PLO tot 1967: Wij zijn geen Palestijnen, wij zijn Arabieren – de échte Palestijnen zijn de Joden…

In een opiniestuk in de Britse krant The Guardian op 1 november 2017, voorafgaand aan de honderdste verjaardag van de Balfour-verklaring, riep de president van de Palestijnse Autoriteit (PA), Mahmoud Abbas, het Verenigd Koninkrijk op om eeuwig te “boeten” voor het “lijden” dat met dit gefabriceerde document uit 1917 het ‘Palestijnse volk’ werd aangedaan.

Abbas herhaalde de beweringen die hij sinds 2016 heeft gedaan om een ​​surrealistisch rechtsgeding te rechtvaardigen dat hij dreigde tegen Groot-Brittannië in te dienen voor het steunen van de “oprichting van een thuisland voor één volk [aka de Joden],” dat zoals hij beweerde, “resulteerde in de onteigening en voortdurende vervolging van een ander volk [aka de Palestijnen].”

De mythe van het Palestijnse volk
‘Palestijnen’ waren de Joden die samen met moslims en christenen leefden op het land Palestina, dat van 1917 tot 1948 onder Brits bestuur stond. Alle mensen die daar in de tijd van het Britse mandaat waren geboren, hadden ‘Palestina’ op hun paspoorten gestempeld. Maar de Arabieren waren beledigd toen ze Palestijnen werden genoemd. Ze klaagden: “Wij zijn geen Palestijnen, wij zijn Arabieren. De Palestijnen zijn de Joden”.

Bernard Lewis verduidelijkt:

“Met de opkomst en verspreiding van pan-Arabische ideologieën begonnen de Palestijnen als Arabieren, en niet als Zuid-Syriërs, zichzelf te laten gelden. Gedurende de rest van de periode van het Britse Mandaat, en nog vele jaren daarna, beschreef hun organisatie zichzelf als Arabier en drukte hun nationale identiteit uit in Arabische in plaats van in Palestijnse of zelfs in Syrische termen.

Toen Israël op 14 mei 1948 onafhankelijk werd, kwamen vijf Arabische legers samen om te proberen de pasgeboren natie in zijn wieg te doden. Nadat ze waren weggelopen, wilden enkele van de lokale Arabieren die tijdens de oorlog waren gevlucht, terugkeren, maar ze werden als een vijfde colonne beschouwd en de meesten mochten niet terug. De Arabieren die tijdens de oorlog loyaal in Israël waren gebleven, en hun nakomelingen, zijn er nog steeds en vormen vandaag een vijfde van de bevolking van Israël. Ze staan ​​bekend als Israëlische Arabieren; ze hebben dezelfde rechten als joden, behalve dat ze niet wettelijk verplicht zijn om in het leger te dienen. Ze mogen zich vrijwillig aanmelden als ze dat willen.

Israëlische Arabieren hebben hun eigen politieke partijen. Ze zijn lid van Knesset en zijn werkzaam in alle beroepen. De moraal is, of zou moeten zijn: start geen oorlog tenzij je bereid bent om die te verliezen – zoals de Arabieren in en rond Israël herhaaldelijk hebben gedaan, in 1947-48, 1967 en 1973. Overigens omvatte het land, dat in vertrouwen werd voorbehouden voor de Joden ten tijde van het Britse mandaat voor Palestina, aanvankelijk alles wat thans het koninkrijk Jordanië is, dat in 1946 zijn onafhankelijkheid kreeg als het koninkrijk van Transjordanië.

door Jean Patrick Grumberg
in een artikel in The Gatestone Institute van 20.11.2017


Waarom er thans ‘Palestijnen’ bestaan
In een interview van James Dorsey met de Palestijnse leider Zuheir Mohsen  van 31 maart 1977 voor het Amsterdamse dagblad Trouw, zei Mohsen dat het Palestijnse volk niet bestaat. Mohsen (1936-1979) was destijds lid van het Uitvoerend Comité van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) en tussen 1971 en 1979 commandant van de pro-Syrische As-Sa’iqa factie, een terroristische subgroep van diezelfde PLO.

Zuheir Mohsen zei in het bewuste interview toen hierover het volgende:

“Tussen Jordaniërs, Palestijnen, Syriërs en Libanezen bestaan er geen verschillen. Wij maken deel uit van één volk, de Arabische natie. Kijk maar, ik heb familieleden met het Palestijnse, Libanese, Jordaanse en Syrische staatsburgerschap. Wij zijn één volk. Alleen maar om politieke redenen onderschrijven wij zorgvuldig onze Palestijnse identiteit. Het is namelijk van nationaal belang voor de Arabieren om het bestaan van de Palestijnen aan te moedigen tegenover het zionisme.

Ja, het bestaan van een aparte Palestijnse identiteit is er alleen om tactische redenen. De stichting van een Palestijnse staat is een nieuw middel om de strijd tegen Israel en voor de Arabische eenheid voort te zetten.

Een aparte Palestijnse entiteit moet voor de nationale rechten opkomen in de dan nog overgebleven bezette gebieden. De Jordaanse regering kan niet namens de Palestijnen in Israel, Libanon of Syrië spreken. Jordanië is een staat met bepaalde grenzen. Het kan geen aanspraak maken op bijvoorbeeld Haifa of Jaffa, terwijl ik wel recht heb op Haifa, Jaffa, Jeruzalem en Beërsheva. Jordanië kan alleen spreken namens de Jordaniërs en de Palestijnen in Jordanië.

De Palestijnse staat zou het recht hebben om op te treden namens alle Palestijnen in de Arabische wereld en elders. Als wij eenmaal al onze rechten in geheel Palestina hebben verworven, moeten wij de hereniging van Jordanië en Palestina geen moment uitstellen.”

In de jaren en decennia die voorafgingen aan de stichting van de Staat Israël, waren de Arabische opstanden en pogroms tegen het Britse bestuur niet gericht tegen tegen de oprichting van een Palestijnse staat. En de Arabische massacres tegen de Joden van de jaren 1920 en 1930 werden geïnspireerd door antisemitisme en niet door een verlangen naar een onafhankelijke Palestijnse staat.

Ahmad Shukeiri (1908-1980), destijds vice-Secretaris-generaal van de Arabische Liga aan de Verenigde Naties (1950–56) en in mei 1964 één van de oprichters van de Palestijnse Bevrijdings Organisatie (PLO) en tevens zijn eerste voorzitter (1964-1967), getuigde in 1956 op de Algemene Vergadering van de VN [UNGA]:

“Dergelijk creatuur als Palestina bestaat helemaal niet. Dit land is niets anders dan het zuidelijke deel van Groter Syrië…”

In 1947 protesteerden Arabische leiders tegen het Verdeelplan van de Verenigde Naties [Resolutie 181] argumenterende dat Palestina een deel was van Syrië. En inderdaad, vóór de jaren 1960 verlangden veel Arabieren naar een ‘Groter Syrië‘ zoals hierboven Ahmad Sukheiri het in 1956 uitdrukte.

Advertenties

2 gedachtes over “PLO tot 1967: Wij zijn geen Palestijnen, wij zijn Arabieren – de échte Palestijnen zijn de Joden…

  1. Eindelijk een waar woord uit de mond van “de Palestijnen”.

    Deze uitspraak moet dan ook verspreid worden in alle media die de waarheid nog in hun vaandel dragen en als lesmateriaal doorgestuurd naar scholen/universiteiten & NGO’s die in hun ignorantie en/of Jodenfobie de draad over fact & fictie een beetje kwijt zijn geraakt.

    Het leugen carrousel moet gestopt worden!

    Like

Reacties zijn gesloten.