Vandaag 79 jaar geleden: de ‘Nacht van het Gebroken Glas’ (Kristallnacht 1938)

Reichskristallnacht (of Kristallnacht) in Duitsland, 9/10 november 1938. De nazi’s hebben de Boemestrasse synagoge  in Frankfurt in brand gestoken [beeldbron: The Jewish Journal]

In de nacht van 9 op 10 november 1938 brak het geweld uit tegen de Joden in het toenmalige Derde Rijk van 1938 (Duitsland, Oostenrijk, Sudetengebied en Oost-Pruisen – zie kaartje onderaan).

Het leek alsof het ongepland was. Een zogeheten ‘spontane volkswoede’ was uitgebroken onder de Duitsers omwille van de moord op een Duitse functionaris in Parijs (Ernst vom Rath) door een Joodse tiener (Herschel Grynszpan). Echter, niets was minder waar. De Duitse propagandaminister Joseph Goebbels en andere nazi’s hadden de pogroms zorgvuldig georganiseerd.

In twee dagen tijd werden meer dan 250 synagogen afgebrand, meer dan 7.000 Joodse bedrijven werden vernield en geplunderd, tientallen Joodse mensen werden gedood en Joodse begraafplaatsen, ziekenhuizen, scholen en huizen werden geplunderd terwijl politie en brandweerbrigades passief stonden toe te kijken. De pogroms werden later bekend als de Kristallnacht, de “Nacht van het Gebroken Glas”, zo genoemd naar al het verbrijzelde glas van de etalageruiten die op de straten vielen.

De ochtend na de pogroms werden 30.000 Duits-Joodse mannen gearresteerd voor hun “misdaad” om Joods te zijn en werden zij naar concentratiekampen gezonden, waar honderden van hen omkwamen. Sommige Joodse vrouwen werden ook gearresteerd en naar lokale gevangenissen gestuurd. Bedrijven die eigendom zijn van Joden mochten niet opnieuw openen tenzij ze werden beheerd door niet-Joden. De avondklok werd toegepast op de Joden waardoor de uren van de dag dat ze hun huizen konden verlaten, werden beperkt.

Na de “Nacht van het Gebroken Glas” was het leven nog moeilijker geworden voor Duitse en Oostenrijkse Joodse kinderen en tieners. Ze waren al uitgesloten van het betreden van musea, openbare speelplaatsen en zwembaden, nu werden ze van de openbare scholen verwijderd. Joodse jongeren, net zoals hun ouders, werden totaal afgescheiden van hun gemeenschappen in Duitsland. Vele Joodse volwassenen pleegden uit wanhoop zelfmoord.

Naar Palestina
De meeste families trachten wanhopig te vertrekken. Velen vluchtten naar het toenmalige Britse Mandaat voor Palestina. Maar die levenslijn werd spoedig gesloten door de Britse bezetter. Op 23 mei 1939, zes maanden nà de Kristallnacht, bracht de Britse regering geleid door Nevil Chamberlain, het zogeheten White Paper 1939 uit. Daarin werd onder meer bepaald dat de legale Joodse immigratie naar het Mandaat Palestina over de volgende vijf jaren beperkt werd tot maximaal 75.000, of 15.000 Joodse mensen jaarlijks. Zelfs die jaarlijkse quota werd nooit bereikt en dat aan de vooravond van de Holocaust!

Het Britse parlementslid James ‘Jimmy’ de Rothschild (1878-1957) zei op 22 mei 1939 tijdens het parlementaire debat over het Britse White Paper 1939: “Voor de meerderheid van de Joden die naar Palestina gaan is het een kwestie van of immigratie of fysieke uitroeiing.” Maar het mocht niet baten. De Britten had het met de Arabieren op een akkoordje gegooid omtrent de Joodse immigratie en beloofden hen zelfs om na die vijf jaren beperking dat de Arabieren voortaan mochten bepalen hoeveel Joden er nog het Mandaat binnen mochten reizen.

Dit Britse document luidde het begin in van de Aliyah Bet (1939-1948), de ‘illegale’ immigratie van de Joden naar pre-Israël, die voornamelijk geleid werd door de Haganah en de Palmach, het Joodse ondergrondse verzet. Over die hele periode slaagden ca. 110.000 Joden (90 procent afkomstig uit Europa) om dankzij de Joodse ondergrondse, illegaal ‘Palestina’ te bereiken. Pas na Israël’s onafhankelijkheid in mei 1948 – en zes miljoen dode Joden later ! – kwam de immigratie naar het Land van Israël in de hoogste stroomversnelling.

haganahHaïfa, 13 april 1947. Het schip  de ‘Theodor Herzl’, zo genoemd naar de ‘Vader van het Zionisme’, dat op 2 april 1947 was vertrokken vanuit de Franse haven Sète met aan boord 2.641 overlevenden van de Holocaust, legt aan in de haven van Haifa nadat het schip op volle zee werd geënterd door mariniers van het Britse bezettingsleger. De Joden werden na hevig verzet, waarbij drie Joden werden gedood en 27 anderen gewond, gearresteerd en opgesloten. De gewonden en de zieken werden opgesloten in het Atlit detentiekamp nabij Haifa en alle anderen gedeporteerd naar het eiland Cyprus en opgesloten in Britse kampen. Het spandoek leest: “De Duitsers hebben onze families en huizen verwoest. Verwoesten jullie niet onze hoop!” [beeldbron: Palyam & Aliya Bet website]

Im Tirtzu: “Wanneer jullie willen is het geen sprookje.
Maar als jullie niet willen, zo is en zal het een sprookje blijven.”

[Orig. Duits: “Wenn Ihr wollt, ist es kein Märchen. Wenn Ihr aber nicht wollt, so ist es und bleibt es ein Märchen” of kort gezegd: ‘Waar een wil is, is een weg.’
Theodor Herzl in zijn novelle ‘Altneuland‘ uit, 1902]

Het is een goed idee om ons geheugen op te frissen – of onszelf te informeren – aan wat er werkelijk is gebeurd in 1938 en de jaren die volgden tot aan Israël’s onafhankelijkheid, in een tijd dat de hele wereld tracht de Joodse geschiedenis van overleving en zelfbeschikking te herschrijven.


Bron: in een vrije vertaling van Brabosh.com van een artikel op de site van het United States Holocaust Memorial Museum (USHMM)

Advertenties

8 gedachtes over “Vandaag 79 jaar geleden: de ‘Nacht van het Gebroken Glas’ (Kristallnacht 1938)

  1. De Holocaust mag niet alleen in de schoenen van de Duitsers gestoken worden.
    Bijna alle landen die onder Duitse bezetting kwamen hebben er actief aan meegewerkt om joden uit te leveren.
    Niet allen Engeland heeft het verhinderd om joden te laten uitwijken naar Palestina, ook Amerika heeft schepen met joden die uit Duitsland kwamen terug gestuurd naar Duitsland waar zijn dan in de concentratiekampen kwamen.
    Britten en Amerikanen waren op de hoogte van de concentratiekampen en wat er daar gebeurde.
    Zij hebben bijna heel Duitsland platgebombardeerd, maar er is niet één bom gevallen op de spoorwegen die naar de concentratiekampen leiden, nochtans met hier en daar een brug te bombarderen hadden zij de transporten kunnen stopzetten.

    Ik zend U eerstdaags video’s met meer info.

    Groetjes

    Theo Herbots

    Liked by 2 people

    1. Prima, stuur maar op. Maar ik wil je toch even meegeven dat vooraleer ik sinds 2008 ben beginnen bloggen over Israël, zes jaar lang dagelijks heb gepubliceerd over de Holocaust, collaboratie en verzet. Dus ik weet er wel iets van. Dat ik daarmee ben gestopt, is omdat ik in een depressie was gerold door de vele gruwelverhalen die ik toen heb moeten lezen. Ik was er gewoon kapot van. En ik geef toe, het is voor mijn persoonlijk welzijn nu eenmaal gezonder om over de levende Joden van nu te schrijven dan over de dode Joden van toen.

      Liked by 2 people

      1. Dat begrijp ik.
        Ikzelf ben christen maar ik heb goeie joodse vrienden in Israel en de berichtgeving die ik van daaruit krijg is anders dan wat de media ons hier voorschotelen, ook wat de huidige situatie betreft
        Hoeveel mensen weten hier dat er in Israel volledig Arabische dorpen zijn met zelfs Arabische burgemeesters, Dat er veel van die Arabieren ook dienst doen in het Israelische leger?
        Ik ga vanaf nu veel meer aandacht geven aan Uw Blog en de link er naartoe doorgeven aan anderen waarvan ik weet dat zij een andere visie hebben over Israel dan dat er door onze media wordt voorgeschoteld.
        Vriendelijk Groet
        Theo

        Liked by 2 people

    2. Dat is maar goed ook, want anders was de aanvoer van voedsel en andere voorzieningen al eerder plat komen liggen met alle gevolgen van dien. Aan het einde van de oorlog was dit ook de oorzaak van de hoge sterftecijfers in de kampen.

      Like

  2. Wist u dat de internationale Joodse gemeenschap in 1933 Duitsland de oorlog verklaard heeft?

    Like

  3. ortom, Deze bewering dat de internationale Joodse gemeenschap Duitsland de oorlog verklaart heeft is een goedkope truuk om het te doen voorkomen alsof “het Wereld Jodendom” is begonnen met “de oorlog” tegen Duitsland, in plaats van andersom. Het woord ‘oorlog’ heeft vele betekenissen. In dit geval betekende het het uitoefenen van economische druk.
    wil je beweren dat dit een echte oorlogsverklaring was. Hoeveel troependivisies had “Judea”? Hoeveel tanks? Hoeveel vliegtuigen? Hoeveel mortiergranaten?
    Een feit is dat Duitsland de echte oorlog is begonnen, de Tweede Wereldoorlog, en dat het die begon door Polen binnen te vallen met vliegtuigen, bommen, tanks en miljoenen infanteriesoldaten. Om dit te vergelijken met een voorgenomen economische boycot is belachelijk, maar een typisch voorbeeld van “revisionistische” truuks.

    Like

Reacties zijn gesloten.