80 jaar rejectionisme: Palestijnen willen geen tweestatenoplossing [Efraim Karsh]

Sinds het begin van het Oslo-proces in september 1993 hebben vijf opeenvolgende Israëlische premiers – Shimon Peres, Ehud Barak, Ariel Sharon, Ehud Olmert en Benjamin Netanyahu – openlijk en ondubbelzinnig de tweestatenoplossing onderschreven. Paradoxaal genoeg was het Yitzhak Rabin, postuum verheerlijkt als een onvermoeibare “soldaat van de vrede”, die een Palestijnse “entiteit voorzag van een staat die onafhankelijk het leven van de Palestijnen onder zijn controle zou leiden”, terwijl Netanyahu, die door Avnery wordt verguisd omwille van zijn afwijzing van de tweestatenoplossing, herhaaldelijk zijn steun voor het idee verkondigd heeft, ondermeer in een spraakmakend speech in 2011 voor de beide kamers van het Amerikaanse Congres.

Daarentegen hebben de Palestijnse Arabische leiders, evenals de Arabische buurlanden, de tweestatenoplossing vanaf het begin consequent verworpen. Het rapport van de Peel Commissie van juli 1937 leidde tot de intensivering van massale gewelddadigheden, het jaar daarvoor begonnen en beknot tijdens de duur van de beraadslagingen van de commissie, terwijl het Verdeelplan van november 1947 (resolutie 181) een onmiddellijke uitbarsting van Palestijns-Arabisch geweld veroorzaakte, zes maanden later gevolgd door een een geheel Arabische poging om de nieuw uitgeroepen staat Israël te vernietigen (Onafhankelijkheidsoorlog 1947-1949).

Evenemin was de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), opgericht in 1964 op initiatief van de Egyptische president Gamal Abdel Nasser en in 1974 aangewezen door de Arabische Liga als de ‘enige wettige vertegenwoordiger’ van het Palestijnse volk, meer ontvankelijk voor het idee. Het heilig oprichtingsdocument, het Palestijnse Covenant, aangenomen bij de oprichting en vier jaar later herzien om de groeiende strijdbaarheid van de organisatie te weerspiegelen, heeft veel minder te zeggen over de Palestijnse staat dan over de noodzaak om Israël te vernietigen.

In juni 1974 diversifieerde de PLO de middelen die hiervoor werden gebruikt door de “gefaseerde strategie” aan te nemen, die haar machtigde om beslag te leggen op welk gebied dan ook dat Israël had voorbereid of gedwongen was af te staan ​​en het te gebruiken als een springplank voor verdere territoriale winsten en, zoals de zin luidde, tot de “volledige bevrijding van Palestina.” Vijf jaar later, toen de Amerikaanse president Jimmy Carter probeerde de Palestijnen in de Egyptisch-Israëlische vredesonderhandelingen te brengen, botste hij tegen de bakstenen muur van Palestijns rejectionisme aan.

“Dit is een slechte deal”, zei PLO-voorzitter Yasser Arafat tegen de Amerikaan Edward Said, die hem het aanbod van de regering had doorgegeven. “Wij willen Palestina. We zijn niet geïnteresseerd in delen van Palestina. We willen niet onderhandelen met de Israëli’s. We gaan vechten.” Zelfs toen hij premier Rabins hand op het gazon van het Witte Huis schudde op 13 september 1993, verzekerde Arafat de Palestijnen in een vooraf opgenomen Arabisch-talige boodschap dat de overeenkomst slechts een implementatie was van de PLO’s gefaseerde strategie.

door Efraim Karsh


Lees hier het hele artikel “Belief in Palestinian openness to two-state solution amounts to insanity” van Efraim Karsh van 21 november 2017 in The Jerusalem Post en een afwijkende versie ervan in een artikel “The Palestinians Don’t Want a Two-State Solution” in The Algemeiner van 24 november 2017

Advertenties

Een gedachte over “80 jaar rejectionisme: Palestijnen willen geen tweestatenoplossing [Efraim Karsh]

Reacties zijn gesloten.