIS-aanhangers in Gaza sporadisch raketten over de grens naar Israël afgevuurd in een demonstratie van insubordinatie. Als reactie hierop heeft Hamas een campagne gevoerd tegen de salafisten, waarbij ze een aantal van hen samenbracht en gevangen zette zonder proces of proces. De spanningen zijn zelfs geëscaleerd in vuurgevechten tussen Hamas en de salafisten, van wie de laatste herhaaldelijk heeft gedreigd met het afvuren van raketten in Israël in de afgelopen jaren in regelrechte strijd met Hamas.

In feite dagen deze Salafi-groepen de bewering van Hamas uit als zijnde de meest waarachtige islamitische groep onder de verschillende Palestijnse organisaties. Daarbij beschikken ze over het vermogen om Hamas naar een hardere houding te duwen. Hamas heeft al enkele van zijn radicalere leden, waaronder veel van zijn militaire vleugel, verloren aan deze groepen, die pleiten voor een meer militaristische houding tegenover Israël.

Het standpunt van Israël
Israël maakt zich zelfs meer zorgen dan Hamas over de opkomst van de salafistische jihadisten in Gaza. De Joodse staat is gewend om te bestaan ​​in een regio waar het constant wordt belegerd door zijn buren, maar het gevaar van transnationale jihadisten is bijzonder ernstig. Hoewel Israël relatief immuun is voor al-Qaeda-aanvallen, heeft de aanwezigheid van een georganiseerde en uiterst capabele ISIS-partner op het Egyptische schiereiland Sinaï, net over de grens met Gaza, voor Tel Aviv een nieuwe uitdaging gesteld inzake veiligheid.

Deze opstandelingen van de terreurgroep Wilayat Sinai, de zogenaamde ‘Provincie in de Sinai van Islamitische Staat‘ (ISIL-SP), voorheen bekend als Ansar Bayt al-Maqdis, botsen regelmatig met Egyptische veiligheidstroepen en waren verantwoordelijk voor de aanslag op Metrojet Flight 9268, die twee jaar geleden ten val werd gebracht door een ISIS-bom die alle 224 mensen aan boord doodde. Diezelfde maand waarschuwde in een ISIS-video die in het Hebreeuws werd vrijgegeven dat “geen enkele Jood in Jeruzalem zal overblijven“. Hoewel sommigen deze bedreiging als een blunder beschouwen, neemt Israël deze waarschuwingen ernstig.

Op zijn beurt erkent Israël het verschil niet tussen aanslagen van salafisten en die van Hamas. Israël beschouwt Hamas – de de facto erkende regering van Gaza – als verantwoordelijk voor alle aanslagen die worden uitgevoerd vanop het Gazaaanse grondgebied. Dit betekent dat aanslagen door salafisten konden en zelfs hebben geleid tot Israëlische represailles gericht tegen infrastructuur en eigendommen van Hamas. Het straffen van Hamas voor de wandaden van de salafisten lijkt verkeerd, omdat het gemakkelijk een relatief rustige periode kan torpederen tijdens het staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas, dat sinds het einde van Operation Protective Edge eind augustus grotendeels stabiel is gebleven 2014.

Het verminderen van de dreiging van de salafisten van Gaza zal noodzakelijkerwijs leiden tot een beperking van de potentiële pool van rekruten. De huidige generatie Gaza’s jeugd is volwassen geworden tijdens drie opeenvolgende oorlogen met Israël; de werkloosheid is groot en de hoop is schaars. Deze jonge Palestijnen zijn bestempeld als ‘de Hamas-generatie‘. Maar als de economische situatie in Gaza blijft verslechteren, onder meer als gevolg van een economische blokkade die door Egypte wordt opgelegd, kunnen de jonge Palestijnen uiteindelijk bekend worden als ‘de Salafi-generatie’. Hamas begon aan het einde van de jaren 1980 Fatah te overschaduwen als de meest radicale en gewelddadige Palestijnse organisatie, de salafisten in Gaza konden Hamas overtreffen als de gevaarlijkste bedreiging voor andere Palestijnen en de staat Israël. Een dergelijk resultaat zou waarschijnlijk rampzalig zijn, omdat het de sabotage van een zoveelste kans op vooruitgang in een van ’s werelds langstlopende conflicten zou kunnen signaleren.

door Colin P. Clarke


Colin P. Clarke is een politiek wetenschapper bij de non-profit, nonpartisan RAND Corporation en een geassocieerde fellow bij het International Center for Counter Terrorism in Den Haag.

Bronnen:

♦ Naar een artikel in Rand door Colin P. Clarkeby

♦ This commentary originally appeared on Foreign Affairs on October 11, 2017. Commentary gives RAND researchers a platform to convey insights based on their professional expertise and often on their peer-reviewed research and analysis.

Advertenties

3 gedachtes over “Hoe de opkomst van het salafisme Gaza bedreigt en Israël ernstig verontrust

  1. Hamas wil Israel vernietigen. Zo is het en niet anders.

    Israel is een goed land en het enige vrije land daar in het Midden Oosten.

    Lang leve Israel !!

    Liked by 2 people

  2. Op een dag was ik met de bus onderweg van Leeuwarden naar Drachten. Ik heb in mijn hele leven nooit zo veel water en dijken gezien: dijken voor en dijken achter, dijken links en dijken rechts en overal water. De boerderijen stonden op terpen. Op gegeven moment kwam de bus langs een brede kanaal, waarin een binnenschip passeerde. Het water stond zeer hoog. Dus, het klotste ver over de oevers heen. Ik was behoorlijk ongerust, maar de buspassagiers zaten vrolijk te kletsen. Zij gaven aan het hele watergedoe om zich heen, totaal geen aandacht. Een oude Fries zei tegen mij met dezelfde stoïcijnse rust : ‘mensen die bang zijn voor water, moeten niet in Friesland wonen!. Hetzelfde waarheid, als een koe, geldt ook voor Israël. Mensen die bang zijn voor Arabieren en islam, moeten niet in Israël wonen.
    Het maakt totaal niets uit hoe het beestje heet. In Friesland spreekt men over de Noordzee of de Waddenzee. Maar de zee blijft dezelfde gevaarlijke zee en is niet veranderd sinds de eerste Batavier, of de eerste Fries hadden besloten in het gebied genaamd Nederland te wonen.. In Israël geldt dezelfde regel. Men kan spreken over Salafisten, moslembroederschap, Hizb Ut Tahrir, Hamas of wat dan ook. Het maakt absoluut niets uit .Het gevaar heet Arabieren en moslims en ze blijven gevaarlijk onder welke naam dan ook. In Friesland en Nederland zorgen de goed onderhouden dijken voor veiligheid en in Israël moeten geavanceerde wapens, goedgetrainde soldaten en straaljagerpiloten voor veiligheid zorgen.

    Men kan over Gods hulp spreken, maar God is niet verplicht mensen te helpen die niet voor zichzelf zorgen.

    Like

Reacties zijn gesloten.