Israël en Syrië onderhandelen over demilitarisering van Golan Hoogtes

Syrische president Bashar al-Assad stuurde Israëls premier Benjamin Netanyahu vorige week via de Russische president Vladimir Poetin een bericht dat hij klaar is om de voorwaarden te bespreken waarmee zijn regering in functie zou kunnen blijven, volgens een rapport van Nana 10, waarin de Koeweitse krant Al Jarida wordt geciteerd, aldus een bericht in The Jewish Press van zondag.

Syrië bood naar verluidt Netanyahu een akkoord aan dat inhield dat een zone in de Golan-hoogvlakte van 40 kilometer (25 mijl) aan de Israëlisch-Syrische grens gedemilitariseerd zou zijn – indien Netanyahu ermee zou instemmen om niet langer te werken om Assad van de macht te verdrijven. Poetin contacteerde vervolgens Netanyahu en gaf hem de boodschap door. Het bericht vermeldde tevens dat Assad overweegt om de Druzen en Koerden in Syrië autonomie te geven.

De niet nader genoemde westerse bron zei dat de Israëlische premier zijn bereidheid uitsprak om Assads eisen te bespreken met het veiligheidsetablissement van de Joodse staat, maar hij benadrukte de voorwaarde dat Iran en zijn proxie, Hezbollah, uit Syrië moeten verdwijnen. Netanyahu heeft duidelijk gemaakt dat Israël elke Iraanse basis die in Syrië of in Libanon overblijft zal vernietigen omdat de Joodse staat deze als een existentiële bedreiging beschouwt. Iran en Hezbollah hebben beide herhaaldelijk gezworen om Israël te vernietigen.

De bron werd geciteerd door te zeggen dat Israël Assad ziet als de laatste Alawitische president in Syrië. De Alawieten gemeenschap is er een die verbonden is met de sjiitische islamitische wereld en dus verbonden is met het sjiitische Hezbollah en Iran – die dit jaar via Syrië is geslaagd om een ​​sjiitische landbrug naar Beiroet te voltooien. Terwijl Israël erover waakte om weg te blijven uit de bijna zeven jaar durende Syrische burgeroorlog, verstrekte het desalniettemin humanitaire en medische zorg aan diegenen die naar de grens kwamen om hulp te zoeken, hen later terugvoerden naar de grens om naar huis terug te keren. Sommigen waren naar verluidt rebellenvechters [zie hier, hier en hier].

De IDF aarzelde niet om terug te schieten telkens wanneer er zo nu en dan vanuit Syrië een mortiergranaat, raketten en andere munitie aan Israëls kant van de Golanhoogvlakte landden. Soms raakten Israëlische soldaten gewond en werden IDF-voertuigen geraakt. De reactie van Israël was aanvankelijk traag en dan aarzelend – maar uiteindelijk werd er snel en hard gereageerd omdat het ‘verdwaalde’ geschut meer frequenter en meer gericht leek.

Israël aarzelde ook niet om strategische doelwitten te treffen omdat het dit noodzakelijk achtte om zijn veiligheid te behouden, inclusief wapenopslagplaatsen die wapens naar Hezbollah vanuit Iran stuurden, en chemische wapenfabrieken die heropgestart bleken te zijn. Over het algemeen bemoeide Rusland zich niet met Israëlische militaire activiteiten, en Israël leek kennelijk de VS en Rusland op de hoogte te hebben gebracht voorafgaand aan een van zijn aanvallen.

Advertenties