De kwakkel van de zogenaamde ‘Joodse oorlogsverklaring aan Duitsland’ van 1933

Op vrijdag 24 maart 1933 bestreek de krantenkop “Judea verklaart de oorlog aan Duitsland” de hele voorpagina van de Britse krant The Daily Express. De ondertitels luidden: “Joden van de hele wereld verenigen zich in actie”; “Boycot van Duitse producten”; “Massale demonstraties in vele districten” en “Dramatische actie”.

De inhoud van de ochtend-, middag- en avondedities verschilden onderling zichtbaar van elkaar en het is vooral de tekst van de ochtendeditie die gretig door revisionisten, negationisten en andere notoire Holocaustontkenners, zal aangegrepen worden om de Joden door de drek te sleuren, want… “de Joden hadden hiermee zelf Hitler uitgedaagd en aldus het latere onheil over hun volk eigenhandig uitgelokt.” Klinkklare nonsens natuurlijk. Temeer omdat generaal Ludendorff en Adolf Hitler reeds tien jaar eerder de oorlog verklaard hadden aan de Duitse Joden.

“Judea Declares War on Germany! Jews of all the World Unite! Boycott of German Goods! Mass Demonstrations! The Israeli people around the world declare economic and financial war against Germany. Fourteen million Jews stand together as one man, to declare war against Germany. The Jewish wholesaler will forsake his firm, the banker his stock exchange, the merchant his commerce and the pauper his pitiful shed in order to join together in a holy war against Hitler’s people.”

Bekijk hier de volledige tekst van de oorlogsverklaring: “Judea Declares War on Germany!
verschenen in de Londense The Daily Express van 24 maart 1933.

Om te zeggen dat de krantenkop een overdrijving was, is beslist een understatement. Los van de taal die in het artikel wordt gebruikt (er was geen geografische entiteit genaamd ‘Judea’ in 1933 en zeker niemand die de macht had om oorlog te verklaren, en de Joden van de wereld worden ‘Israël’ genoemd, wat niet eens een liturgisch gebruik is), zit het boordevol onnauwkeurigheden. De grootste hiervan is dat het hele wereldjodendom aan deze boycot zou deelnemen. Er moet bijvoorbeeld rekening mee worden gehouden dat de Duitse Joden zelf (een aantal van 600.000 dat in het artikel zelf wordt genoemd) al zeker niet konden deelnemen aan de boycot.

Bovendien ging de yishuv (pre-staat Joodse nederzetting in Palestina) in onderhandeling met het Derde Rijk om uiteindelijk in 1935 een overdrachtsovereenkomst af te sluiten [de zogeheten Haavara Overeenkomst van 24 augustus 1933, getekend door nazi-Duitsland en  Zionistische Duitse Joden], wat een flagrante schending zou zijn geweest van een wereldwijde Joodse boycot van Duitsland, al dan niet werkelijk of ingebeeld. De Joodse bevolking van Palestina omvatte in 1931 ca. 175.000 mensen; het is niet enkel logisch om aan te nemen dat de bevolking in 1933 van het pre-Israël groter was en in feite zijn er nog eens 50.000 Joden geëmigreerd naar Palestina vóór de Tweede Wereldoorlog als een direct gevolg van het Haavara akkoord. We hebben dus alleen al bijna een miljoen Joden in Duitsland en Palestina die geen boycot van Duitse goederen voorstonden.

Een ander ernstig probleem met het artikel in The Daily Express is dat het – nergens in het artikel – een enkele Jood, of een leider van een groep of een individu, bij naam noemt. Geen enkele naam. Sommige organisaties worden genoemd, bijvoorbeeld “The Board of Deputies of British Jews” die, zegt het artikel, twee dagen later zullen bijeenkomen “om de Duitse situatie te bespreken.” Ironisch genoeg meldde de Londonse Times van 27 maart 1933 dat ditzelfde Britse Joodse College van Afgevaardigden een boycot van Duitsland niet ondersteunt. Het Verenigd Koninkrijk had op dat moment een van de grootste Joodse bevolkingsgroepen van West-Europa.

Een deel van de verwarring over de kwestie van een ‘Joodse boycot’ is dat er mensen of organisaties waren die wel om een ​​boycot vroegen. Het American Jewish Congress (AJC) riep op tot een boycot, net als Samuel Untermeyer, een advocaat en zakenman en hoofd van de niet-sektarische anti-nazi-liga. Hoewel deze boycots te goeder trouw waren, waren ze niet effectiever dan de anonieme oproep in The Daily Express. Een ander deel van de verwarring over deze boycot is dat ontkenners, hetzij opzettelijk of door onwetendheid, deze boycots samenvoegen tot één boycot en ze meestal allemaal onder de auspiciën van de oproep van de The Daily Express gooien, hoewel er geen relatie bestond tussen die krant en Untermeyer of de AJC.

Ten slotte moeten we nagaan welk effect, indien aanwezig, deze oproepen tot boycot hadden. Het antwoord is dat het economische effect op Duitsland vrij klein was. Niet alleen waren er veel, veel Joodse gemeenschappen die zich kantten tegen oproepen tot boycots, hetzij uit vrees dat het lot van Duitse Joden zou verslechteren of omdat hun eigen belangen in het gedrang zouden komen. Maar Duitsland bleek in 1937 volledig economisch hersteld te zijn van het op de rand staan van een economische instorting in de vroege jaren 1930. Dit was het resultaat van het instellen van een oorlogsgebaseerde economie en dat bijna vanaf het moment dat de nazi’s de macht namen in januari 1933. Een boycot van de Duitse export zal geen ernstige deuk veroorzaakt hebben in een industrie (wapens en munitie) die veel meer afhankelijk is van interne middelen, tewerkstelling van Duitse werknemers en het importeren – eerder dan het exporteren  -van de materialen die nodig zijn voor productie.

door Andrew Mathis


Bron: in een vertaling door Brabosh van een artikel “Jews declared war on Germany” van Andrew Mathis van 19 januari 2008 op de website van The Holocaust History Project (PHDN.org).

Advertenties